FYTOSPORT: Η ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

Σε κάθε ραντεβού δικέ μου οφείλουμε, όλοι εμείς που θεωρούμε ότι είναι ανδρισμός να σπάσεις το πόδι του gio και μετά να του πας μια βίβλο στην κλινική, να είμαστε συνεπείς. Ποσώς μάλλον όταν είσαι μπακουράκι αλλά estet, φτωχός πλην τίμιος, άνεργος αλλά με διάρκειας. Έτσι λοιπόν στις 17 του μήνα ήμουν εκεί. Ήμασταν όλοι εκεί, όπως ήμασταν μαζί όταν ημιλιπόθυμοι αγωνιούσαμε ο ένας για την τύχη του αλλού. Ήμασταν μαζί εκεί που ξεκίνησαν όλα, για αυτούς που έφυγαν νωρίς. Το παρόν είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στο Θ. Παρασίδη.

Όπως θα έχεις καταλάβει δικέ μου, δεν είμαι τύπος που θα προσπεράσει μια καλή ευκαιρία για χορό ( aka let’s dance ) και διαθέτω τόση αυτοεκτίμηση ώστε να απευθύνω τον λόγο μόνο σε χορευταράδες. Έτσι λοιπόν στις 16 του τρέχοντος μηνός απηύθυνα τον λόγο και το βλέμμα μου στους υπόλοιπους της συντροφιάς με ένα και μόνο στο μυαλό: να τους δείξουμε εμείς! Να τους δείξουμε τους κερατάδες ότι λίγο πριν την δύση της νιότης ακόμη μπορούμε να τους δείξουμε.

Φαντάζομαι δικέ μου ότι κάπου ανάμεσα στα πράγματα σου, έχεις και αδέρφια, αυτήν την τόση χρήσιμη κατασκευή, μοναδική αποστολή της οποίας είναι να σου υπενθυμίζει πόσο λάθος έκαναν οι γονείς σου, που δεν πίστεψαν στις δυνάμεις σου και σου έδωσαν και βοηθούς. Προσωπικά κάθε φορά που κάτι δεν μου πάει καλά, φταίνε τα αδέρφια μου και για αυτό τις τρώνε. Πολλές φορές όμως ξεχνάω ότι μπορεί να έχουν αισθήματα και το παρακάνω, όποτε αντιδρούν, με αποτέλεσμα να προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια του εγώ μου, με δικαιολογίες του τύπου γλίστρησα, είστε τυχεροί που έχω να πάω κάπου τώρα, και αλλά πολλά που κάνουν την λυτρωτική δουλεία τους. Όμως, όπως κάθε σοβαρός άνθρωπος, δεν ξεχνάω ποτέ ότι τις έμασα και έτσι πάω όταν κοιμούνται και παίρνω το αίμα μου πίσω.

Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου και την καυτή μυρωδιά φασαρίας στα ρουθούνια μου, χρησιμοποίησα το δικαίωμα βέτο στην συνέλευση την εκδοτικής ομάδας, που απορρέει από την ηγετική μου φυσιογνωμία και σε συνδυασμό με διάφορους συναισθηματικούς εκβιασμούς κατάφερα να περάσει το δίκαιο αίτημα μου. Μάλλον το δίκαιο αίτημα μιας πόλης που βαριανάσαινε κάτω από τον κίτρινο ζυγό.
Έτσι λοιπόν απολύτως νηφάλιοι, έχοντας γνώση του αυτοκτονικού χαρακτήρα της αποστολής μας, αλλά συνάμα χαρούμενοι, το μεσημεράκι εκείνου του Σαββάτου κατευθυνθήκαμε προς το πεπρωμένο μέσω Καυταντζογλείου. Γνωστά σκυλιά του πόλεμου πόλεως όντας, αναζητήσαμε την ηρεμία πριν την καταιγίδα, στο πανεπιστημιακό άσυλο και αφού σφραγίσαμε την τύχη κάποιων αδύναμων, πήραμε βαθιά ανάσα και βουτήξαμε.

Ο κόσμος στον οποίο αναδειθήκαμε βρομούσε ρετσίνα παλαιωμένη τουλάχιστον για 38 χρόνια, όμως είχαμε πολύ πιο σοβαρά προβλήματα να λύσουμε. Κατ’ αρχάς πως θα μπούμε μέσα ρε τρελέ? Σε εκείνο το σημείο το διερχόμενο πυροσβεστικό μας προσέφερε την λύση και την πρόσκαιρη αίσθηση ασφάλειας.
Ανάμεσα σε μάνικες, κράνη και σκάλες, ξέραμε ότι ήμασταν μέσα στο γήπεδο καθώς η βρώμα των 38 χρόνων της ρετσίν(ι)ας που λέγαμε γινόταν όλο και πιο ανυπόφορη. Όμως αυτήν την φορά ήταν ανάκατη με κάτι το θαλασσινό. Όταν τελικά το όχημα ακινητοποιήθηκε, ξέραμε ότι η ώρα η μεγάλη είχε φτάσει και μας καλούσε το μεγάλο, το ωραίο και το αληθινό. Στο κάλεσμα αυτό δεν κωφεύσαμε και παρά τους ύποπτους λεκέδες στα παντελόνια μας με μια κλωτσιά βγήκαμε από το όχημα και εγένετο φως. Φως άναψε ……

Λουσμένοι όπως ήμασταν από τον θεσσαλονικιώτικο ήλιο για μια στιγμή και μόνο αφεθήκαμε και θαυμάζαμε το πεδίο της μάχης. Οι κίτρινοι από την μια, οι κόκκινοι από την άλλη, οι μαύροι στην μέση και κάπου στο ταρτάν εμείς με μοναδικό όπλο, πλην φυσικά ενός υπερφυσικά αναπτυγμένου κοιλιακού μύα, το λάβαρο. Στο σημείο αυτό μας πήραν χαμπάρι οι ρουφιάνοι του γηπέδου και άρχισαν να μας καταδιώκουν. Έχοντας πρότερες εμπειρίες την Σπύρου Λούη και Παπαναστασίου αρχίσαμε να τρέχουμε και εμείς κατά μήκος του στίβου έχοντας πάντα, σφιχτά κρατημένο το λάβαρο. Τα παιδιά στις κερκίδες, βλέποντας τι συνέβαινε και υποθέτοντας ότι πρόκειται για κάποιου είδους happening άρχισαν να μας επευφημούν και να γελάνε, γέλια τα οποία θα τους κόβαμε ευθύς αμέσως. Στο επόμενο καρέ λοιπόν όταν ξετυλίξαμε το λάβαρο μας, την σημαία της Παοκάρας μας, το γλέντι μόλις είχε αρχίσει και τα γέλια είχαν κοπεί ως δια μαγείας.

Έτσι λοιπόν έχοντας διασχίσει όλο το γήπεδο, άρχισαν να ενώνονται αρμονικά οι γαύροι με τα αρειανά, όπως έχει γίνει τόσες και τόσες φορές, εμείς αλλάξαμε κατεύθυνση και βάλαμε ρότα προς τον πάγκο του Άρεως και παράλληλα προς το βατράχι. Η ελληνική γλώσσα είναι πολύ φτωχή για να περιγράψει το τι γινόταν και φυσικά τα αθηναϊκά κέντρα αποφάσεων δεν σου έδειξαν τίποτα δικέ μου. Όμως ο δικός σου ήξερε από χορό όπως σου έχει αποδείξει άπειρες φορές. Έτσι ενώ με τους αξιότιμους κύριους συνάδελφους είχαμε συμφωνήσει να του βγάλουμε την καρδιά με ένα κουτάλι (του βατράχου) και μετά να παραδοθούμε στο πλήθος λυτρωμένοι από τους εσωτερικούς δαίμονες μας, εγώ είχα κάτι άλλο στο μυαλό μου. Εγώ είχα αποφασίσει να πουλήσω το τομάρι μου όσο ακριβά το κοστολογούσα εγώ. Έτσι λοιπόν είχα ζωστεί με δυο πράγματα:
α) μια φωτογραφία του προέδρου με την αξιότιμη κύρια του και
β) με 89 κιλά δυναμίτη ικανό να γκρεμίσει: α) τα όνειρα κάποιων για μπιμπελό β) το γήπεδο του Ηρακλή γ) τους ρουφιάνους που πήγαν και έγιναν γαύροι .

Το έκανα δικέ μου και αν το τίμημα για εσένα ήταν ακριβό σου ζήτω συγγνώμη. Μπορεί η συντακτική ομάδα της FytoSport να είναι στην κόλαση αλλά τους δείξαμε εμείς. Μην ανησυχείς είμαστε σχετικά καλά και θα συνεχίσουμε να επιτελούμε το έργο μας μέσω του επίσημου, ο οποίος όντας μυημένος στα βουντού θα επικοινωνεί μαζί μας και θα του απαγγέλλουμε το ευαγγέλιο μας. Εσύ παρ’ όλα αυτά remember remember the 17th of May!