FYTOSPORT: Η ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

Σε κάθε ραντεβού δικέ μου οφείλουμε, όλοι εμείς που θεωρούμε ότι είναι ανδρισμός να σπάσεις το πόδι του gio και μετά να του πας μια βίβλο στην κλινική, να είμαστε συνεπείς. Ποσώς μάλλον όταν είσαι μπακουράκι αλλά estet, φτωχός πλην τίμιος, άνεργος αλλά με διάρκειας. Έτσι λοιπόν στις 17 του μήνα ήμουν εκεί. Ήμασταν όλοι εκεί, όπως ήμασταν μαζί όταν ημιλιπόθυμοι αγωνιούσαμε ο ένας για την τύχη του αλλού. Ήμασταν μαζί εκεί που ξεκίνησαν όλα, για αυτούς που έφυγαν νωρίς. Το παρόν είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στο Θ. Παρασίδη.

Όπως θα έχεις καταλάβει δικέ μου, δεν είμαι τύπος που θα προσπεράσει μια καλή ευκαιρία για χορό ( aka let’s dance ) και διαθέτω τόση αυτοεκτίμηση ώστε να απευθύνω τον λόγο μόνο σε χορευταράδες. Έτσι λοιπόν στις 16 του τρέχοντος μηνός απηύθυνα τον λόγο και το βλέμμα μου στους υπόλοιπους της συντροφιάς με ένα και μόνο στο μυαλό: να τους δείξουμε εμείς! Να τους δείξουμε τους κερατάδες ότι λίγο πριν την δύση της νιότης ακόμη μπορούμε να τους δείξουμε.

Φαντάζομαι δικέ μου ότι κάπου ανάμεσα στα πράγματα σου, έχεις και αδέρφια, αυτήν την τόση χρήσιμη κατασκευή, μοναδική αποστολή της οποίας είναι να σου υπενθυμίζει πόσο λάθος έκαναν οι γονείς σου, που δεν πίστεψαν στις δυνάμεις σου και σου έδωσαν και βοηθούς. Προσωπικά κάθε φορά που κάτι δεν μου πάει καλά, φταίνε τα αδέρφια μου και για αυτό τις τρώνε. Πολλές φορές όμως ξεχνάω ότι μπορεί να έχουν αισθήματα και το παρακάνω, όποτε αντιδρούν, με αποτέλεσμα να προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια του εγώ μου, με δικαιολογίες του τύπου γλίστρησα, είστε τυχεροί που έχω να πάω κάπου τώρα, και αλλά πολλά που κάνουν την λυτρωτική δουλεία τους. Όμως, όπως κάθε σοβαρός άνθρωπος, δεν ξεχνάω ποτέ ότι τις έμασα και έτσι πάω όταν κοιμούνται και παίρνω το αίμα μου πίσω.

Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου και την καυτή μυρωδιά φασαρίας στα ρουθούνια μου, χρησιμοποίησα το δικαίωμα βέτο στην συνέλευση την εκδοτικής ομάδας, που απορρέει από την ηγετική μου φυσιογνωμία και σε συνδυασμό με διάφορους συναισθηματικούς εκβιασμούς κατάφερα να περάσει το δίκαιο αίτημα μου. Μάλλον το δίκαιο αίτημα μιας πόλης που βαριανάσαινε κάτω από τον κίτρινο ζυγό.
Έτσι λοιπόν απολύτως νηφάλιοι, έχοντας γνώση του αυτοκτονικού χαρακτήρα της αποστολής μας, αλλά συνάμα χαρούμενοι, το μεσημεράκι εκείνου του Σαββάτου κατευθυνθήκαμε προς το πεπρωμένο μέσω Καυταντζογλείου. Γνωστά σκυλιά του πόλεμου πόλεως όντας, αναζητήσαμε την ηρεμία πριν την καταιγίδα, στο πανεπιστημιακό άσυλο και αφού σφραγίσαμε την τύχη κάποιων αδύναμων, πήραμε βαθιά ανάσα και βουτήξαμε.

Ο κόσμος στον οποίο αναδειθήκαμε βρομούσε ρετσίνα παλαιωμένη τουλάχιστον για 38 χρόνια, όμως είχαμε πολύ πιο σοβαρά προβλήματα να λύσουμε. Κατ’ αρχάς πως θα μπούμε μέσα ρε τρελέ? Σε εκείνο το σημείο το διερχόμενο πυροσβεστικό μας προσέφερε την λύση και την πρόσκαιρη αίσθηση ασφάλειας.
Ανάμεσα σε μάνικες, κράνη και σκάλες, ξέραμε ότι ήμασταν μέσα στο γήπεδο καθώς η βρώμα των 38 χρόνων της ρετσίν(ι)ας που λέγαμε γινόταν όλο και πιο ανυπόφορη. Όμως αυτήν την φορά ήταν ανάκατη με κάτι το θαλασσινό. Όταν τελικά το όχημα ακινητοποιήθηκε, ξέραμε ότι η ώρα η μεγάλη είχε φτάσει και μας καλούσε το μεγάλο, το ωραίο και το αληθινό. Στο κάλεσμα αυτό δεν κωφεύσαμε και παρά τους ύποπτους λεκέδες στα παντελόνια μας με μια κλωτσιά βγήκαμε από το όχημα και εγένετο φως. Φως άναψε ……

Λουσμένοι όπως ήμασταν από τον θεσσαλονικιώτικο ήλιο για μια στιγμή και μόνο αφεθήκαμε και θαυμάζαμε το πεδίο της μάχης. Οι κίτρινοι από την μια, οι κόκκινοι από την άλλη, οι μαύροι στην μέση και κάπου στο ταρτάν εμείς με μοναδικό όπλο, πλην φυσικά ενός υπερφυσικά αναπτυγμένου κοιλιακού μύα, το λάβαρο. Στο σημείο αυτό μας πήραν χαμπάρι οι ρουφιάνοι του γηπέδου και άρχισαν να μας καταδιώκουν. Έχοντας πρότερες εμπειρίες την Σπύρου Λούη και Παπαναστασίου αρχίσαμε να τρέχουμε και εμείς κατά μήκος του στίβου έχοντας πάντα, σφιχτά κρατημένο το λάβαρο. Τα παιδιά στις κερκίδες, βλέποντας τι συνέβαινε και υποθέτοντας ότι πρόκειται για κάποιου είδους happening άρχισαν να μας επευφημούν και να γελάνε, γέλια τα οποία θα τους κόβαμε ευθύς αμέσως. Στο επόμενο καρέ λοιπόν όταν ξετυλίξαμε το λάβαρο μας, την σημαία της Παοκάρας μας, το γλέντι μόλις είχε αρχίσει και τα γέλια είχαν κοπεί ως δια μαγείας.

Έτσι λοιπόν έχοντας διασχίσει όλο το γήπεδο, άρχισαν να ενώνονται αρμονικά οι γαύροι με τα αρειανά, όπως έχει γίνει τόσες και τόσες φορές, εμείς αλλάξαμε κατεύθυνση και βάλαμε ρότα προς τον πάγκο του Άρεως και παράλληλα προς το βατράχι. Η ελληνική γλώσσα είναι πολύ φτωχή για να περιγράψει το τι γινόταν και φυσικά τα αθηναϊκά κέντρα αποφάσεων δεν σου έδειξαν τίποτα δικέ μου. Όμως ο δικός σου ήξερε από χορό όπως σου έχει αποδείξει άπειρες φορές. Έτσι ενώ με τους αξιότιμους κύριους συνάδελφους είχαμε συμφωνήσει να του βγάλουμε την καρδιά με ένα κουτάλι (του βατράχου) και μετά να παραδοθούμε στο πλήθος λυτρωμένοι από τους εσωτερικούς δαίμονες μας, εγώ είχα κάτι άλλο στο μυαλό μου. Εγώ είχα αποφασίσει να πουλήσω το τομάρι μου όσο ακριβά το κοστολογούσα εγώ. Έτσι λοιπόν είχα ζωστεί με δυο πράγματα:
α) μια φωτογραφία του προέδρου με την αξιότιμη κύρια του και
β) με 89 κιλά δυναμίτη ικανό να γκρεμίσει: α) τα όνειρα κάποιων για μπιμπελό β) το γήπεδο του Ηρακλή γ) τους ρουφιάνους που πήγαν και έγιναν γαύροι .

Το έκανα δικέ μου και αν το τίμημα για εσένα ήταν ακριβό σου ζήτω συγγνώμη. Μπορεί η συντακτική ομάδα της FytoSport να είναι στην κόλαση αλλά τους δείξαμε εμείς. Μην ανησυχείς είμαστε σχετικά καλά και θα συνεχίσουμε να επιτελούμε το έργο μας μέσω του επίσημου, ο οποίος όντας μυημένος στα βουντού θα επικοινωνεί μαζί μας και θα του απαγγέλλουμε το ευαγγέλιο μας. Εσύ παρ’ όλα αυτά remember remember the 17th of May!

H FytoSport με μεγάλη περηφάνια παρουσιάζει την καινούργια στήλη της εφημερίδας “Ο Κωστίκος περιμένει στην γωνία Stevie”. Ένα μεγάλο φυτό βρίσκει την θέση που του αξίζει και πάντα ήθελε. Ένα φυτό που το κράτος προσπάθησε να φιμώσει με δυσμενής μεταθέσεις σε απομακρυσμένα άμπαλα νησιά, αλλά φυσικά δεν τα κατάφερε. Το φυτό αυτό είναι πλέον μαζί μας και με θάρρος και πάθος θα συμβάλει στο λειτούργημα που λέγεται πότισμα. Η στήλη εγκαινιάζεται με μια απόπειρα να μελετηθεί μια από τις πιο έντονες διαμάχες του αθλητισμού. Διαβάστε με ψυχραιμία:

Μεσούσης της κρίσιμης περιόδου διαπραγματεύσεων με την γείτονα για το όνομα έρχεται στην επικαιρότητα ένας ακόμα αλληλοσπαραγμός λαών περί ονομάτων. Πρόκειται ίσως για τους μοναδικούς λαούς ,στους οποίους η διπλωματική οδός αποτελεί ουτοπία και κάθε προσπάθεια ειρηνικής διευθέτησης των ζητημάτων έχει πάει για βρούβες.

Πρόκειται για την προαιώνια οικειοποίηση της καταγωγής του Μ. Αλεξάνδρου. Όχι μην πάει το μυαλό σας σε σκοπιανό, Μητσοτάκηδες, fyrom, και αλλά ανθυγιεινά όπως τα Γαυγάμηλα.

Πρόκειται φυσικά για την διεκδίκηση του copyright παοκτζήδων και αρειανών για το ποιας ομάδας η σημαία δικαιούται της αποκλειστικής χρήσης του πακέτου βουκεφάλας-ηφαιστίωνας-εσυθαπεθάνεις. Κούδας ή Κούης? Για πολλούς μη γνωστές της θεσ/νικιώτικης πραγματικότητας η απάντηση έρχεται αβίαστα. Ας κρατήσουν την γλώσσα τους πίσω από τα δόντια τους και ας κατεβούν στην Αθηνά. Στον οπαδικό βορρά κάτι τέτοια διλήμματα έχουν υποκαταστήσει την ανάγκη για τίτλους και παίρνουν διαστάσεις που αποκλείουν την τρισδιάστατη πραγματικότητα που ευαγγελίζονται κάποιοι.

Κατ’ αρχάς ο παραλληλισμός με το ιστορικό πρόσωπο μόνο τυχαίος δεν είναι, γι’ αυτό και η μάχη για την πατρότητα του nick,αβυσσαλέα. Οποίος έχει τον μέγα στο ρόστερ του είναι και ο πιο πιθανός πορθητής της Ασίας- Αθήνας. Ας προχωρήσουμε όμως στα επιχειρήματα των 2 πλευρών.

Από την πλευρά τους τα μπαόκια έχουν ως βασικό τους όπλο την ισοπεδωτικότητα της ιστορίας, σύμμαχο πάντα του νικητή. Τόσα χρόνια ο Κούδας προβάλλεται ως ο μέγας αλέξανδρος της ποδοσφαιρικής Μακεδονίας. Η μεγάλη ομάδα του πρωταθλήματος, της ωραίας μπαλίτσας στα mid-sixties, δεν άφησε τίποτα στο πέρασμα της. Παράλληλα πρωτοσέλιδα εφημερίδων, ποδοσφαιρόφιλοι αλλά και οι φίλοι γαύροι σχεδόν κατοχύρωσαν το nick στα ασπρόμαυρα, με αποτέλεσμα η μειοψηφία (δηλαδή τα αρειανά) να στενάζουν κάτω από τον ζυγό της έλλειψης προβολής των θέσεων τους. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε και την αλαζονική οικειοποίηση του ονόματος από την μεριά του επίσημου ΠΑΟΚ με τα αγάλματα στην Υούμπα και τον λευκό πύργο, όσο και από τον ίδιο τον Κούδα, ο οποίος στο προποτζίδικο που διατηρεί, υπάρχει καλλιτεχνική αποτύπωση του ιστορικού προσώπου και δίπλα μια φωτογραφία του εαυτού του, με αναπόφευκτα υπονοούμενα. Αποκορύφωμα της μπαοκτζίδικης υπεροψίας ήταν η τάση του Κούδα να μιλάει στο τρίτο πρόσωπο για τον ίδιο του τον εαυτό!!

Οι φίλοι του Άρεως από την πλευρά τους γνωρίζοντας ότι σε πανελλήνιο επίπεδο έχουν χάσει την μάχη των εντυπώσεων, κινήθηκαν(όπως μόνο αυτοί ξέρουν τόσο καλά) υπογείως. Με μπαράζ αντιενημέρωσης στα καφενεία της πόλης στην αρχή και σε όλη την β. ελλάδα στην συνεχεία (μην ξεχνάμε ότι ακόμη δεν υπήρχε οργανωμένο κίνημα φίλαθλων, το οποίο για τον Άρη ήρθε πολύ αργότερα, στα τέλη του 80 μαζί με το τέλος μια μεγάλης περιόδου φάπας, κατά γενική ομολογία), έχτισαν μια πλατφόρμα διεκδίκησης αρχικά και οικειοποίησης αργότερα. Αντιπαραβάλλοντας στο αντίπαλο δέος τον δικό τους γίγα Κούη και με λογικές του στυλ Άρης είσαι βρε, πέτυχαν το αδιανόητο μέχρι πριν, να φυτρώσει ο σπόρος της αμφιβολίας στο μυαλό του μακεδόνα οπαδού, που μεταξύ μας αποτελεί το πιο γόνιμο έδαφος. Ο σπόρος αυτός με μπόλικο πότισμα έδωσε καρπούς, ο Κούης είναι ο μ. αλέξανδρος. Ο τύπος της εποχής μυριζόμενος το λαβράκι δεν έχασε την ευκαιρία και έριξε το απαραίτητο λαδί στην φωτιά. Πρωτοσέλιδα, συνεντεύξεις, φήμες, μούφες όλα για τον οπαδό. Αφιερώματα στο 12θεο, παραλληλισμοί με γόρδιους δεσμούς, μικρασιατικές καταστροφές, έπη στην Περούτζια, όλα για τον τότε οπαδό και τον σημερινό αναλυτή των γεγονότων.

Η μάχη διεκδικήσεως ήταν πραγματικά αβυσσαλέα και υποδαυλιζόμενη από την ανάγκη του οπαδού να υποκαταστήσει την έλλειψη τίτλων με κάτι, αναπόφευκτα συγκέντρωσε τα βλέμματα όλων, αφήνοντας το αγωνιστικό σε 2^η μοίρα με καταστροφικά αποτελέσματα. Οι δυο ομάδες αμελώντας το αγωνιστικό μαράζωσαν μετρώντας η κάθε μια τις απώλειες της. Κατ’ αρχάς οι συμπαίκτες των δυο πρωταγωνιστών, απέκτησαν σύμπλεγμα κατωτερότητας με αποτέλεσμα πολλά υποσχόμενες καριέρες να καταστραφούν. Έτσι από την μεριά του ΠΑΟΚ ο Ορφανός κατάντησε φερέφωνο του ερασιτέχνη, ο Παράσχος λύση ανάγκης και ο Ασλανίδης στα όρια παράνοιας. Από την μεριά του Άρη, στον βωμό της τιτανομαχίας έπεσαν μεταξύ άλλων ο Χατζάρας (κατέληξε σύμβολο υπομονής και να ξεσπάει τον θυμό του σε τίμια αλλοδαπά μπακ) και το alter ego του στην άμυνα ο πολύ Φοιρός με σύνδρομο Gandalf, κατά το οποίο ο πάσχων έχει την τάση να πέφτει σε δυσθεόρατα βάθη παρασύροντας και την ομάδα του.

Προχωρημένες απόψεις θέλουν και τον Απόλλωνα της Καλαμαριάς να είχε μπει στο παιχνίδι διεκδίκησης του ονόματος. Χωρίς επιχειρήματα και ήρωα, αλλά ξεκάθαρα για να συσπειρώσει γύρω του τον τρίτο πόλο, μια λογική Τσοβόλα, η οποία δυστυχώς για εμάς δεν επιβίωσε για πολύ μιας και απευθύνονταν σε περιορισμένο hardcore κοινό. Από φίλαθλο της εποχής μαθαίνουμε για το περιβόητο μπερζέργκ πανό “ο μ.α. είναι πόντιος” και δεν μπορούμε παρά να ζαλιστούμε από την αγάπη κάποιων για την ομάδα τους.