FYTOSPORT: Η ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

Όπως θα θυμάσαι δικέ μου από τα προηγούμενα επεισόδια, μετά τον επικό τελικό της 17ης, όλη η συντακτική ομάδα της FytoSport άλλαξε διεύθυνση. Στην καινούργια μας κατοικία, όπως και στην παλιά άλλωστε, παραμείναμε αρωγοί αυτοοργανωμένων πρωτοβουλιών που απώτερο στόχο έχουν να κάνουν δύσκολη την ζωή κάθε μορφής εξουσιαστών. Καθώς όμως οι λεγάμενοι έχουν κάθε είδους ειδεχθείς μηχανισμούς καταστολής και αφού απέτυχαν να μας φιμώσουν με δωροδοκίες τελικά αποφάσισαν να μας εξορίσουν και από την κόλαση. Ύστερα από μια εντελώς κατευθυνόμενη δική, προεδρεύοντος του Εωσφόρου του ίδιου ( ο οποίος παρεμπιπτόντως θύμιζε τον γούμενο ) , άνοιξε η καταπακτή και αντί να μας φανέ τα γουμενόσκυλα, βρεθήκαμε στο νησί …

Στην αρχή δικέ μου, δεν σου κρύβω ότι τα είχαμε εντελώς χαμένα. Χωρίς απολύτως κανένα εφόδιο τα πρώτα βράδια παραμονής μας εκεί ήταν εφιαλτικά. Πεινούσαμε, διψούσαμε και προπαντός ήμασταν αποκομμένοι από κάθε είδους αθλητική ενημέρωση, καθώς ούτε τα κύματα γκατζοβουντού που εξέπεμπε ο απελπιστικά μόνος επίσημος δεν μπορούσαν να μας προσεγγίσουν.

Είμαστε όλοι τηλεοπτικά ζόμπι, δικέ μου, όποτε έλλειψη εναλλακτικών αποφασίσαμε να βάλουμε σε εφαρμογή ότι μας είχε διδάξει το μαγικό κουτί. Κατ’ αρχάς έπειτα από ολοήμερη εξερεύνηση ανακαλύψαμε ότι το νησί ήταν περίπου 85 τ.μ . και ότι δεν στερούνταν τροπικής βλάστησης καθώς το κάλυπτε ένα πεύκο. Την δεύτερη μέρα αποφασίστηκε με αμεσοδημοκρατικές, οριζόντιας κατεύθυνσης διαδικασίες ότι το πεύκο ( ο κορμός του οποίου ήταν ήδη καλυμμένος με χαραγμένα συνθήματα ) θα θυσιαζόταν για να χτιστεί το φτωχικό κατάλυμα μας. Έτσι έχοντας εκπληρώσει κατά το ήμισυ το Όνειρο κάθε έλληνα, βάζοντας ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια μας και καθώς είμαστε άνθρωποι που δεν τους αρέσουν οι μισές δουλείες, αποφασίσαμε να αποκτήσουμε αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο της FytoSport θα έπρεπε να είναι οικολογικών προδιαγραφών, σπιρτόζο στο γκάζι και φυσικά κάμπριο, προδιαγραφές οι οποίες ύστερα από ερευνά αγοράς αποφασίσαμε ότι πληρεί μόνο η πλάτη του πλησίον μας και έτσι κάναμε, εναλλάξ το όχημα ο ένας στους άλλους. Προσωπικά εκμεταλλεύτηκα το γεγονός και μόλις ήρθε η σειρά του μισητού έκδοτη, ζώστηκα τα σπιρουνιά μου (λίγο οξύμωρο ε, μισητέ?) και όργωσα τα πλευρά του αλαλάζοντας.

Κάπως έτσι περνούσε ο καιρός ευχάριστα και για αρκετούς μήνες το να οργώνω τα πλευρά του έκδοτη και να καυγαδίζω με τον Μανόλη, μου ήταν αρκετό. Μέσα μου όμως θέριευε η φλόγα. Τα τέσσερα γνωστά γράμματα για άλλη μια φορά χασκογελούσαν καθώς μου έκαιγαν τα σωθικά απαιτώντας. Όπως κάθε εξαρτημένος άλλωστε που πιστεύει ότι απαλλάχτηκε από τους εσωτερικούς του δαίμονες (sic) , προσπαθούσα να ξεγελάσω τον εαυτό μου όπως έχει ξαναγίνει επιτυχώς, ότι βρήκα την γαληνή μου στην άγνωστη τούτη γωνία του κόσμου, όμως γελιόμουν. Η εσωτερική αυτή μάχη που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της στο πρόσωπο μου, δεν κράτησε για πολύ και αναπόφευκτα συγκάλεσα, ύστερα από πολύ καιρό την συνέλευση της ομάδος.

Η εσωτερική μου μάχη, με είχε αποκόψει από τους συντρόφους μου, με αποτέλεσμα να πιστεύω ότι μόνο εγώ περνάω το μαρτύριο. Φευ όμως. Όταν είδα τα ίδια ανεξίτηλα σημάδια στα πρόσωπα τους, το ίδιο απλανές βλέμμα και το ίδιας έντασης στραβό στόμα κατάλαβα και ευχαρίστησα τον θεό που με αξίωσε με τέτοιους συντρόφους. Πλέον τα λόγια ήταν περιττά. Με μια ματιά στα μάτια όλοι καταλάβαμε ότι είχαμε το ίδιο πράγμα στο μυαλό. ΠΟΝΑΕΙ.

Η ανακατασκευή της καλύβα μας κατά τα γνωστά πρότυπα μας πήρε περίπου 2 μέρες. Όσο αφορούσε την ονομασία, πφφφ, αυτονόητη. ΣΦ ΠAOΚ Lost 4. Η ολοκλήρωση των βασικών μας βρήκε διψασμένους για τα καααλά. Διάρκειας, εκδρομές, ντου, Ουγγαρέζα, όλα τα πράγματα που στερούμασταν λόγω της αυταπάρνησης μας αλλά όχι αγόγγυστα πλέον. Έτσι λοιπόν δικέ μου αποφασίσαμε να αφεθούμε στα χέρια της μοίρας, ρίχνοντας στην θάλασσα ένα μπουκάλι που περιείχε όλα τα αιτήματα μας με την ένδειξη να επιστραφεί στον αποστολέα. Το πόσο βασανιστικά πέρασε ο καιρός το ξέρουν μόνο όσοι περίμεναν στο αεροδρόμιο τον κολομβιανό Valencia, όμως πέρασε και το θαλασσοδαρμένο μπουκάλι μας επέστρεψε μπαούλο. Ότι δεν είχε καταφέρει ο επίσημος με τα αεκτσίδικα κόλπα του τα κατάφερε ο ΣΦ ΠΑΟΚ “το ασπρόμαυρο Πεκίνο” και τα κατάφερε καλά. Το μπαούλο περιείχε καθετί που γουστάρει ο ασπρόμαυρος εγκέφαλος. Κασκόλ, κασκορσέ, καπνογόνα, σπορ του βορρά, μπλοκ διάρκειας καθώς και ένα δορυφορικό πιάτο, συνοδευόμενο από μια τηλεόραση ειδικά ρυθμισμένη ώστε να παίζει μόνο ασπρόμαυρα κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ελπίζω ότι θα μείνουμε για πάντα εδώ, καθώς πλέον τίποτα δεν μας χωρίζει από την ομάδα με οπαδούς στα πέρατα της οικουμένης. Ήδη οργανώνουμε κόλπο grosso για να παραβρεθούμε στο πρώτο φιλικό της ομάδος. Επίσης θα θέλαμε να κάνουμε γνωστή την έκκληση των αδερφών μας στο Πεκίνο, οι οποίοι παρακαλάνε για μια περιοδεία του δικέφαλου στην άπω ανατολή, καθώς έχουν βαρεθεί να βλέπουνε λιμά χωρίς κόσμο όπως η Manchester United και η Real. Η συγκινητική επιστολή τους κλείνει με ένα καινούργιο σύνθημα το οποίο πιστεύω ότι θα σπάσει καρδιές. “You never υψιπετή alone”.