FYTOSPORT: Η ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

Μερικές φορές δεν ξέρω. Απλώς δεν ξέρω. Έτσι μετά από το ΠΑΟΚ-Άρης και έχοντας αηδιάσει με τον έκδοτη, ο οποίος σαν γνήσιο αφεντικό με έχει ξεζουμίσει για να γράψω μια καλή κουβέντα για την ΑΕΚ, η στήλη, συν γυναιξί και τέκνι, πήρε τα όρη τα αγρία βουνά και μετά από ταξίδι 4ων ωρών βρέθηκε σε ένα μέρος κοντά στα Γρεβενά που λέγεται χιονοδρομικό κέντρο Βασιλίτσας. Φτάνοντας εκεί το βραδάκι δεν είχα πολλές επιλογές και έτσι ξεράθηκα πρώτα στο κονιάκ και μετά στον ύπνο.
 Αισθανόμουνα πολύ άνετα το πρωί που ξύπνησα και δεν έβλεπα μαύρα, κίτρινα, μπλε βρακιά, παρά μόνο το λευκό τοπίο και το καφεδάκι μου, αγριοκοιτάζοντας παράλληλα όλους αυτούς τους τύπους με τα φουλάρια, τα παιδία και τα τζιπάκια τους που πηγαίνανε γυρεύοντας για χορό. ( σ.σ. Let’s dance). Δεν σου κρύβω δικέ μου, ότι και ο δικός σου μπήκε στον πειρασμό να παίξει με τα χιονιά αλλά μετά από ώριμη σκέψη αποφάσισα να αράξω και να περιμένω την ευκαιρία μου…

Το μεσημεράκι μου, το πέρασα παρέα με κόκκινα κρέατα κάθε προέλευσης και κιπουράκι ωραίο. Γύρισα στο κρεβάτι μου νοιώθοντας πολύ καλά και πήρα τον υπνάκο μου. Ξυπνώντας είχα ένα προαίσθημα ότι η τύχη και η ευτυχία θα μου γυρίσουν την πλάτη, όπως κάνανε κάποτε στον Αμανατίδη, χωρίς να πιστεύω ότι θα καταφέρω να ξεφύγω όπως αυτός. Έτσι λοιπόν κατέβηκα στο μπαρ, μπας και καταφέρω να διώξω το προαίσθημα αυτό που τόσο με είχε κουράσει και εκεί η μοίρα με περίμενε κρατώντας ένα κουβά με 160 κιλά λίπους. Τώρα κατάλαβα πως αισθάνθηκες μανόλο όταν σε αντίστοιχη περίσταση βρέθηκες τεα α τετ με τον Ντάισλερ και γι αυτό πλέον σε νοιώθω, γιαλατζή παόκι, φίλε του καναπέ και απάγκιο κάθε πίκρας. Μόνο που το θέαμα που αντίκρισα εγώ ήταν πολύ πιο δύσκολο στο πως θα το διαχειριστώ και γι αυτό θα το μοιρασθώ μαζί σας.

Ποιος ήταν λοιπόν ο λόγος που τα ματάκια μου ξεράσανε ότι είχαν και δεν είχαν? Big sofo + the fandom = I rest my case your honour! Το σαγόνι του ενός κάλυπτε αρμονικά το προγούλι του αλλού και εγώ προσπαθούσα ακόμη να κάνω τα ματάκια μου να ηρεμίσουν. Κάθισα στο μπαρ ( κοντά στο ύποπτο ζευγάρι σαν καλός ρουφιάνος ) και παρήγγειλα το ποτό μου, μιας και η αηδία είχα κατεβεί στο στόμα μου πλέον και έπρεπε κάπως να την ξεβγάλω.

Ο Σοφοκλής, λοιπόν και ο Σαργκάνης (εάν διαβάζεις αυτήν την παράγραφο είσαι άσχετος, βγες από το site). Πίνοντας δήθεν αδιάφορα το ποτό μου ( και οραματιζομενος το πούλιτζερ ) με τα πολλά κατάφερα να βγάλω μια άκρη και ανακουφισμένος απομαγνητοφώνησα τον διάλογο τον οποίο και παραθέτω ευθύς αμέσως:

-Σόφο: Δεν μπορώ, δεν μπορώ. Θέλω χρόνο ακόμη, αλλά και πάλι δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα.
-Σάργκα: Βρε πουλάκι μου, σύνελθε πια. Δεν μπορώ άλλο να σου λέω σε όλα ναι και εσύ να με γράφεις. Τι άλλο θες πια?
-Σόφο: Ώρες, ώρες πιστεύω ότι είσαι εδώ μόνο και μόνο για να γυρίσω στην ομάδα, αλλά αυτό δεν θα γίνει ποτέ γιατί είμαι αρειανός ( σ.σ. !!!!!!!!!! ) και θέλω το κακό του ΠΑΟΚ.
-Σάργκα: …..
-Σόφο: Πες κάτι, ρε γαμώτο, τι με κοιτάς έτσι?
-Σάργκα: Τι να πω, δεν μπορώ να το πιστέψω ( προφανώς , το ότι κάποιος είναι αρειανος ) , αλλά και πάλι φέρανε τον Γιαννάκη προπονητή, ότι καλύτερο για εσένα. Αρειανός είναι, σε ξέρει από την εθνική, είναι η ευκαιρία σου να επανέλθεις.
-Σόφο: Δεν με νοιάζει τι τυρί, δεν με νοιάζει τι ψωμί, αρκεί το παριζάκι μου να είναι υφαντής. ΠΕΙΝΑΩΩΩΩΩΩ!
-Σάργκα: Το ήξερα ότι αυτό θα συνέβαινε και γι αυτό έχω πάρει τα μέτρα μου. Βρήκα τον φίλο σου τον Βακάρο και με προμήθευσε με κάτι που λέει ότι πάντα σε άρεσε πολύ και σε ηρεμούσε.
( Έχοντας δει το φονικό αυτό δίδυμο εν δράσει σε εποχές που ο δρόμος προς τα εδώ ήταν ακόμη μακρύς, υπέθεσα ότι πρόκειται για καθαρή κρεάτινη, σε ενέσιμη μορφή, κάτι που επιβεβαιώθηκε μόλις ο Σαργκάνης έβγαλε το βελόνι και την πάτησε στον Σόφο, ο οποίος μεμιάς χαλάρωσε και σαν εξημερωμένος ελέφαντας άρχισαν να του τρέχουν τα σάλια )
-Σάργκα: Ηρέμησες καθόλου?
-Σόφο: Ε, ναι αλλά δεν μπορώ άλλο να υποκρίνομαι. Θέλω να κάνω αυτό που έκανε και ο Σακίλ…
-Σάργκα: Έτσι μπράβο βαζελοφάγε μου. Έτσι σε θέλω, αγωνιστή και με θέληση. Θα πάμε πάλι στο σπα στην Ελβετία και θα μπεις πάλι στο πρόγραμμα.
-Σόφο: Μην με διακόπτεις και βγάζεις λάθος συμπεράσματα. Όταν λέω σαν τον Σακόλ εννοώ τον ηθοποιό Σακίλ, όχι τον μπασκετμπολίστα. Θέλω να σπουδάσω υποκριτική και να κάνω το υπερατλαντικό άλμα στον θαυμαστό κόσμο του American Ιdol.
( αντιλαμβανόμενος ο Σαργκάνης ότι το χάνει το παιχνίδι βγάζει από την φαρέτρα του και τον τελευταίο άσσο που διαθέτει )
-Σάργκα: Ναι ε? Και τι θα γίνει με εμάς? Εμένα δεν με σκέφτηκες? Άμα φύγεις τι θα γίνω εγώ? Και εξάλλου όλοι ξέρουμε ότι για να παίζεις στον ολυμπιακό χρειάζεται να είσαι και λίγο ηθοποιός, υπάρχει ολόκληρη σχολή γιαννακόπουλου-οκκά, πως τα παραβλέπεις όλα αυτά? Γιατί δεν προσπαθείς να μάθεις από το ποδοσφαιρικό τμήμα κάτι και βλέπουμε μετά τι θα κανείς.
-Σόφο: Ε, αν το θέτεις έτσι τι να πω… Θα το σκεφτώ.
-Σάργκα: Έτσι σε θέλω. Άντε πάμε τώρα, θα ανησυχήσουν, άμα δεν τους πάρεις τηλέφωνο στην ώρα σου και ήδη έχεις αργήσει
-Σόφο: ΟΚ πάμε αλλά θέλω να μου υποσχεθείς κάτι, θα δούμε τον τιτανικό?

Παλιολούγκρες, δεν μπορείτε να κρυφτείτε, σκέφτηκα και κλείνοντας το μαγνητόφωνο απομακρύνθηκα πρώτου δω κάτι που τα ματάκια μου δεν αντέξουνε. Πηγαίνοντας προς το δωμάτιο σκεφτόμουν αν όντως ο Σαργκάνης δεν την παλευει μια, ή αν είναι ο πιο γαύρος γαύρος του κόσμου και προσπαθεί να αναστήσει το θηρίο χρησιμοποιώντας το θεληματικό του σαγόνι. Από την άλλη αναρωτιόμουν γιατί τον τιτανικό από τόσες ταινίες. Την άλλη μέρα το πρωί στο δρόμο μου για το αυτοκίνητο είδα ένα αμάξι με ένα αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ και γελούσα σε όλη την επιστροφή. Είχα καταλάβει. Το αυτοκόλλητο έλεγε “god bless the 6th stolos”.