Η ΑΕΚ μάτωσε αυτόν τον Αύγουστο. Μεγάλες πληγές από μεγάλες αγάπες που φεύγουν. Οι δύο ήρωες της ομάδας, οι δύο ανιδιοτελείς εξυγιαντές του ελληνικού ποδοσφαίρου, χάνονται στο ηλιοβασίλεμα, με το βλέμμα στις περιπέτειες που περιμένουν μπροστά. Δύσκολες στιγμές για όλους τους υγιώς σκεπτόμενους φιλάθλους αλλά καθώς το ποτάμι των δακρύων μεγαλώνει, όλοι καταλαβαίνουν. Ο υπερήρωας δεν μένει σε ένα μέρος για πολύ και όλοι το ξέραμε αυτό.

Αυτό που μάλλον δεν ξέραμε είναι ότι ο Ρίμπο σε μια απίστευτη κίνηση αγάπης, επαγγελματισμού και αυταπάρνησης, δέχτηκε να τον ακολουθήσει στο Ουζμπεκιστάν ολάκερη η εγχώρια λίγκα των υπερηρώων. Η χώρα βρίσκεται σε τροχιά ανάπτυξης αλλά το ποδόσφαιρο είναι στάσιμο καθώς το λυμαίνονται οι ουζμπέκοι γκαγκάτσηδες και θείοι, μαφιόζοι που μπροστά τους τα δικά μας λαμόγια φαντάζουν σαν συμμορία που κλέβει κουφέτα από εκκλησίες ενώ αυτοί γδέρνουν τον φάδερ και βιάζουν το ηλικιωμένο πημνίον του. Μια πρόκληση που δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορους τους κορυφαίους πολέμιους της αδικίας.

Πρώτος και καλύτερος ο Ντέμης. Αφού έκανε την δουλεία του περίφημα στην ΑΕΚ και φυσικά πάνω απ’ όλα δεν έκανε κακό στην ομάδα (οι αλήτες φταίνε που δεν πήρανε διαρκείας), αφού σάρωσε με την ηθική στάση του το σάπιο κόσμο του δημοφιλέστερου αθλήματος και έβαλε στην φυλακή τους κακούς, φεύγει! Η κληρονομιά που μας αφήνει τεράστια. Επιτακτικό και το χρέος που έχουμε όλοι μας να συνεχίσουμε το έργο του. Οι ντεμοτεχνικές που έφεραν ήδη την ΑΕΚ στο κλειστό κλαμπ των μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων είναι μονόδρομος αν θέλουμε να καθιερωθεί το πρωτάθλημα μας στην ελίτ. Η ζωή χωρίς τον μεγάλο αυτόν προφήτη, που πρόλαβε και αναγνωρίστηκε στον τόπο του, δεν θα είναι ίδια. Η FytoSport του εύχεται κουράγιο και δύναμη στην νέα του αποστολή, αν και δεν δείχνει να έχει ανάγκη από βοήθεια, καθώς με το πρόσφατα λανσαρισμένο μουστάκι του έχει όλα τα όπλα που χρειάζεται.

Τον θίασο συμπληρώνουν μεγάλες μορφές του αγώνα για ποδοσφαιρική δικαιοσύνη, άνθρωποι που διέπρεψαν εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Πράκτορες ταγμένοι στον σκοπό που εμφανίστηκαν στην χώρα μας μεταμφιεσμένοι σε ποδοσφαιριστές (όχι πολύ πετυχημένα είναι η αλήθεια) όπως ο Ιγκόρ Μπίσκαν και ο Φλάβιο Κονσεϊσάο (πάντα μαζί), ο Νικόλα Μάλμπασα και ο Άντριαν Ντελίμπασιτς, ο Παλαθουέλος και ο Τοχούρογλου, είναι έτοιμοι για μια ακόμα σκληρή μάχη. Ακολουθούν οι παράγοντες κομάντο Πανόπουλος, Μήτσου και ο μεγάλος εγκέφαλος Γιάννης Γούμενος (ο μόνος υπερήρωας που η φήμη του είναι παγκόσμια). Ουζμπέκοι τρέμετε!

Ο θίασος μόλις εκτελέσει την αποστολή του στο Ουζμπεκιστάν, θα συνεχίσει την τουρνέ του σε άλλες χώρες με παρασιτικό ποδόσφαιρο αλλά και έλλειψη από λαμπερές ηθικές περσόνες. Νεπάλ, Βιετνάμ, Τόγκο, Αμερική και Κύπρος είναι οι επόμενοι σταθμοί, γι’ αυτό αγοράστε διαρκείας από τώρα!

Όσο για μας φυσικά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Οι υπεύθυνοι αυτοί άνθρωποι δεν θα έφευγαν αν δεν είχαν θωρακίσει πρώτα το πρωτάθλημα. Έτσι μένουν πίσω για να μας φροντίζουν και να μας προστατεύουν από τον βούρκο, ο στυλοβάτης Πηλαδάκης (αυτός που έχει μια ομάδα από κάπου μετά τα Τέμπη, όχι πολύ μετά βέβαια αλλά σίγουρα αρκετά μακριά), ο vigilante Μάκης και ο σκοτεινός Λάμπρος. No need to worry!

Όσο για την ΑΕΚ, την πιο χτυπημένη από την μοίρα τις τελευταίες μέρες, δεν υπάρχει κανένα κενό. Ας μείνουν μόνο αυτοί που γράφουν με το αίμα τους ΑΕΚ στα βράχια. Οι υπόλοιποι τον πούλο, και μια ώρα νωρίτερα μάλιστα…

Οι ζέστες σφίξανε και τα νεύρα, όσων έχουν απομείνει στην Θεσσαλονίκη έχουν τσιτώσει. Απόδειξη η ανακοίνωση του επίσημου ΠΑΟΚ για την απίστευτη απόφαση του Νίκου Λυμπερόπουλου να προτιμήσει την γερμανική Άιντραχτ Φρανκφούρτης από τον ιστορικό δικέφαλο. Μια απροσδόκητα σκληρή ανακοίνωση, από μια ΠΑΕ που μας έχει συνηθίσει σε χαμηλούς και πολιτισμένους τόνους. Αυτούσια και χωρίς λογοκρισία, αποκλειστικά φυσικά από την FytoSport…

Μυγόχεσμα Λυμπερόπουλε, μην ξαναπατήσεις στην Ελλάδα. Γιε μαστουρωμένου βοσκού, στο διάολο να πας. Κατσικοπόδαρη άτιτλη κουράδα. Αστράτευτε.
Ποια Άιντραχτ βρε? Είσαι σοβαρός? Σε λέμε ΠΑΟΚ και λες Φρανκφούρτη?
Και αμάν με αυτό το κόλλημα με το εξωτερικό. Χαζός είσαι? Και εδώ εξωτερικό είναι!
Εξωτική Τούμπα, ανανάδες, πλούσια ζωή…
Στους αλλόδοξους πας? Στην Φρανκφούρτη έχει μόνο τράπεζες. Όλοι έχουν μουστάκι και κοιμούνται από τις 10. Θεσσαλονίκη ξέρεις τι έχει? Έχει νυχτερινή ζωή ακόμη και για σένα, βρικόλακα. Τόσες εκκλησίες, βυζαντινοί ναοί και μοναστήρια, να πάνε χαμένα και απάτητα από τα κατσικοπόδαρα σου? Άγρια ζωή, την ένταση της οποίας δεν θα νιώσεις στο πετσί σου ποτέ, ξόανο της μικρής περιοχής. Goleador μου, εσύ που σε βαρέθηκαν τα ελληνικά δοκάρια, νέοι παρθενώνες σε περιμένουν για να τους χτίσεις στην Γερμανία. Άξιο τέκνο της παναθηναϊκής σχολής των 2.000 δρχ αμοιβή τον χρόνο συν ένα καρπούζι δώρο, εύγε. Το έθνος έχει έναν ακόμη πρεσβευτή να υπερασπίζεται το δίκιο του. Χτικιάρη.
Βέβαια, το ψωμί της προσφυγιάς δεν έχει άγνωστη γεύση σε σένα, εξωγήινε. Η ανάσα σου βρομάει. Το αγαπημένο σου φαγητό είναι το ζελέ. Άσε που παίζει να είσαι και αλλήθωρος. Έχει και αλλού πορτοκαλιές να ραντίσεις.
Αλλά και εμείς τα θέλαμε. Αφού είναι γνωστό: “Τι γράφει το διαβατήριο σου? Τι? Πελλοπόνησος? Δεν μπαίνεις! Ε, δεν μπαίνεις!”
Και όλοι αυτοί που ήθελαν ένα μεγάλο όνομα να γεμίζει την φανέλα, ποιανού θα πάρουν τώρα? Του Αναστασάκου? Βέβαια ο γερμανός δεν είναι κανά κορόιδο. Σου λέει πάρτον μωρέ, θα βγούμε δεύτεροι τρίτοι, champions league είναι αυτό, δεν μας χαλάει.
Τι να σου πω μωρέ, ξεφτιλισμένε απο κούνια? Έτσι όπως τα έκανες λούσου τα τώρα. Θα είσαι για πάντα στις καρδιες μας Νικολάκη, τωρα που μας πέθανες.
Ακούς εκεί Άιντραχτ Φρανκφούρτης. Μας έψησες το ψάρι στα χείλη. Θα σε παρακαλάμε κιόλας. Γαμώ τον Χριστό σου…

Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ παρουσίασε την καινούργια φανέλα για την σεζόν 2008-2009! Η καινούργια φανέλα είναι στο κλασικό στυλ που όλοι αγαπήσαμε, με ασπρόμαυρες κάθετες ρίγες (ως γνωστόν από αρχαιοτάτων χρόνων μόνο αυτές αδυνατίζουν) . Το διαφορετικό είναι η προσθήκη του νέου χορηγού, η σημαντική οικονομική βοήθεια του οποίου ανεβάζει κατακόρυφα τους οικονομικούς δείκτες της ΠΑΕ. (Πέρα από αυτό, ταιριάζει υπέροχα αισθητικά με τα χρώματα και την ιστορία της ομάδας)

Έτσι η διοίκηση του δικεφάλου έχει ξανά την δυνατότητα να προβεί σε μεταγραφές κράχτες για τον κόσμο και να μας ωθήσει όλους να πάρουμε τα ι.χ. ή το 78 και να πάμε στον αερολιμένα με μια ρετσίνα στο χέρι, για να υποδεχτούμε τους διαδόχους του Τόργκελε, του Σάλμον, του Κονσεϊσάο και όλων των υπόλοιπων Θεανθρώπων που φόρεσαν τα τελευταία χρόνια την ασήκωτη φανέλα του ΠΑΟΚ.

Η FytoSport με μια αποκλειστική, φυσικά, φωτογραφία σας παρουσιάζει την νέα φανέλα που αναμένεται να γίνει ανάρπαστη:

(Δεν είναι φώτοσοπ, είναι ζωγραφική. Για ακόμα πιο ελεεινό αποτέλεσμα. Άμα μπορείτε κάντε την καλύτερη. Ευπρόσδεκτη!)

Αφορμή για την συνεργασία των δύο κολοσσών, στάθηκε η ιστορική μεταγραφή του κυρίου Χριστοδουλόπουλου ( όχι ο θεός Μάκης, κάποιος άλλος με ένα φρύδι) στο τριφύλλι. Καιρό έχουμε να δούμε τέτοια ντήλια, που να αφήνει απολύτως ευχαριστημένες και τις 2 πλευρές.
Από την μια ο δικέφαλος καρπώνεται ένα πολύ σημαντικό ποσό για έναν μέτριο και άσχημο ποδοσφαιριστή που δεν τον γούσταρε και πολύ ο λαός.
Από την άλλη το τριφύλλι αποκτά με μερικά εκατομμύρια ευρώ, όχι μόνο τον μάστορα του μυστριού, αλλά και μια ομάδα δορυφόρο στην Β.Ελλάδα που τόσο είχε ανάγκη. Γιατί μόνο με έναν ΟΦΗ δεν βλέπεις προκοπή, είναι η αλήθεια. Και άσε τους άλλους να νομίζουν ότι κάτι κάνουν με Αιγάλεα, Λεβαδειακούς και Καρδίτσες.

Και όπως όλα δείχνουν πλέον την μεγαλύτερη ομάδα της Θεσσαλονίκης με την αντίστοιχη της Αθήνας, τις χωρίζει μόνο ένα γράμμα!

Μετά από 22 χρόνια στα οποία το τρίτο πιο δημοφιλές άθλημα στον κόσμο (το 2ο είναι το ράγκμπι βρε) είχε πέσει στην φορμόλη, επιτέλους ξανάνοιωσε. Η μεγαλύτερη ομάδα μπάσκετ στον πλανήτη επέστρεψε στους τίτλους, με εμφατικό μάλιστα τρόπο. Ναι κυρίες και κύριοι, οι Boston Celtics, πιο μαύροι από ποτέ, κατέκτησαν το 17ο πρωτάθλημα ΝΒΑ στην ιστορία τους!

Οι γνώριμοι πελάτες των Celtics σε τελικούς, οι λιμνάνθρωποι του L.A, κόντρα στους οποίους η Βοστώνη έχει κατακτήσει 9 τίτλους, κατάφεραν μόνο να πάνε την σειρά σε 6ο παιχνίδι, ίσα ίσα για μην δουν τους κέλτες να το σηκώνουν μέσα στο L.A. γλιτώνοντας την ξεφτίλα, αλλά πάνω απ’ όλα βοηθώντας την λίγκα να βγάλει κανένα φράγκο παραπάνω. Το 4-2 στις νίκες όμως έγινε και η Βοστώνη καίγεται για ακόμα μια φορά. Το σκορ τα λέει όλα: 131-92. Η αγία τριάδα των Πιρς-Άλεν-Γκαρνέτ, αν και χωρίς εμπειρία σε τελικούς, έκανε την δουλειά της! L.A. ρούφα βρε!

Και ένα κομματάκι αφιερωμένο στην Βoston,MA.

Dropkick Murphys - For Boston

17! 17! 17!

Όπως θα θυμάσαι δικέ μου από τα προηγούμενα επεισόδια, μετά τον επικό τελικό της 17ης, όλη η συντακτική ομάδα της FytoSport άλλαξε διεύθυνση. Στην καινούργια μας κατοικία, όπως και στην παλιά άλλωστε, παραμείναμε αρωγοί αυτοοργανωμένων πρωτοβουλιών που απώτερο στόχο έχουν να κάνουν δύσκολη την ζωή κάθε μορφής εξουσιαστών. Καθώς όμως οι λεγάμενοι έχουν κάθε είδους ειδεχθείς μηχανισμούς καταστολής και αφού απέτυχαν να μας φιμώσουν με δωροδοκίες τελικά αποφάσισαν να μας εξορίσουν και από την κόλαση. Ύστερα από μια εντελώς κατευθυνόμενη δική, προεδρεύοντος του Εωσφόρου του ίδιου ( ο οποίος παρεμπιπτόντως θύμιζε τον γούμενο ) , άνοιξε η καταπακτή και αντί να μας φανέ τα γουμενόσκυλα, βρεθήκαμε στο νησί …

Στην αρχή δικέ μου, δεν σου κρύβω ότι τα είχαμε εντελώς χαμένα. Χωρίς απολύτως κανένα εφόδιο τα πρώτα βράδια παραμονής μας εκεί ήταν εφιαλτικά. Πεινούσαμε, διψούσαμε και προπαντός ήμασταν αποκομμένοι από κάθε είδους αθλητική ενημέρωση, καθώς ούτε τα κύματα γκατζοβουντού που εξέπεμπε ο απελπιστικά μόνος επίσημος δεν μπορούσαν να μας προσεγγίσουν.

Είμαστε όλοι τηλεοπτικά ζόμπι, δικέ μου, όποτε έλλειψη εναλλακτικών αποφασίσαμε να βάλουμε σε εφαρμογή ότι μας είχε διδάξει το μαγικό κουτί. Κατ’ αρχάς έπειτα από ολοήμερη εξερεύνηση ανακαλύψαμε ότι το νησί ήταν περίπου 85 τ.μ . και ότι δεν στερούνταν τροπικής βλάστησης καθώς το κάλυπτε ένα πεύκο. Την δεύτερη μέρα αποφασίστηκε με αμεσοδημοκρατικές, οριζόντιας κατεύθυνσης διαδικασίες ότι το πεύκο ( ο κορμός του οποίου ήταν ήδη καλυμμένος με χαραγμένα συνθήματα ) θα θυσιαζόταν για να χτιστεί το φτωχικό κατάλυμα μας. Έτσι έχοντας εκπληρώσει κατά το ήμισυ το Όνειρο κάθε έλληνα, βάζοντας ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια μας και καθώς είμαστε άνθρωποι που δεν τους αρέσουν οι μισές δουλείες, αποφασίσαμε να αποκτήσουμε αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο της FytoSport θα έπρεπε να είναι οικολογικών προδιαγραφών, σπιρτόζο στο γκάζι και φυσικά κάμπριο, προδιαγραφές οι οποίες ύστερα από ερευνά αγοράς αποφασίσαμε ότι πληρεί μόνο η πλάτη του πλησίον μας και έτσι κάναμε, εναλλάξ το όχημα ο ένας στους άλλους. Προσωπικά εκμεταλλεύτηκα το γεγονός και μόλις ήρθε η σειρά του μισητού έκδοτη, ζώστηκα τα σπιρουνιά μου (λίγο οξύμωρο ε, μισητέ?) και όργωσα τα πλευρά του αλαλάζοντας.

Κάπως έτσι περνούσε ο καιρός ευχάριστα και για αρκετούς μήνες το να οργώνω τα πλευρά του έκδοτη και να καυγαδίζω με τον Μανόλη, μου ήταν αρκετό. Μέσα μου όμως θέριευε η φλόγα. Τα τέσσερα γνωστά γράμματα για άλλη μια φορά χασκογελούσαν καθώς μου έκαιγαν τα σωθικά απαιτώντας. Όπως κάθε εξαρτημένος άλλωστε που πιστεύει ότι απαλλάχτηκε από τους εσωτερικούς του δαίμονες (sic) , προσπαθούσα να ξεγελάσω τον εαυτό μου όπως έχει ξαναγίνει επιτυχώς, ότι βρήκα την γαληνή μου στην άγνωστη τούτη γωνία του κόσμου, όμως γελιόμουν. Η εσωτερική αυτή μάχη που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της στο πρόσωπο μου, δεν κράτησε για πολύ και αναπόφευκτα συγκάλεσα, ύστερα από πολύ καιρό την συνέλευση της ομάδος.

Η εσωτερική μου μάχη, με είχε αποκόψει από τους συντρόφους μου, με αποτέλεσμα να πιστεύω ότι μόνο εγώ περνάω το μαρτύριο. Φευ όμως. Όταν είδα τα ίδια ανεξίτηλα σημάδια στα πρόσωπα τους, το ίδιο απλανές βλέμμα και το ίδιας έντασης στραβό στόμα κατάλαβα και ευχαρίστησα τον θεό που με αξίωσε με τέτοιους συντρόφους. Πλέον τα λόγια ήταν περιττά. Με μια ματιά στα μάτια όλοι καταλάβαμε ότι είχαμε το ίδιο πράγμα στο μυαλό. ΠΟΝΑΕΙ.

Η ανακατασκευή της καλύβα μας κατά τα γνωστά πρότυπα μας πήρε περίπου 2 μέρες. Όσο αφορούσε την ονομασία, πφφφ, αυτονόητη. ΣΦ ΠAOΚ Lost 4. Η ολοκλήρωση των βασικών μας βρήκε διψασμένους για τα καααλά. Διάρκειας, εκδρομές, ντου, Ουγγαρέζα, όλα τα πράγματα που στερούμασταν λόγω της αυταπάρνησης μας αλλά όχι αγόγγυστα πλέον. Έτσι λοιπόν δικέ μου αποφασίσαμε να αφεθούμε στα χέρια της μοίρας, ρίχνοντας στην θάλασσα ένα μπουκάλι που περιείχε όλα τα αιτήματα μας με την ένδειξη να επιστραφεί στον αποστολέα. Το πόσο βασανιστικά πέρασε ο καιρός το ξέρουν μόνο όσοι περίμεναν στο αεροδρόμιο τον κολομβιανό Valencia, όμως πέρασε και το θαλασσοδαρμένο μπουκάλι μας επέστρεψε μπαούλο. Ότι δεν είχε καταφέρει ο επίσημος με τα αεκτσίδικα κόλπα του τα κατάφερε ο ΣΦ ΠΑΟΚ “το ασπρόμαυρο Πεκίνο” και τα κατάφερε καλά. Το μπαούλο περιείχε καθετί που γουστάρει ο ασπρόμαυρος εγκέφαλος. Κασκόλ, κασκορσέ, καπνογόνα, σπορ του βορρά, μπλοκ διάρκειας καθώς και ένα δορυφορικό πιάτο, συνοδευόμενο από μια τηλεόραση ειδικά ρυθμισμένη ώστε να παίζει μόνο ασπρόμαυρα κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ελπίζω ότι θα μείνουμε για πάντα εδώ, καθώς πλέον τίποτα δεν μας χωρίζει από την ομάδα με οπαδούς στα πέρατα της οικουμένης. Ήδη οργανώνουμε κόλπο grosso για να παραβρεθούμε στο πρώτο φιλικό της ομάδος. Επίσης θα θέλαμε να κάνουμε γνωστή την έκκληση των αδερφών μας στο Πεκίνο, οι οποίοι παρακαλάνε για μια περιοδεία του δικέφαλου στην άπω ανατολή, καθώς έχουν βαρεθεί να βλέπουνε λιμά χωρίς κόσμο όπως η Manchester United και η Real. Η συγκινητική επιστολή τους κλείνει με ένα καινούργιο σύνθημα το οποίο πιστεύω ότι θα σπάσει καρδιές. “You never υψιπετή alone”.

Αλλόθρησκοι, άθεοι, άμπαλοι, άσχετοι και άνθρωποι γενικώς μετανοείτε! Ο Αντίχριστος ξανάρχεται στο Γιουνανιστάν και αυτή την φορά με ακόμα περισσότερη όρεξη και νεύρα. Όλοι τον αγαπήσαμε, σε όλους έλειψε. Και μόνο εδώ μπορεί να βγάλει το προσωπείο, να δείξει ποιος πραγματικά είναι, από τι μέταλλο είναι φτιαγμένος και στο τέλος να μεγαλουργήσει!

Καιρός να σταματήσει η παραφιλολογία και τα παρακάλια σε ξενέρωτους πρώην άμπαλους προπονητές. Η βάζελα έχει τον προπονητή που της άξίζει. Δώστε του το μπάτζετ εν λευκώ και διώξτε τους φαλακρούς που αποφασίζουν ποιος παίκτης θα έρθει. Ο Αντίχριστος ξέρει!

Ιταλική φινέτσα, ιταλικό κάλτσιο και ιταλικά μπινελίκια!

Θα αφιερώσουμε και ένα τραγουδάκι στον Αλμπέρτο, όχι ιταλικό φυσικά γιατί αυτά δεν ακούγονται, ένα κομματάκι που μας τον θυμίζει. Καλώς ήρθες Αντίχριστε!

Disco Malesani!

Σε κάθε ραντεβού δικέ μου οφείλουμε, όλοι εμείς που θεωρούμε ότι είναι ανδρισμός να σπάσεις το πόδι του gio και μετά να του πας μια βίβλο στην κλινική, να είμαστε συνεπείς. Ποσώς μάλλον όταν είσαι μπακουράκι αλλά estet, φτωχός πλην τίμιος, άνεργος αλλά με διάρκειας. Έτσι λοιπόν στις 17 του μήνα ήμουν εκεί. Ήμασταν όλοι εκεί, όπως ήμασταν μαζί όταν ημιλιπόθυμοι αγωνιούσαμε ο ένας για την τύχη του αλλού. Ήμασταν μαζί εκεί που ξεκίνησαν όλα, για αυτούς που έφυγαν νωρίς. Το παρόν είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στο Θ. Παρασίδη.

Όπως θα έχεις καταλάβει δικέ μου, δεν είμαι τύπος που θα προσπεράσει μια καλή ευκαιρία για χορό ( aka let’s dance ) και διαθέτω τόση αυτοεκτίμηση ώστε να απευθύνω τον λόγο μόνο σε χορευταράδες. Έτσι λοιπόν στις 16 του τρέχοντος μηνός απηύθυνα τον λόγο και το βλέμμα μου στους υπόλοιπους της συντροφιάς με ένα και μόνο στο μυαλό: να τους δείξουμε εμείς! Να τους δείξουμε τους κερατάδες ότι λίγο πριν την δύση της νιότης ακόμη μπορούμε να τους δείξουμε.

Φαντάζομαι δικέ μου ότι κάπου ανάμεσα στα πράγματα σου, έχεις και αδέρφια, αυτήν την τόση χρήσιμη κατασκευή, μοναδική αποστολή της οποίας είναι να σου υπενθυμίζει πόσο λάθος έκαναν οι γονείς σου, που δεν πίστεψαν στις δυνάμεις σου και σου έδωσαν και βοηθούς. Προσωπικά κάθε φορά που κάτι δεν μου πάει καλά, φταίνε τα αδέρφια μου και για αυτό τις τρώνε. Πολλές φορές όμως ξεχνάω ότι μπορεί να έχουν αισθήματα και το παρακάνω, όποτε αντιδρούν, με αποτέλεσμα να προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια του εγώ μου, με δικαιολογίες του τύπου γλίστρησα, είστε τυχεροί που έχω να πάω κάπου τώρα, και αλλά πολλά που κάνουν την λυτρωτική δουλεία τους. Όμως, όπως κάθε σοβαρός άνθρωπος, δεν ξεχνάω ποτέ ότι τις έμασα και έτσι πάω όταν κοιμούνται και παίρνω το αίμα μου πίσω.

Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου και την καυτή μυρωδιά φασαρίας στα ρουθούνια μου, χρησιμοποίησα το δικαίωμα βέτο στην συνέλευση την εκδοτικής ομάδας, που απορρέει από την ηγετική μου φυσιογνωμία και σε συνδυασμό με διάφορους συναισθηματικούς εκβιασμούς κατάφερα να περάσει το δίκαιο αίτημα μου. Μάλλον το δίκαιο αίτημα μιας πόλης που βαριανάσαινε κάτω από τον κίτρινο ζυγό.
Έτσι λοιπόν απολύτως νηφάλιοι, έχοντας γνώση του αυτοκτονικού χαρακτήρα της αποστολής μας, αλλά συνάμα χαρούμενοι, το μεσημεράκι εκείνου του Σαββάτου κατευθυνθήκαμε προς το πεπρωμένο μέσω Καυταντζογλείου. Γνωστά σκυλιά του πόλεμου πόλεως όντας, αναζητήσαμε την ηρεμία πριν την καταιγίδα, στο πανεπιστημιακό άσυλο και αφού σφραγίσαμε την τύχη κάποιων αδύναμων, πήραμε βαθιά ανάσα και βουτήξαμε.

Ο κόσμος στον οποίο αναδειθήκαμε βρομούσε ρετσίνα παλαιωμένη τουλάχιστον για 38 χρόνια, όμως είχαμε πολύ πιο σοβαρά προβλήματα να λύσουμε. Κατ’ αρχάς πως θα μπούμε μέσα ρε τρελέ? Σε εκείνο το σημείο το διερχόμενο πυροσβεστικό μας προσέφερε την λύση και την πρόσκαιρη αίσθηση ασφάλειας.
Ανάμεσα σε μάνικες, κράνη και σκάλες, ξέραμε ότι ήμασταν μέσα στο γήπεδο καθώς η βρώμα των 38 χρόνων της ρετσίν(ι)ας που λέγαμε γινόταν όλο και πιο ανυπόφορη. Όμως αυτήν την φορά ήταν ανάκατη με κάτι το θαλασσινό. Όταν τελικά το όχημα ακινητοποιήθηκε, ξέραμε ότι η ώρα η μεγάλη είχε φτάσει και μας καλούσε το μεγάλο, το ωραίο και το αληθινό. Στο κάλεσμα αυτό δεν κωφεύσαμε και παρά τους ύποπτους λεκέδες στα παντελόνια μας με μια κλωτσιά βγήκαμε από το όχημα και εγένετο φως. Φως άναψε ……

Λουσμένοι όπως ήμασταν από τον θεσσαλονικιώτικο ήλιο για μια στιγμή και μόνο αφεθήκαμε και θαυμάζαμε το πεδίο της μάχης. Οι κίτρινοι από την μια, οι κόκκινοι από την άλλη, οι μαύροι στην μέση και κάπου στο ταρτάν εμείς με μοναδικό όπλο, πλην φυσικά ενός υπερφυσικά αναπτυγμένου κοιλιακού μύα, το λάβαρο. Στο σημείο αυτό μας πήραν χαμπάρι οι ρουφιάνοι του γηπέδου και άρχισαν να μας καταδιώκουν. Έχοντας πρότερες εμπειρίες την Σπύρου Λούη και Παπαναστασίου αρχίσαμε να τρέχουμε και εμείς κατά μήκος του στίβου έχοντας πάντα, σφιχτά κρατημένο το λάβαρο. Τα παιδιά στις κερκίδες, βλέποντας τι συνέβαινε και υποθέτοντας ότι πρόκειται για κάποιου είδους happening άρχισαν να μας επευφημούν και να γελάνε, γέλια τα οποία θα τους κόβαμε ευθύς αμέσως. Στο επόμενο καρέ λοιπόν όταν ξετυλίξαμε το λάβαρο μας, την σημαία της Παοκάρας μας, το γλέντι μόλις είχε αρχίσει και τα γέλια είχαν κοπεί ως δια μαγείας.

Έτσι λοιπόν έχοντας διασχίσει όλο το γήπεδο, άρχισαν να ενώνονται αρμονικά οι γαύροι με τα αρειανά, όπως έχει γίνει τόσες και τόσες φορές, εμείς αλλάξαμε κατεύθυνση και βάλαμε ρότα προς τον πάγκο του Άρεως και παράλληλα προς το βατράχι. Η ελληνική γλώσσα είναι πολύ φτωχή για να περιγράψει το τι γινόταν και φυσικά τα αθηναϊκά κέντρα αποφάσεων δεν σου έδειξαν τίποτα δικέ μου. Όμως ο δικός σου ήξερε από χορό όπως σου έχει αποδείξει άπειρες φορές. Έτσι ενώ με τους αξιότιμους κύριους συνάδελφους είχαμε συμφωνήσει να του βγάλουμε την καρδιά με ένα κουτάλι (του βατράχου) και μετά να παραδοθούμε στο πλήθος λυτρωμένοι από τους εσωτερικούς δαίμονες μας, εγώ είχα κάτι άλλο στο μυαλό μου. Εγώ είχα αποφασίσει να πουλήσω το τομάρι μου όσο ακριβά το κοστολογούσα εγώ. Έτσι λοιπόν είχα ζωστεί με δυο πράγματα:
α) μια φωτογραφία του προέδρου με την αξιότιμη κύρια του και
β) με 89 κιλά δυναμίτη ικανό να γκρεμίσει: α) τα όνειρα κάποιων για μπιμπελό β) το γήπεδο του Ηρακλή γ) τους ρουφιάνους που πήγαν και έγιναν γαύροι .

Το έκανα δικέ μου και αν το τίμημα για εσένα ήταν ακριβό σου ζήτω συγγνώμη. Μπορεί η συντακτική ομάδα της FytoSport να είναι στην κόλαση αλλά τους δείξαμε εμείς. Μην ανησυχείς είμαστε σχετικά καλά και θα συνεχίσουμε να επιτελούμε το έργο μας μέσω του επίσημου, ο οποίος όντας μυημένος στα βουντού θα επικοινωνεί μαζί μας και θα του απαγγέλλουμε το ευαγγέλιο μας. Εσύ παρ’ όλα αυτά remember remember the 17th of May!

Όνειρο είδα, τον Παπούλια να το δίνει στον Κολτσίδα !!!

Όπως και να το κάνεις 38 χρόνια χωρίς τίτλο είναι πολλά. Επίσης 3 τελικοί σε μια δεκαετία είναι πολλοί, για να χαθούν όλοι. Όλα τα σκουλικάκια της γενιάς μας είναι άτιτλα, και κάποιοι θέλουν να παραμείνει έτσι. Η πλειοψηφία της FytoSport όμως παίρνει ξεκάθαρη θέση. Κύπελλο στον Πύργο τον Λευκό! Όχι μόνο τώρα, αλλά κάθε χρόνο! Και μην ξεχνάμε και τον αντίπαλο, ξέρετε αυτόν για τον οποίον θυμόμαστε κάτι από μικρά παιδιά…

Οι λόγοι για να θέλει κάποιος να καταλήξει το κύπελλο στην Αρειανάρα είναι πάρα πολλοί. Επί προσωπικού πάντως ξεχωρίζει ένας. Τόσα χρόνια old school ποδοσφαίρου και πάθους, η φιλική αγροτική φάτσα και εν γένει μια καριέρα που δίνει κουράγιο σε κάθε παιδί, ανεξαρτήτως ταλέντου, να γίνει ποδοσφαιριστής. Ειδικά μετά την ευγενική άρνηση να χτυπήσει το πέναλτι με τον Νιόνιο ( το οποίο προήλθε από δική του μπαλιά ) ο Γιώργος Κολτσίδας αξίζει να σηκώσει την κούπα!

( Κλικ εδώ για όσους δεν μπορούν να περιμένουν ή για όσους δεν μπορούν να το φανταστούν)

Μπαίνουμε σε κλίμα τελικού λοιπόν και για να ανέβουν λίγο τα κέφια, αφιερώνουμε το παρακάτω κομματάκι, που έγινε και συνθηματάκι τελευταία, στον διακαή πόθο των απανταχού αρειανών για τίτλο.

The Offspring - Why Don’t You Get A Job

Και στον βάτραχο θα δώσουμε μια υπόσχεση, παραφράζοντας μια ιστορική μορφή της Θεσσαλονίκης, και ας τρίξουν τα κόκκαλα του που τον αναφέρουμε σε άρθρο που μιλάει για τίτλο της ομάδας της Παπαναστασίου, τον Θόδωρο Παρασίδη: “Βάτραχε φέρε το μπιμπελό και θα σε βάλουμε και Μπέρκοβιτς να ακούσεις!”

Αρειανάρα φέρε μας το μπιμπελό!

Tο εορταστικό γκάλοπ για τον πρώτο επικό χρόνο της FytoSport τελείωσε και τα φυτά μίλησαν. Και για ακόμα μια φορά ήταν αμείλικτα! Οι επιλογές ήταν δύσκολες, απαιτούσαν από τους συμμετέχοντες να πάρουν ξεκάθαρη θέση για τα ποδοσφαιρικά δρώμενα των καιρών μας, μια ξεκάθαρη θέση που δεν μπορούσε παρά να έρθει μετά από σκληρή, επίπονη και αρκετά επικίνδυνη εσωτερική αναζήτηση. Πολλοί δεν μάσησαν όμως και βρήκαν το θάρρος να τοποθετήσουν την ψήφο τους σε μια ή και περισσότερες από τις επιλογές φωτιά.

And the winner is: FytoSport!

Ναι, ναι, είναι αλήθεια κερδίσαμε στο ίδιο μας το δημοψήφισμα. Λίγο η πολλή ύπουλη επιλογή των απαντήσεων που ανάγκασε πολλούς να ψηφίσουν Χίλια Χρόνια FytoSport, λίγο η εντυπωσιακή και σκληρή δουλειά που γίνεται εδώ και ένα χρόνο, και λίγο το γεγονός ότι όλοι είμαστε φυτά σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, έφεραν την Fytosport στην πρώτη θέση με 514 ψήφους και ποσοστό 41 %!
Πολλοί εμπαθείς θα πουν ότι το γκάλοπ ήταν κατευθυνόμενο και στημένο. Ε να πάνε να πνιγούν! Η νίκη της Fyto ήταν καθαρή και μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Εντάξει ήμασταν λιγάκι ντοπέ το τελευταίο διάστημα αλλά παρά ταύτα χαρήκαμε και πανηγυρίσαμε την νίκη αυτή σαν να ήταν το πρωτάθλημα βόλλεϋ του Ηρακλή, όπως ξεκάθαρα φαίνεται και στην παρακάτω φώτο.

Στην δεύτερη και πολλή τιμητική θέση ήρθε η σούπερ ουάου επιλογή Χίλια χρόνια Ηρακλής με 307 ψήφους και ποσοστό 24 %! Αυτό εξηγείτε από την φετινή επίσης εορταστική ατμόσφαιρα στον Γηραιό λόγω της (πραγματικής) εκατονταετίας αλλά και της συμπαθητικής μπαλίτσας που είχε σαν αποτέλεσμα και την σωτηρία αλλά και την ισοβαθμία με τον ξάδερφο ΠΑΟΚ. Επίσης πιστεύουμε ότι ο αριθμός των ψήφων θα ήταν μεγαλύτερος αν δεν είχαν αναλωθεί κάποιοι στο να ψηφίζουν τις επιλογές που αφορούσαν τους άλλους 2 συμπολίτες. Χίλια χρόνια Ηρακλής λοιπόν και πρόεδρος ο Κράβαρικ παντού!

Στην τρίτη θέση μια επιλογή που συζητήθηκε αρκετά, Κύπελλο Παπάρι λοιπόν με 263 ψήφους και ποσοστό 21 %. Για αυτήν την επιλογή δεχτήκαμε πολλά παράπονα που την χαρακτήριζαν ως το λιγότερο ασαφή. Δεν έχουμε να πούμε τίποτα πέρα από το ότι αν είσαι παόκι με διαρκείας και δεν ξέρεις τι είναι το Κύπελλο Παπάρι, τότε δικαιολογείσαι μόνο αν είσαι 4 χρονών. Όπως και να έχει είναι μια σκληρή επιλογή, που μπροστά στην επιθυμία να συνεχίσει ο μεγάλος κιτρινόμαυρος σύλλογος της Θεσσαλονίκης να μετράει χρόνια χωρίς τίτλο, παραβλέπει το που θα καταλήξει ο τίτλος αυτός αν δεν τον κατακτήσει η Αριανάρα. Τι να κάνουμε όμως τα πάθη και οι εμπάθειες δίνουν γοητεία στην μπάλα.

Στην τέταρτη, τελευταία και καθόλου τιμητική θέση, η πολύ απλή και για πολλούς φαβορί επιλογή ΠΑΟΚ στην Β’ για πάντα με 175 ψήφους και ποσοστό 14 %. Εδώ η εμπάθεια δεν έκανε σε μεγάλο βαθμό την εμφάνιση της. Αξιοπερίεργο φαίνεται αρχικά, αλλά με μια δεύτερη και πιο ξεκάθαρη σκέψη όλα δείχνουν λογικά. Γίνεται ρε πρωτάθλημα χωρίς ΠΑΟΚ? Ε, γίνεται? Άντε μην σοβαρευτούμε τώρα…

Δείτε τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα:

http://www.polldaddy.com/poll.aspx?p=471255

Καλοκαιριάζει σιγά σιγά και καθώς τα πρώτα ρεπορτάζ στα αθηναϊκά κανάλια από άγνωστες πλαζ ξεκινάνε, όλοι θα θέλανε να τελείωναν τα βάσανα και να ριχτούν στις παράλιες. Για τους μερακλήδες βέβαια κάθε επιλογή πέρα από τις ξανθές παράλιες τις Βραζιλίας είναι συμβιβασμός. Ποιος δεν θα έδινε και το μισό του βασίλειο για μια βουτιά στην κόπα καμπάνα, ένα ποδοβόλλεϋ με Μαρτσέλο και Λουτσιάνο μια χαλαρή πίνα κολάντα μακριά από τον ΠΑΟΚ…. Χμμμμ, όλοι οι λογικοί άνθρωποι και φυσικά ο Denilson de Oliveira Araujo που δεν αποτελεί μέρος αυτής της κατηγόριας, θέλησε να ανταλλάξει όλα τα παραπάνω για μια φανέλα με τον δικέφαλο. Αλλά ας δούμε τον buck νο2 από πιο κοντά μπας και καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται.

Γεννημένος στις 24 Αυγούστου το σωτήριων έτος 1977, έκανε το όνομα του στην São Paulo, μέλος της οποίας είναι από το 1995, ενώ πραγματοποιεί το ντεμπούτο του με την εθνική τον Νοέμβριο του 1996 απέναντι στο Καμερούν. Θα συμμετάσχει και στο FIFA Confederations Cup του 1997, κατά το οποίο θα ανακηρυχτεί mvp. Κατά τις 112 φανταστικές συμμετοχές του ( με 6 γκολ ) με την São Paulo αποτελούσε τον Κρ. Ρονάλντο της εποχής, ενώ έχοντας ήδη συμμετάσχει στο νικηφόρο για την Βραζιλία Copa América του 97, αλλά και στο μουντιάλ του 1998, το ευρωπαϊκό άλμα δεν άργησε να γίνει. Θαμπωμένη από την στατική του ντρίπλα και την εκρηκτικότητα του η Μπέτις μετά το μουντιάλ ανακοινώνει την απόκτηση του έναντι 32 εκατομμυρίων ευρώ, ποσό ρεκόρ για την εποχή εκείνη.

Κάπου εδώ ξεκινάνε και τα προβλήματα, καθώς ο χαρακτήρας του, αλλά και το περίεργο κλίμα στην ομάδα δεν θα του δώσουν την ευκαιρία να προσαρμοστεί και να εκτινάξει την καριέρα του. Μόλις την 2^η χρόνια του, η Μπέτις υποβιβάζεται και αρχίζουν οι προσπάθειες να απαλλαγεί από το συμβόλαιο του, που στην ουσία του κόβουν το ποδόσφαιρο. Δίνεται δανεικός στην Flamengo την περίοδο 99-00, συμμετέχει τύποις ξανά στο μουντιάλ του 2002 και τελικά 4 χρόνια πριν τελειώσει το συμβόλαιο του δίνεται στην Bordeaux, έναντι αδιευκρίνιστου (και προφανώς μηδενικού ) ποσού έχοντας συμπληρώσει 165 συμμετοχές και 12 γκολ.

Στην Γαλλία, πραγματοποιεί το γνωστό του νωθρό ξεκίνημα, αλλά κάπου στα μέσα της σεζόν, βρίσκει την φόρμα του. Η επόμενη σεζόν θα βρει την Bordeaux να αγωνίζεται στο champions league και να τιθασεύει τις γνωστές απαιτήσεις του ήρωα μας να λαμβάνει την πιο παχιά επιταγή. Με το τέλος της σεζόν, το συμβόλαιο του δεν θα ανανεωθεί και θα κλείσει και το κεφαλαίο της Γαλλίας με 31 συμμετοχές και 3 γκολ. Παράλληλα παίρνει την απόφαση να κλείσει και το κεφαλαίο της Ευρώπης καθώς οι διαπραγματεύσεις με Tottenham Hotspur και Celtic, θα ναυαγήσουν καθώς οι υπέρογκες απαιτήσεις του δεν συμβαδίζουν πλέον με την άξια αυτών που μπορεί να προσφέρει σε μια ομάδα. Έτσι θα πάρει και αυτός τον δρόμο των ποδοσφαιρικών ελεφάντων προς την ανατολή και την Σαουδική Αραβία. Ύστερα από μόλις 15 συμμετοχές με γκολ θα αφήσει και την al-nasr, με νέο προορισμό την FC Dallas. Ύστερα από 8 εμφανίσεις, μόλις 1 γκολ, 0 ασίστς, θα αναγκάσει τον προπονητή του Steve Μorrow, να δηλώσει, ότι θα πρέπει να κερδίσει την θέση του στην ομάδα, ενώ παράλληλα οι συμπαίκτες δηλώνουν ότι δυσκολεύεται να προσαρμοστεί.

Ο Φεβρουάριος του τρέχοντος έτους τον βρίσκει να υπογράφει συμβόλαιο με την Palmeiras, του Vanderlei Luxemburgo, βάσει εμφανίσεων, ενώ αυτός δηλώνει ότι ελπίζει να παίξει το καλύτερο ποδόσφαιρο του.

Πως μπορεί κανείς να κλείσει ένα άρθρο για αυτόν τον ποδοσφαιριστή, ο οποίος με τις έμμονες του για χρήματα κατέστρεψε καριέρα που άλλοι ούτε φαντάζονται? “I’m twice as good as the number 10″ θα δηλώσει στο γιατί επιλέγει το συγκεκριμένο νούμερο στην εθνική, όταν ξέρετε ποιος το φορούσε έτσι……