Οι ζέστες σφίξανε και τα νεύρα, όσων έχουν απομείνει στην Θεσσαλονίκη έχουν τσιτώσει. Απόδειξη η ανακοίνωση του επίσημου ΠΑΟΚ για την απίστευτη απόφαση του Νίκου Λυμπερόπουλου να προτιμήσει την γερμανική Άιντραχτ Φρανκφούρτης από τον ιστορικό δικέφαλο. Μια απροσδόκητα σκληρή ανακοίνωση, από μια ΠΑΕ που μας έχει συνηθίσει σε χαμηλούς και πολιτισμένους τόνους. Αυτούσια και χωρίς λογοκρισία, αποκλειστικά φυσικά από την FytoSport…
Μυγόχεσμα Λυμπερόπουλε, μην ξαναπατήσεις στην Ελλάδα. Γιε μαστουρωμένου βοσκού, στο διάολο να πας. Κατσικοπόδαρη άτιτλη κουράδα. Αστράτευτε.
Ποια Άιντραχτ βρε? Είσαι σοβαρός? Σε λέμε ΠΑΟΚ και λες Φρανκφούρτη?
Και αμάν με αυτό το κόλλημα με το εξωτερικό. Χαζός είσαι? Και εδώ εξωτερικό είναι!
Εξωτική Τούμπα, ανανάδες, πλούσια ζωή…
Στους αλλόδοξους πας? Στην Φρανκφούρτη έχει μόνο τράπεζες. Όλοι έχουν μουστάκι και κοιμούνται από τις 10. Θεσσαλονίκη ξέρεις τι έχει? Έχει νυχτερινή ζωή ακόμη και για σένα, βρικόλακα. Τόσες εκκλησίες, βυζαντινοί ναοί και μοναστήρια, να πάνε χαμένα και απάτητα από τα κατσικοπόδαρα σου? Άγρια ζωή, την ένταση της οποίας δεν θα νιώσεις στο πετσί σου ποτέ, ξόανο της μικρής περιοχής. Goleador μου, εσύ που σε βαρέθηκαν τα ελληνικά δοκάρια, νέοι παρθενώνες σε περιμένουν για να τους χτίσεις στην Γερμανία. Άξιο τέκνο της παναθηναϊκής σχολής των 2.000 δρχ αμοιβή τον χρόνο συν ένα καρπούζι δώρο, εύγε. Το έθνος έχει έναν ακόμη πρεσβευτή να υπερασπίζεται το δίκιο του. Χτικιάρη.
Βέβαια, το ψωμί της προσφυγιάς δεν έχει άγνωστη γεύση σε σένα, εξωγήινε. Η ανάσα σου βρομάει. Το αγαπημένο σου φαγητό είναι το ζελέ. Άσε που παίζει να είσαι και αλλήθωρος. Έχει και αλλού πορτοκαλιές να ραντίσεις.
Αλλά και εμείς τα θέλαμε. Αφού είναι γνωστό: “Τι γράφει το διαβατήριο σου? Τι? Πελλοπόνησος? Δεν μπαίνεις! Ε, δεν μπαίνεις!”
Και όλοι αυτοί που ήθελαν ένα μεγάλο όνομα να γεμίζει την φανέλα, ποιανού θα πάρουν τώρα? Του Αναστασάκου? Βέβαια ο γερμανός δεν είναι κανά κορόιδο. Σου λέει πάρτον μωρέ, θα βγούμε δεύτεροι τρίτοι, champions league είναι αυτό, δεν μας χαλάει.
Τι να σου πω μωρέ, ξεφτιλισμένε απο κούνια? Έτσι όπως τα έκανες λούσου τα τώρα. Θα είσαι για πάντα στις καρδιες μας Νικολάκη, τωρα που μας πέθανες.
Ακούς εκεί Άιντραχτ Φρανκφούρτης. Μας έψησες το ψάρι στα χείλη. Θα σε παρακαλάμε κιόλας. Γαμώ τον Χριστό σου…
Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ παρουσίασε την καινούργια φανέλα για την σεζόν 2008-2009! Η καινούργια φανέλα είναι στο κλασικό στυλ που όλοι αγαπήσαμε, με ασπρόμαυρες κάθετες ρίγες (ως γνωστόν από αρχαιοτάτων χρόνων μόνο αυτές αδυνατίζουν) . Το διαφορετικό είναι η προσθήκη του νέου χορηγού, η σημαντική οικονομική βοήθεια του οποίου ανεβάζει κατακόρυφα τους οικονομικούς δείκτες της ΠΑΕ. (Πέρα από αυτό, ταιριάζει υπέροχα αισθητικά με τα χρώματα και την ιστορία της ομάδας)
Έτσι η διοίκηση του δικεφάλου έχει ξανά την δυνατότητα να προβεί σε μεταγραφές κράχτες για τον κόσμο και να μας ωθήσει όλους να πάρουμε τα ι.χ. ή το 78 και να πάμε στον αερολιμένα με μια ρετσίνα στο χέρι, για να υποδεχτούμε τους διαδόχους του Τόργκελε, του Σάλμον, του Κονσεϊσάο και όλων των υπόλοιπων Θεανθρώπων που φόρεσαν τα τελευταία χρόνια την ασήκωτη φανέλα του ΠΑΟΚ.
Η FytoSport με μια αποκλειστική, φυσικά, φωτογραφία σας παρουσιάζει την νέα φανέλα που αναμένεται να γίνει ανάρπαστη:
(Δεν είναι φώτοσοπ, είναι ζωγραφική. Για ακόμα πιο ελεεινό αποτέλεσμα. Άμα μπορείτε κάντε την καλύτερη. Ευπρόσδεκτη!)
Αφορμή για την συνεργασία των δύο κολοσσών, στάθηκε η ιστορική μεταγραφή του κυρίου Χριστοδουλόπουλου ( όχι ο θεός Μάκης, κάποιος άλλος με ένα φρύδι) στο τριφύλλι. Καιρό έχουμε να δούμε τέτοια ντήλια, που να αφήνει απολύτως ευχαριστημένες και τις 2 πλευρές.
Από την μια ο δικέφαλος καρπώνεται ένα πολύ σημαντικό ποσό για έναν μέτριο και άσχημο ποδοσφαιριστή που δεν τον γούσταρε και πολύ ο λαός.
Από την άλλη το τριφύλλι αποκτά με μερικά εκατομμύρια ευρώ, όχι μόνο τον μάστορα του μυστριού, αλλά και μια ομάδα δορυφόρο στην Β.Ελλάδα που τόσο είχε ανάγκη. Γιατί μόνο με έναν ΟΦΗ δεν βλέπεις προκοπή, είναι η αλήθεια. Και άσε τους άλλους να νομίζουν ότι κάτι κάνουν με Αιγάλεα, Λεβαδειακούς και Καρδίτσες.
Και όπως όλα δείχνουν πλέον την μεγαλύτερη ομάδα της Θεσσαλονίκης με την αντίστοιχη της Αθήνας, τις χωρίζει μόνο ένα γράμμα!
Όπως θα θυμάσαι δικέ μου από τα προηγούμενα επεισόδια, μετά τον επικό τελικό της 17ης, όλη η συντακτική ομάδα της FytoSport άλλαξε διεύθυνση. Στην καινούργια μας κατοικία, όπως και στην παλιά άλλωστε, παραμείναμε αρωγοί αυτοοργανωμένων πρωτοβουλιών που απώτερο στόχο έχουν να κάνουν δύσκολη την ζωή κάθε μορφής εξουσιαστών. Καθώς όμως οι λεγάμενοι έχουν κάθε είδους ειδεχθείς μηχανισμούς καταστολής και αφού απέτυχαν να μας φιμώσουν με δωροδοκίες τελικά αποφάσισαν να μας εξορίσουν και από την κόλαση. Ύστερα από μια εντελώς κατευθυνόμενη δική, προεδρεύοντος του Εωσφόρου του ίδιου ( ο οποίος παρεμπιπτόντως θύμιζε τον γούμενο ) , άνοιξε η καταπακτή και αντί να μας φανέ τα γουμενόσκυλα, βρεθήκαμε στο νησί …
Στην αρχή δικέ μου, δεν σου κρύβω ότι τα είχαμε εντελώς χαμένα. Χωρίς απολύτως κανένα εφόδιο τα πρώτα βράδια παραμονής μας εκεί ήταν εφιαλτικά. Πεινούσαμε, διψούσαμε και προπαντός ήμασταν αποκομμένοι από κάθε είδους αθλητική ενημέρωση, καθώς ούτε τα κύματα γκατζοβουντού που εξέπεμπε ο απελπιστικά μόνος επίσημος δεν μπορούσαν να μας προσεγγίσουν.
Είμαστε όλοι τηλεοπτικά ζόμπι, δικέ μου, όποτε έλλειψη εναλλακτικών αποφασίσαμε να βάλουμε σε εφαρμογή ότι μας είχε διδάξει το μαγικό κουτί. Κατ’ αρχάς έπειτα από ολοήμερη εξερεύνηση ανακαλύψαμε ότι το νησί ήταν περίπου 85 τ.μ . και ότι δεν στερούνταν τροπικής βλάστησης καθώς το κάλυπτε ένα πεύκο. Την δεύτερη μέρα αποφασίστηκε με αμεσοδημοκρατικές, οριζόντιας κατεύθυνσης διαδικασίες ότι το πεύκο ( ο κορμός του οποίου ήταν ήδη καλυμμένος με χαραγμένα συνθήματα ) θα θυσιαζόταν για να χτιστεί το φτωχικό κατάλυμα μας. Έτσι έχοντας εκπληρώσει κατά το ήμισυ το Όνειρο κάθε έλληνα, βάζοντας ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια μας και καθώς είμαστε άνθρωποι που δεν τους αρέσουν οι μισές δουλείες, αποφασίσαμε να αποκτήσουμε αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο της FytoSport θα έπρεπε να είναι οικολογικών προδιαγραφών, σπιρτόζο στο γκάζι και φυσικά κάμπριο, προδιαγραφές οι οποίες ύστερα από ερευνά αγοράς αποφασίσαμε ότι πληρεί μόνο η πλάτη του πλησίον μας και έτσι κάναμε, εναλλάξ το όχημα ο ένας στους άλλους. Προσωπικά εκμεταλλεύτηκα το γεγονός και μόλις ήρθε η σειρά του μισητού έκδοτη, ζώστηκα τα σπιρουνιά μου (λίγο οξύμωρο ε, μισητέ?) και όργωσα τα πλευρά του αλαλάζοντας.
Κάπως έτσι περνούσε ο καιρός ευχάριστα και για αρκετούς μήνες το να οργώνω τα πλευρά του έκδοτη και να καυγαδίζω με τον Μανόλη, μου ήταν αρκετό. Μέσα μου όμως θέριευε η φλόγα. Τα τέσσερα γνωστά γράμματα για άλλη μια φορά χασκογελούσαν καθώς μου έκαιγαν τα σωθικά απαιτώντας. Όπως κάθε εξαρτημένος άλλωστε που πιστεύει ότι απαλλάχτηκε από τους εσωτερικούς του δαίμονες (sic) , προσπαθούσα να ξεγελάσω τον εαυτό μου όπως έχει ξαναγίνει επιτυχώς, ότι βρήκα την γαληνή μου στην άγνωστη τούτη γωνία του κόσμου, όμως γελιόμουν. Η εσωτερική αυτή μάχη που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της στο πρόσωπο μου, δεν κράτησε για πολύ και αναπόφευκτα συγκάλεσα, ύστερα από πολύ καιρό την συνέλευση της ομάδος.
Η εσωτερική μου μάχη, με είχε αποκόψει από τους συντρόφους μου, με αποτέλεσμα να πιστεύω ότι μόνο εγώ περνάω το μαρτύριο. Φευ όμως. Όταν είδα τα ίδια ανεξίτηλα σημάδια στα πρόσωπα τους, το ίδιο απλανές βλέμμα και το ίδιας έντασης στραβό στόμα κατάλαβα και ευχαρίστησα τον θεό που με αξίωσε με τέτοιους συντρόφους. Πλέον τα λόγια ήταν περιττά. Με μια ματιά στα μάτια όλοι καταλάβαμε ότι είχαμε το ίδιο πράγμα στο μυαλό. ΠΟΝΑΕΙ.
Η ανακατασκευή της καλύβα μας κατά τα γνωστά πρότυπα μας πήρε περίπου 2 μέρες. Όσο αφορούσε την ονομασία, πφφφ, αυτονόητη. ΣΦ ΠAOΚ Lost 4. Η ολοκλήρωση των βασικών μας βρήκε διψασμένους για τα καααλά. Διάρκειας, εκδρομές, ντου, Ουγγαρέζα, όλα τα πράγματα που στερούμασταν λόγω της αυταπάρνησης μας αλλά όχι αγόγγυστα πλέον. Έτσι λοιπόν δικέ μου αποφασίσαμε να αφεθούμε στα χέρια της μοίρας, ρίχνοντας στην θάλασσα ένα μπουκάλι που περιείχε όλα τα αιτήματα μας με την ένδειξη να επιστραφεί στον αποστολέα. Το πόσο βασανιστικά πέρασε ο καιρός το ξέρουν μόνο όσοι περίμεναν στο αεροδρόμιο τον κολομβιανό Valencia, όμως πέρασε και το θαλασσοδαρμένο μπουκάλι μας επέστρεψε μπαούλο. Ότι δεν είχε καταφέρει ο επίσημος με τα αεκτσίδικα κόλπα του τα κατάφερε ο ΣΦ ΠΑΟΚ “το ασπρόμαυρο Πεκίνο” και τα κατάφερε καλά. Το μπαούλο περιείχε καθετί που γουστάρει ο ασπρόμαυρος εγκέφαλος. Κασκόλ, κασκορσέ, καπνογόνα, σπορ του βορρά, μπλοκ διάρκειας καθώς και ένα δορυφορικό πιάτο, συνοδευόμενο από μια τηλεόραση ειδικά ρυθμισμένη ώστε να παίζει μόνο ασπρόμαυρα κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Ελπίζω ότι θα μείνουμε για πάντα εδώ, καθώς πλέον τίποτα δεν μας χωρίζει από την ομάδα με οπαδούς στα πέρατα της οικουμένης. Ήδη οργανώνουμε κόλπο grosso για να παραβρεθούμε στο πρώτο φιλικό της ομάδος. Επίσης θα θέλαμε να κάνουμε γνωστή την έκκληση των αδερφών μας στο Πεκίνο, οι οποίοι παρακαλάνε για μια περιοδεία του δικέφαλου στην άπω ανατολή, καθώς έχουν βαρεθεί να βλέπουνε λιμά χωρίς κόσμο όπως η Manchester United και η Real. Η συγκινητική επιστολή τους κλείνει με ένα καινούργιο σύνθημα το οποίο πιστεύω ότι θα σπάσει καρδιές. “You never υψιπετή alone”.
Σε κάθε ραντεβού δικέ μου οφείλουμε, όλοι εμείς που θεωρούμε ότι είναι ανδρισμός να σπάσεις το πόδι του gio και μετά να του πας μια βίβλο στην κλινική, να είμαστε συνεπείς. Ποσώς μάλλον όταν είσαι μπακουράκι αλλά estet, φτωχός πλην τίμιος, άνεργος αλλά με διάρκειας. Έτσι λοιπόν στις 17 του μήνα ήμουν εκεί. Ήμασταν όλοι εκεί, όπως ήμασταν μαζί όταν ημιλιπόθυμοι αγωνιούσαμε ο ένας για την τύχη του αλλού. Ήμασταν μαζί εκεί που ξεκίνησαν όλα, για αυτούς που έφυγαν νωρίς. Το παρόν είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στο Θ. Παρασίδη.
Όπως θα έχεις καταλάβει δικέ μου, δεν είμαι τύπος που θα προσπεράσει μια καλή ευκαιρία για χορό ( aka let’s dance ) και διαθέτω τόση αυτοεκτίμηση ώστε να απευθύνω τον λόγο μόνο σε χορευταράδες. Έτσι λοιπόν στις 16 του τρέχοντος μηνός απηύθυνα τον λόγο και το βλέμμα μου στους υπόλοιπους της συντροφιάς με ένα και μόνο στο μυαλό: να τους δείξουμε εμείς! Να τους δείξουμε τους κερατάδες ότι λίγο πριν την δύση της νιότης ακόμη μπορούμε να τους δείξουμε.
Φαντάζομαι δικέ μου ότι κάπου ανάμεσα στα πράγματα σου, έχεις και αδέρφια, αυτήν την τόση χρήσιμη κατασκευή, μοναδική αποστολή της οποίας είναι να σου υπενθυμίζει πόσο λάθος έκαναν οι γονείς σου, που δεν πίστεψαν στις δυνάμεις σου και σου έδωσαν και βοηθούς. Προσωπικά κάθε φορά που κάτι δεν μου πάει καλά, φταίνε τα αδέρφια μου και για αυτό τις τρώνε. Πολλές φορές όμως ξεχνάω ότι μπορεί να έχουν αισθήματα και το παρακάνω, όποτε αντιδρούν, με αποτέλεσμα να προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια του εγώ μου, με δικαιολογίες του τύπου γλίστρησα, είστε τυχεροί που έχω να πάω κάπου τώρα, και αλλά πολλά που κάνουν την λυτρωτική δουλεία τους. Όμως, όπως κάθε σοβαρός άνθρωπος, δεν ξεχνάω ποτέ ότι τις έμασα και έτσι πάω όταν κοιμούνται και παίρνω το αίμα μου πίσω.
Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου και την καυτή μυρωδιά φασαρίας στα ρουθούνια μου, χρησιμοποίησα το δικαίωμα βέτο στην συνέλευση την εκδοτικής ομάδας, που απορρέει από την ηγετική μου φυσιογνωμία και σε συνδυασμό με διάφορους συναισθηματικούς εκβιασμούς κατάφερα να περάσει το δίκαιο αίτημα μου. Μάλλον το δίκαιο αίτημα μιας πόλης που βαριανάσαινε κάτω από τον κίτρινο ζυγό.
Έτσι λοιπόν απολύτως νηφάλιοι, έχοντας γνώση του αυτοκτονικού χαρακτήρα της αποστολής μας, αλλά συνάμα χαρούμενοι, το μεσημεράκι εκείνου του Σαββάτου κατευθυνθήκαμε προς το πεπρωμένο μέσω Καυταντζογλείου. Γνωστά σκυλιά του πόλεμου πόλεως όντας, αναζητήσαμε την ηρεμία πριν την καταιγίδα, στο πανεπιστημιακό άσυλο και αφού σφραγίσαμε την τύχη κάποιων αδύναμων, πήραμε βαθιά ανάσα και βουτήξαμε.
Ο κόσμος στον οποίο αναδειθήκαμε βρομούσε ρετσίνα παλαιωμένη τουλάχιστον για 38 χρόνια, όμως είχαμε πολύ πιο σοβαρά προβλήματα να λύσουμε. Κατ’ αρχάς πως θα μπούμε μέσα ρε τρελέ? Σε εκείνο το σημείο το διερχόμενο πυροσβεστικό μας προσέφερε την λύση και την πρόσκαιρη αίσθηση ασφάλειας.
Ανάμεσα σε μάνικες, κράνη και σκάλες, ξέραμε ότι ήμασταν μέσα στο γήπεδο καθώς η βρώμα των 38 χρόνων της ρετσίν(ι)ας που λέγαμε γινόταν όλο και πιο ανυπόφορη. Όμως αυτήν την φορά ήταν ανάκατη με κάτι το θαλασσινό. Όταν τελικά το όχημα ακινητοποιήθηκε, ξέραμε ότι η ώρα η μεγάλη είχε φτάσει και μας καλούσε το μεγάλο, το ωραίο και το αληθινό. Στο κάλεσμα αυτό δεν κωφεύσαμε και παρά τους ύποπτους λεκέδες στα παντελόνια μας με μια κλωτσιά βγήκαμε από το όχημα και εγένετο φως. Φως άναψε ……
Λουσμένοι όπως ήμασταν από τον θεσσαλονικιώτικο ήλιο για μια στιγμή και μόνο αφεθήκαμε και θαυμάζαμε το πεδίο της μάχης. Οι κίτρινοι από την μια, οι κόκκινοι από την άλλη, οι μαύροι στην μέση και κάπου στο ταρτάν εμείς με μοναδικό όπλο, πλην φυσικά ενός υπερφυσικά αναπτυγμένου κοιλιακού μύα, το λάβαρο. Στο σημείο αυτό μας πήραν χαμπάρι οι ρουφιάνοι του γηπέδου και άρχισαν να μας καταδιώκουν. Έχοντας πρότερες εμπειρίες την Σπύρου Λούη και Παπαναστασίου αρχίσαμε να τρέχουμε και εμείς κατά μήκος του στίβου έχοντας πάντα, σφιχτά κρατημένο το λάβαρο. Τα παιδιά στις κερκίδες, βλέποντας τι συνέβαινε και υποθέτοντας ότι πρόκειται για κάποιου είδους happening άρχισαν να μας επευφημούν και να γελάνε, γέλια τα οποία θα τους κόβαμε ευθύς αμέσως. Στο επόμενο καρέ λοιπόν όταν ξετυλίξαμε το λάβαρο μας, την σημαία της Παοκάρας μας, το γλέντι μόλις είχε αρχίσει και τα γέλια είχαν κοπεί ως δια μαγείας.
Έτσι λοιπόν έχοντας διασχίσει όλο το γήπεδο, άρχισαν να ενώνονται αρμονικά οι γαύροι με τα αρειανά, όπως έχει γίνει τόσες και τόσες φορές, εμείς αλλάξαμε κατεύθυνση και βάλαμε ρότα προς τον πάγκο του Άρεως και παράλληλα προς το βατράχι. Η ελληνική γλώσσα είναι πολύ φτωχή για να περιγράψει το τι γινόταν και φυσικά τα αθηναϊκά κέντρα αποφάσεων δεν σου έδειξαν τίποτα δικέ μου. Όμως ο δικός σου ήξερε από χορό όπως σου έχει αποδείξει άπειρες φορές. Έτσι ενώ με τους αξιότιμους κύριους συνάδελφους είχαμε συμφωνήσει να του βγάλουμε την καρδιά με ένα κουτάλι (του βατράχου) και μετά να παραδοθούμε στο πλήθος λυτρωμένοι από τους εσωτερικούς δαίμονες μας, εγώ είχα κάτι άλλο στο μυαλό μου. Εγώ είχα αποφασίσει να πουλήσω το τομάρι μου όσο ακριβά το κοστολογούσα εγώ. Έτσι λοιπόν είχα ζωστεί με δυο πράγματα:
α) μια φωτογραφία του προέδρου με την αξιότιμη κύρια του και
β) με 89 κιλά δυναμίτη ικανό να γκρεμίσει: α) τα όνειρα κάποιων για μπιμπελό β) το γήπεδο του Ηρακλή γ) τους ρουφιάνους που πήγαν και έγιναν γαύροι .
Το έκανα δικέ μου και αν το τίμημα για εσένα ήταν ακριβό σου ζήτω συγγνώμη. Μπορεί η συντακτική ομάδα της FytoSport να είναι στην κόλαση αλλά τους δείξαμε εμείς. Μην ανησυχείς είμαστε σχετικά καλά και θα συνεχίσουμε να επιτελούμε το έργο μας μέσω του επίσημου, ο οποίος όντας μυημένος στα βουντού θα επικοινωνεί μαζί μας και θα του απαγγέλλουμε το ευαγγέλιο μας. Εσύ παρ’ όλα αυτά remember remember the 17th of May!
Λίγο πριν το τέλος , ταράχτηκαν και πάλι τα λιμνάζοντα νερά του ελληνικού ποδοσφαίρου δικέ μου. Φαντάζομαι ότι είσαι ενήμερος για το τι συμβαίνει και ελπίζω εσύ κι εγώ, να προλάβουμε να ανέβουμε στο τρένο, προτού είναι πολύ αργά. Δεν σου κρύβω, δικέ μου ότι τόσο καιρό φοβόμουνα, αλλά βλέπεις τα φαντάσματα αργά ή γρήγορα απαιτούν εξορκισμό και γι’ αυτό είμαι και πάλι κοντά σου, αναλαμβάνοντας να σου ανακοινώσω αυτό που τόσο καιρό σου κρύβουν.
Οι πρώτοι ψύλλοι μπήκαν στα αυτιά μου στα τέλη Φεβρουάριου, λίγο μετά το Ηρακλής-αεκ, όταν οι δυο παε μέσα από μια λιτή ανακοίνωση 276 λέξεων, παίρνουν από κοινού θέση για τα της διαιτησίας. Το συμπαθητικό κείμενο, σαφώς διαποτισμένο από την αγάπη των προέδρων για την ελληνική λαϊκή σκηνή, καταλήγει στο ότι από εδώ και πέρα οι τρίτοι του άνω και του κάτω χωριού δεν ανέχονται την αδικία, ούτε καν υπέρ τους και αν για τον του άνω χωριού αυτό μπορεί να σημαίνει ότι παραλαμβάνει τα λάβαρα του fair play από τον παοκ που χαρίζει δεξιά και αριστερά πρωταθλήματα, για τον του κάτω χωριού τα πράγματα είναι κάπως πιο περίπλοκα.
Ζούμε σε πολύ χαλιά καιρούς δικέ μου και φαντάζομαι ότι δεν περίμενες εμένα να σου το επισημάνω. Καθημερινά προσπαθούν να σου επιβάλουν πράγματα όπως πρωτεύουσα, ειδήσεις, ομάδα, αυτοκίνητο, κινητό και γενικώς κάθε είδους αηδία που δεν χρειάζεσαι. Παράλληλα έχουν εφεύρει και όλο το θεωρητικό υπόβαθρο που χρειάζονται τα καθάρματα για να μας την φέρουν με κατεβασμένα τα βρακιά. Μάρκετινγκ, μάνατζμεντ, στατιστική, αλέφας, όλες επιστήμες ψεύτικες, φρούδες αν και σαγηνεύτηκες παράλληλα.
Το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι να στα σπάσω, δικέ μου, όποτε κόβω εδώ την θεωρία, που στην τελική την ξέρεις και περνάω στο προκείμενο που φαντάζομαι έτσι βολεμένος που είσαι σε ντιβάνια, καρέκλες, κρεβάτια, καναπέδες, 4Α, θα σε βρει κατακέφαλα.
Υποθέτω θυμάσαι τι ωραία περνούσαμε τότε με τον μεγαλύτερο προπονητή που έχει καθίσει ποτέ σε ελληνικό πάγκο και όλο το γέλιο που είχε η απόλυση του. Ανεξαρτήτως ομάδος δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην περνούσε καλά (και τώρα αλώστε, αλλά το είδος σιγά σπανίζει ) με τα ανέκδοτα από την ιβηρική που μας πιάσανε κότσο. Την ίδια ώρα όμως, κάποιοι άλλοι περνούσαν την ώρα τους σε ανήλιαγα boardrooms σπάζοντας το κεφάλι τους για το μαγικό φίλτρο. Η καρδιά του ντεμοτεχνείου, που αποτελείται από την αφρόκρεμα κακοκουρεμένων γιάπηδων είχε επιδοθεί σε ανελέητο brainstorming, προσπαθώντας να ξαναεφεύρει την επανάσταση. Προφανώς το μοντέλο της αριστερά και της προόδου – θα πολεμήσουμε το σύστημα με τα ίδια του τα όπλα, δεν ήταν πλέον το κατάλληλο για να κατευθύνει το καράβι της ένωσης, καθώς με το laptop στο ένα χέρι και τον σταυρό στο άλλο κανείς δεν πήγε μακρύτερα από 23456 διάρκειας τύπου. Η κατάσταση απαιτούσε δραστικά μέτρα και δραστικά μέτρα επάρθησαν. Στο σημείο όπου κάθε διέξοδος είναι φραγμένη και κάθε άντρας οφείλει να ορθώσει ανάστημα και να ελπίζει, όταν όλα τα βλέμματα περιμένουν από τον ουρανό την λύτρωση, έτσι και στο ντεμοτεχνείο, στην αρχαιοελληνική τραγική στροφή των πραγμάτων, την λύση έδωσε ο από μηχανής θεός. Μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν ακριβώς θεός ….. ήταν ο δικέφαλος.
Θα ξέρεις και από την προσωπική σου ζωή, δικέ μου, με τι μαγγανείες είναι μπλεγμένοι αυτοί οι πόντιοι που μας κουβάλησαν, αντί να κάνουν κάνα δρόμο, ποσώς μάλλον οι πρωτευουσιάνοι, οι οποίοι σύμφωνα με τον θρύλο, ήτανε τόσο μυημένοι στα αποκρυφιστικά, τα μυστικά της φύσης αλλά και την επιστήμη, που όταν για παράδειγμα σκοτώνονταν οι βασιλιάδες τους στον πόλεμο, τους μαρμαρώνανε και κρατούσαν τα «αγάλματα» σε αποθήκες DNA.
Έτσι λοιπόν, ύστερα από παγανιστικές δεήσεις της καθαρίστριας του ντεμοκτιρίου, η οποία δεν άντεχε το χαλί της ομάδος και παράλληλα τύχαινε να είναι η πιο κωλοπετσωμένη γκατζομπάμπο, ο ίδιος ο δικέφαλος, το μυθικό πολεμικό πούλι της βυζαντινής Νίκαιας κατέβηκε να προστρέξει τον ντέμη και να σώσει και το ντεμοτεχνείο, το οποίο από το συνεχόμενο brainstorming ήταν ένα βήμα από το εγκεφαλικό.
Σε αυτό το σημείο θα μπορούσα να σου παραθέσω τον ακριβή διάλογο που έλαβε χώρα, αλλά είναι τόσο ακατάληπτη η γλώσσα που χρησιμοποιεί το πούλι, αλλά και ο ντεμης, που δεν θα βοηθούσε σε τίποτα. Εξάλλου δεν χρειάζεται δικέ μου γιατί είναι πολύ αργά για φυλαχτούμε από το κακό. Τι είναι αυτό που επέβαλε το, απυδιασμένο από το πόσο κοντός είναι ο άνθρωπος στον οποίο απευθυνόταν, πούλι σαν λύση? Τέρμα τα καλά παιδιά!!! Παγκόσμια κυριαρχία της αεκ μέσα από την ….μόδα!!!!!!! Όπως κάθε δικτάτορας που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και ο δικέφαλος, θα χρησιμοποιήσει την μόδα για να μας κάνει τα μυαλά πουρέ και να γίνουμε όλοι αεκ. Μας αδικούν και δεν παίρνουμε το πρωτάθλημα? Δεν συμβιβάζεται ο φέρερ για την αποζημίωση? Μικρό το κακό. Με δούρειο ίππο τα φαινομενικά άκακα emo, τους ρουφιάνους του δικέφαλου επί γης, ένα ένα τα κάστρα θα πέφτουν στον δρόμο για την τελείωση της αεκ. Το πρωτάθλημα που θα την διατηρήσει πάνω από τον τζολε, καθώς ισοβαθμούν στα 10.
Έτσι έχει ήδη μπει σε εφαρμογή το σχέδιο του πουλιού και φτάνοντας μια στροφή πριν το τέλος δυστυχώς θα πρέπει να γίνω προάγγελος κακών ειδήσεων. Δυστυχώς, δυστυχώς η αεκ θα πάρει φέτος το πρωτάθλημα και αυτό είναι ΗΔΗ γεγονός, καθώς έχει υπερκεράσει το μοναδικό εμπόδιο που έστεκε, τον Λεωνίδα και τους 300 του, δικέ οι Θερμοπύλες έπεσαν .
ΧΟΡΟΣ: ‘ΩΩΩ επίσημε αναγνώστη, ω θέαμα θλιβερότατο, που απ’ όλα αντίκρισαν τα μάτια μου ως τώρα, τον πιο μεγάλο μου έδωσες τον πόνο δρόμε, που από όλους πιότερο τους δρόμους σπάραξες την καρδιά μου, εσύ που πήρα για να έρθω εδώ, σαν άκουσα τη μοίρα σου.
Ποιο είναι το μοντέρνο σύμβολο την αντίστασης? Ποιος προσπάθησε, ίσως και μάταια και αυτό είναι που του προσδίδει διαστάσεις ήρωα,να σταματήσει τον δικέφαλο? Μα φυσικά το αντίθετο του γιν, το φως, ο γκάνταλφ, τα νεφελίμ, ο ζαγοράκης. Καθώς ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου η φύση έχει προβλέψει την ισορροπία, έτσι και το αντίρροπο του δικέφαλου είναι φυσικά ο …..δικέφαλος. Ναι δικέ μου ο ΠΑΟΚ. Μόνο τυχαίο δεν είναι το σύνθημα περί 4 γραμμάτων.
Έτσι λοιπόν ο δικέφαλος του βορρά, η ειρηνική παντιέρα του βυζαντίου, με το που αντιλήφτηκε τα μοχθηρά σχέδια του αδελφού του περί πρωταθλήματος δεν άντεξε να μένει απαθής και παίρνοντας την υλική του μορφή κατέβηκε στην μικρή τούτη γωνία του σύμπαντος και αποκαλύφτηκε μπροστά στον πρόεδρο, ο οποίος κάτι είχε ακούσει για ουσία μαγική αλλά αυτό ξεπερνούσε την φαντασία του. Του αποκαλύφτηκε το σχέδιο για πρωτάθλημα και δεν σου κρύβω δικέ μου, πως η προεδράρα μπήκε στον πειρασμό να μπει στο άρμα και να απαρνηθεί τα πιστεύω του ΠΑΟΚ ( πρόσληψη σαντός ). Ο δισταγμός του αυτός θα στοιχίσει, καθώς ο εφιάλτης, έχοντας παρεισφρήσει στις γραμμές του καλού κάνει ότι περνάει από τα χέρια του για να ευοδώσουν τα σχέδια του κακού. Επιπλέον οι δυο δικέφαλοι αποφάσισαν να γίνει η τελική μάχη στην έδρα του καλού, αλλά επειδή δεν μπορούσαν να πάρουν την Υλίκη τους μορφή μπροστά στα μάτια του γαύρου (κατώτερη θεότητα ), αποφασίσθηκε ότι θα αποτελούν το ζωοποιό το πνεύμα στην καρδιά των απλών πολεμιστών, του κόσμου.
Η συνεχεία είναι λίγο πολύ γνωστή . Η αεκ με την βοήθεια του εφιάλτη, κατατρόπωσε τον παοκ και παράλληλα ο δικέφαλος του βορρά (ο ίδιος ) έχασε για πάντα την ικανότητα να παίρνει υλική μορφή. Εγκλωβίστηκε για πάντα στην ψυχή του κόσμου του και επιπλέον χάνοντας έχασε και ένα μικρό μέρος των δυνάμεων του το οποίο αντιστοιχούσε στο μυαλό του παοκτζη. Όλα δείχνουν ότι χάθηκαν δικέ μου, όμως όσο υπάρχει ακόμη το πνεύμα του δικέφαλου του βορρά στις καρδούλες των φιλάθλων του, υπάρχει και η ελπίδα……..
ΤHE ΕΝD
Στην Τούμπα μάλλον το γαλατάκι που δίνουν στα παιδιά είναι λιγάκι διαφορετικό. Δεν ξέρουμε τι μπορεί να έχει μέσα, ούτε θέλουμε να κάνουμε εικασίες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όταν βλέπεις δεκάχρονα κοριτσάκια να μην ψαρώνουν από αηδίες του στυλ “Τζορτζ Κλούνεϊ” ή “τερματοφύλακας της εθνικής”, και να δημιουργούν αριστουργήματα όπως η παραπάνω εικόνα, τότε κάτι καλό παίζει.
Και για να καταλάβετε καλύτερα για τι θεσπέσια και πανέξυπνα πλάσματα μιλάμε, μια μικρή ιστοριούλα:
Ο δάσκαλος έχει αναθέσει σε όλη την τάξη, την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και χρήσιμη υποχρέωση, να μάθουν απ’ έξω το πιστεύω. Τα κοριτσάκια μας φυσικά δεν μπήκαν στον κόπο. Και στις παρατηρήσεις και την κατσάδα του δασκάλου του απάντησαν αφοπλιστικά και τον έστειλαν για γενικό ρεκτιφιέ:
“Γιατί, εσύ ξέρεις τον ύμνο του ΠΑΟΚ?”
Φαντάζομαι έχεις αισθανθεί κι εσύ δικέ μου πολλές φορές την ανάγκη να ήσουνα ξανά μωρό παιδί. Την απόλυτη αίσθηση ελευθέριας που σου δίνει το γεγονός ότι ακόμη και αν χεστείς πάνω σου, πάντα θα υπάρξει κάποιος να σε ξεσκατήσει και να πει πόσο ωραίο είναι το κωλαράκι σου. Κάπως έτσι πρέπει να αισθάνονται, στους αποκλεισμένους από την φυσική τους έδρα ( ιστανμπούλ ) , δικέφαλους της χώρας και επειδή ισχύει το πρώτα η δουλεία και μετά η διασκέδαση ας πάρουμε πρώτα την ΑΕΚ.
Η πρωτοποριακή (και όχι πρωτοπόρος ) ΑΕΚ για άλλη μια φορά μας δίδαξε πως χάνεται ένα πρωτάθλημα. Ο δον Λορέντζο ύστερα από το τσίρκο που παρέταξε στο ΟΑΚΑ με τον νιόνιο, χάνοντας πανδίκαια, θέλησε να περιοδέψει με πρώτο σταθμό την Λάρισα. Εκεί οι παίκτες της ΑΕΚ δίνοντας ρεσιτάλ ανικανότητας, δεν τα κατάφερναν και κοιτούσαν απελπισμένα προς τον ουρανό (οι βραζιλιανοί ) και τον πάγκο της ομάδας τους για βοήθειες. Ο προπονητής 5ετίας, που με τόσο παρακαλετό τους εξασφάλισε ο κύριος κύριος ντέμης, δεν μπορούσε να αντισταθεί άλλο στο πόνο που διάβαζε στα μάτια τους και τους την προσέφερε απλόχερα.
Μη συμβιβαζόμενος με συγκυριακούς στόχους και λογικές ο Λορέντζο Σέρρα – the sky is my limit - Φερέρ παρέκαμψε το απερχόμενο κλάμα του ντεμοτεχνείου και σημαδεύοντας στο πάνθεον του ποδοσφαίρου, κάνει και τις 3 αλλαγές του με την μια . Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία και η στήλη περιμένει με ανυπομονησία την απάντηση του Νίκου του Αλέφαντου. Ο νο1 εφευρέτης στον κόσμο μπορεί να μην έχει λόγους να ανησυχεί, αλλά έχει πλέον το κίνητρο να επιβεβαιώσει το όνομα που με τόσο κόπο έχει κτίσει, κόβοντας την όρεξη του ισπανού γεροξούρα εν τει γενέσει της.
Στον ΠΑΟΚ τώρα … Κάθε φορά που γράφω αυτά τα 4 ( χμ … ) γράμματα κοκαλώνω. Α ρε παοκάρα, πάνω που λες θα πεθάνεις, ξανά προς την δόξα τραβάς μην κάνοντας το χατίρι μερικών. Το κεφάλι του μέσου παοκτζή πρέπει να είναι στα σκουπίδια σήμερα, ύστερα από το αποτέλεσμα απέναντι στον αιώνιο. Το σκηνικό ήταν τέλεια στημένο και με την ala super3 ανακοίνωση αποθεώθηκες ω τιμωρέ. Τα μικρά τα μπαοκτζάκια σαν τσαμπιά ήταν έτοιμα για τον τρύγο σκέφτηκε ο ζαγόρ, ο τίτλος του επόμενου βιβλίου του Μίνου και ο οικοδόμος το γλέντησε πάραυτα. Αλλά ποιος Άρης βρε που μόνο οι φανέλες κατέβηκαν στην τούμπα και αυτές θα το σκέφτηκαν.
Όμως:
1ον - Η ανάγκη για ξεφτιλισμα του κίτρινου , σε κάνουν θολό στα μαθήματα του δημοτικού. Ανακοίνωσε η ΠΑΕ sold out με 22.000 εισιτήρια χωρίς τα διάρκειας. Στο περασμένο εντός έδρας, στην αντίστοιχη ανακοίνωση εξήγγειλε 19.000 περίπου.
2ον - Καημένε Καραμπελα σε κλαίνε και οι ρέγκες πλην μιας, η οποία μάλλον στοχεύει στο δ.σ της παε. Η στήλη της εύχεται τα δέοντα μέχρι ρίζας…
3ον - Καημένε Σάντος μετά την νίκη αυτή και την άφιξη των αστακών, εάν δεν βγεις στα πλέι όφ δεν σε βλέπω καλά. Αλλά με σένα στο τιμόνι δεν φοβάμαι τίποτα, πόσο μάλλον ότι θα τα πας καλά .
4ον - Τα του Άρεως προσεχώς …
Προσωπικά εύχομαι με όλη μου την καρδιά ο Κονσεϊσάο να έχει ζάχαρο, όπως ακούγεται στα στέκια, βρωμά που ούτε η Fyto δεν θα φανταζόταν.
Y.Γ. Οι παραπάνω γραμμές γράφτηκαν πριν από τις σημερινές εξελίξεις. Οπότε πλέον ευχόμεθα καλή επιτυχία στο ξενοδοχείο που διατηρεί ο Σέρα στην Μαγιόρκα!
