FYTOSPORT: Η ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

H FytoSport με μεγάλη περηφάνια παρουσιάζει την καινούργια στήλη της εφημερίδας “Ο Κωστίκος περιμένει στην γωνία Stevie”. Ένα μεγάλο φυτό βρίσκει την θέση που του αξίζει και πάντα ήθελε. Ένα φυτό που το κράτος προσπάθησε να φιμώσει με δυσμενής μεταθέσεις σε απομακρυσμένα άμπαλα νησιά, αλλά φυσικά δεν τα κατάφερε. Το φυτό αυτό είναι πλέον μαζί μας και με θάρρος και πάθος θα συμβάλει στο λειτούργημα που λέγεται πότισμα. Η στήλη εγκαινιάζεται με μια απόπειρα να μελετηθεί μια από τις πιο έντονες διαμάχες του αθλητισμού. Διαβάστε με ψυχραιμία:

Μεσούσης της κρίσιμης περιόδου διαπραγματεύσεων με την γείτονα για το όνομα έρχεται στην επικαιρότητα ένας ακόμα αλληλοσπαραγμός λαών περί ονομάτων. Πρόκειται ίσως για τους μοναδικούς λαούς ,στους οποίους η διπλωματική οδός αποτελεί ουτοπία και κάθε προσπάθεια ειρηνικής διευθέτησης των ζητημάτων έχει πάει για βρούβες.

Πρόκειται για την προαιώνια οικειοποίηση της καταγωγής του Μ. Αλεξάνδρου. Όχι μην πάει το μυαλό σας σε σκοπιανό, Μητσοτάκηδες, fyrom, και αλλά ανθυγιεινά όπως τα Γαυγάμηλα.

Πρόκειται φυσικά για την διεκδίκηση του copyright παοκτζήδων και αρειανών για το ποιας ομάδας η σημαία δικαιούται της αποκλειστικής χρήσης του πακέτου βουκεφάλας-ηφαιστίωνας-εσυθαπεθάνεις. Κούδας ή Κούης? Για πολλούς μη γνωστές της θεσ/νικιώτικης πραγματικότητας η απάντηση έρχεται αβίαστα. Ας κρατήσουν την γλώσσα τους πίσω από τα δόντια τους και ας κατεβούν στην Αθηνά. Στον οπαδικό βορρά κάτι τέτοια διλήμματα έχουν υποκαταστήσει την ανάγκη για τίτλους και παίρνουν διαστάσεις που αποκλείουν την τρισδιάστατη πραγματικότητα που ευαγγελίζονται κάποιοι.

Κατ’ αρχάς ο παραλληλισμός με το ιστορικό πρόσωπο μόνο τυχαίος δεν είναι, γι’ αυτό και η μάχη για την πατρότητα του nick,αβυσσαλέα. Οποίος έχει τον μέγα στο ρόστερ του είναι και ο πιο πιθανός πορθητής της Ασίας- Αθήνας. Ας προχωρήσουμε όμως στα επιχειρήματα των 2 πλευρών.

Από την πλευρά τους τα μπαόκια έχουν ως βασικό τους όπλο την ισοπεδωτικότητα της ιστορίας, σύμμαχο πάντα του νικητή. Τόσα χρόνια ο Κούδας προβάλλεται ως ο μέγας αλέξανδρος της ποδοσφαιρικής Μακεδονίας. Η μεγάλη ομάδα του πρωταθλήματος, της ωραίας μπαλίτσας στα mid-sixties, δεν άφησε τίποτα στο πέρασμα της. Παράλληλα πρωτοσέλιδα εφημερίδων, ποδοσφαιρόφιλοι αλλά και οι φίλοι γαύροι σχεδόν κατοχύρωσαν το nick στα ασπρόμαυρα, με αποτέλεσμα η μειοψηφία (δηλαδή τα αρειανά) να στενάζουν κάτω από τον ζυγό της έλλειψης προβολής των θέσεων τους. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε και την αλαζονική οικειοποίηση του ονόματος από την μεριά του επίσημου ΠΑΟΚ με τα αγάλματα στην Υούμπα και τον λευκό πύργο, όσο και από τον ίδιο τον Κούδα, ο οποίος στο προποτζίδικο που διατηρεί, υπάρχει καλλιτεχνική αποτύπωση του ιστορικού προσώπου και δίπλα μια φωτογραφία του εαυτού του, με αναπόφευκτα υπονοούμενα. Αποκορύφωμα της μπαοκτζίδικης υπεροψίας ήταν η τάση του Κούδα να μιλάει στο τρίτο πρόσωπο για τον ίδιο του τον εαυτό!!

Οι φίλοι του Άρεως από την πλευρά τους γνωρίζοντας ότι σε πανελλήνιο επίπεδο έχουν χάσει την μάχη των εντυπώσεων, κινήθηκαν(όπως μόνο αυτοί ξέρουν τόσο καλά) υπογείως. Με μπαράζ αντιενημέρωσης στα καφενεία της πόλης στην αρχή και σε όλη την β. ελλάδα στην συνεχεία (μην ξεχνάμε ότι ακόμη δεν υπήρχε οργανωμένο κίνημα φίλαθλων, το οποίο για τον Άρη ήρθε πολύ αργότερα, στα τέλη του 80 μαζί με το τέλος μια μεγάλης περιόδου φάπας, κατά γενική ομολογία), έχτισαν μια πλατφόρμα διεκδίκησης αρχικά και οικειοποίησης αργότερα. Αντιπαραβάλλοντας στο αντίπαλο δέος τον δικό τους γίγα Κούη και με λογικές του στυλ Άρης είσαι βρε, πέτυχαν το αδιανόητο μέχρι πριν, να φυτρώσει ο σπόρος της αμφιβολίας στο μυαλό του μακεδόνα οπαδού, που μεταξύ μας αποτελεί το πιο γόνιμο έδαφος. Ο σπόρος αυτός με μπόλικο πότισμα έδωσε καρπούς, ο Κούης είναι ο μ. αλέξανδρος. Ο τύπος της εποχής μυριζόμενος το λαβράκι δεν έχασε την ευκαιρία και έριξε το απαραίτητο λαδί στην φωτιά. Πρωτοσέλιδα, συνεντεύξεις, φήμες, μούφες όλα για τον οπαδό. Αφιερώματα στο 12θεο, παραλληλισμοί με γόρδιους δεσμούς, μικρασιατικές καταστροφές, έπη στην Περούτζια, όλα για τον τότε οπαδό και τον σημερινό αναλυτή των γεγονότων.

Η μάχη διεκδικήσεως ήταν πραγματικά αβυσσαλέα και υποδαυλιζόμενη από την ανάγκη του οπαδού να υποκαταστήσει την έλλειψη τίτλων με κάτι, αναπόφευκτα συγκέντρωσε τα βλέμματα όλων, αφήνοντας το αγωνιστικό σε 2^η μοίρα με καταστροφικά αποτελέσματα. Οι δυο ομάδες αμελώντας το αγωνιστικό μαράζωσαν μετρώντας η κάθε μια τις απώλειες της. Κατ’ αρχάς οι συμπαίκτες των δυο πρωταγωνιστών, απέκτησαν σύμπλεγμα κατωτερότητας με αποτέλεσμα πολλά υποσχόμενες καριέρες να καταστραφούν. Έτσι από την μεριά του ΠΑΟΚ ο Ορφανός κατάντησε φερέφωνο του ερασιτέχνη, ο Παράσχος λύση ανάγκης και ο Ασλανίδης στα όρια παράνοιας. Από την μεριά του Άρη, στον βωμό της τιτανομαχίας έπεσαν μεταξύ άλλων ο Χατζάρας (κατέληξε σύμβολο υπομονής και να ξεσπάει τον θυμό του σε τίμια αλλοδαπά μπακ) και το alter ego του στην άμυνα ο πολύ Φοιρός με σύνδρομο Gandalf, κατά το οποίο ο πάσχων έχει την τάση να πέφτει σε δυσθεόρατα βάθη παρασύροντας και την ομάδα του.

Προχωρημένες απόψεις θέλουν και τον Απόλλωνα της Καλαμαριάς να είχε μπει στο παιχνίδι διεκδίκησης του ονόματος. Χωρίς επιχειρήματα και ήρωα, αλλά ξεκάθαρα για να συσπειρώσει γύρω του τον τρίτο πόλο, μια λογική Τσοβόλα, η οποία δυστυχώς για εμάς δεν επιβίωσε για πολύ μιας και απευθύνονταν σε περιορισμένο hardcore κοινό. Από φίλαθλο της εποχής μαθαίνουμε για το περιβόητο μπερζέργκ πανό “ο μ.α. είναι πόντιος” και δεν μπορούμε παρά να ζαλιστούμε από την αγάπη κάποιων για την ομάδα τους.