FYTOSPORT: Η ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ


ΑΗΤΤΗΤΟΣ ΑΠΟ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Απρίλιος 29, 2011, 4:00 μμ
Filed under: ΑΡΗΣ, ΚΩΣΤΙΚΟΣ WAITS AT THE CORNER STEVIE

Δεν στο κρύβω δικέ μου ότι έπεσα και εγώ από τα σύννεφα. Ταξιδεύοντας στο ονειρικό τοπίο του κέντρου της Θεσσαλονικής με ένα από τα υπερσύγχρονα οχήματα του στόλου του οασθ και κατεύθυνση ξεκάθαρα προς την έξοδο κινδύνου, ακούω φωνές, αθυροστομίες και στραβοστομιές.

«Ρε γαμίολα θα σε σκοτώσω»
«Κλάσε ρε μαλάκα, αφού το ποντίκι την κοπάνισε, τι την ψάχνεις?»
«Πούτσες στο κώλο σου ρε τρόμπα. Θα δεις εσύ. Αφού είναι ο καλύτερος και πάντα έβαζε τον κόσμο πάνω απ’ όλα. Για μας ρε αρχίδι, για μας τα έδωσε όλα»
«Μπουκέτα»
«Σουκέτα»
«Ποίος είσαι εσύ ρε πούστη που θα πεις τον Κωστίκο ποντίκι? Τράβα μέχρι την γωνία να δεις αν έρχεται.»
«Να ψοφήσεις και να γαμηθεί η κλάνα σου…»

Στο σημείο αυτό το ένοιωσα. Ναι, το θηρίο είχε ξυπνήσει και πεινασμένο από την πολύμηνη νηστεία, ζητούσε τα πάντα. Οπότε με συγκαταβατικό και ΟΗέδικο ύφος ψιθυρίζω στους μάγκες:

«Ρε παιδιά μην μαλώνετε, θα γράψω άρθρο. Σόρυ για το κλάσιμο τόσο καιρό αλλά… ο σύγχρονος τρόπος ζωής σε αλλοτριώνει»
(μάγκας Νο1): «Τι θε ρε?»
(μάγκας Νο2): «Άρης είσαι ρε μουνί?»
(μάγκας Νο1 προς Νο2): «Ντοοοο ρεεεεεε»

Το τι ακολούθησε το παρακάμπτω για λόγους δεοντολογίας. Με παοκτζήδες δεν μιλάς με το στόμα αλλά με τα χέρια (και τα πόδια με την πλάτη αινείωτε). Το αποτέλεσμα όμως μένει και 1 χρόνο μετά (και το θηρίο μισοχορτασμένο) δικέ μου ήρθε η ώρα της αλληλεπίδρασης.

Φαντάζομαι δικέ μου ότι όλη την χρονιά την ξόδεψες με την αγωνία και την ένταση που μόνο ο ευρωπαίος ποδοσφαιρικός Άρης μπορεί να προσφέρει. Είτε τον υποστηρίζεις, είτε όχι δεν υπάρχει διέξοδος: με αυτόν και το ευρωπαϊκό του αήττητο ασχολείσαι και καις το κεφάλι σου. Ένα ταξίδι που ξεκίνησε από την Γιαγκελόνια Πολωνίας και τελείωσε σε ένα γήπεδο άμαθο από ευρωπή. Σημειωτέων ότι στην Πολωνία πάθαν τέτοια πλάκα με το Κλεάνθης που, επίσημα πλέον, δήλωσαν ότι παραιτούνται από το EURO που θα συνδιοργάνωναν με την Ουκρανία και ξεκινάνε την μαζική ίδρυση SUPER 3 ανά την επικράτεια (σκέψη που σιγά σιγά ωριμάζει και στην Ουκρανία και στην κεντρική Μακεδονία). Έτσι την έβγαλα κι εγώ. Βλέποντας Άρη μιλώντας για Άρη κ.ο.κ. Τόσο με συνεπήρε η ενασχόληση μου, που παραιτήθηκα από κάθε τι άλλο και αποφάσισα να ασχοληθώ αποκλειστικά με την καταγραφή της ένδοξη αυτής πορείας ανά τας ευρώπας. Έτσι λοιπόν απαλλαγμένος από κάθε τι περιττό περιηγήθηκα στην γηραιά ήπειρο με οδηγό μου τον θεό.

Τα πράγματα φαίνονταν πολύ απλά για να είναι. Ψυλλιασμένος ότι κάτι παίζει με την φάση μου, άρχισα να παραλογίζομαι. Περπατούσα στο δρόμο και γυρνούσα το κεφάλι μου για να δω αν με παρακολουθεί κανείς. Δεν φορούσα ρούχα, δεν μιλούσα με φωνήεντα, δεν εξυπηρετούσα τις βασικές μου ανάγκες με το ενδεδειγμένο τρόπο, γενικώς είχα κάψει το manual και έπινα τις στάχτες του. Όλα συνηγορούσαν στο ότι είμαι κοντά σε κάτι συνταρακτικό.

Άρης – Μ. ΣΙΤΙ, 15.02.2011: το Λα Μπομπονέρα της ευρώπης, το el Castro της ελλάδος αλώβητο για άλλη μια φορά και όλοι οι φίλοι του αρεΩς οδεύουν προς τον καναπέ για τηλεφωνικό σεξ με ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Διασχίζοντας την παπαναστασίου χαμένος μες το πλήθος κατευθύνομαι κι εγώ προς τα κει. Η περιπετειώδης πορεία μου άξαφνα διακόπτεται βίαια από αλλόφρονα φίλαθλο, ο οποίος με αφρούς στο στόμα (άγνωστο αν είναι απομεινάρια μπύρας ή λογικής) αλαλάζει:

«Αήττητος είμαι βββρρρεε . Αήττητος μια ζωή. Και όποιος γουστάρει. Άρη μου. Άρη μου. Άρη μου. Δεν περνάει κανείς. 45 χρόνια είναι βββρρε. Μην σε πω 450. Παίζαμε πριν? Όχι. Ε αήττητος από πάντα και για πάντα. Πουστότουρκοι θα…..»

Η φωνή χάθηκε στην σάρκινη κιτρινόμαυρη μάζα. Η φωνή της λογικής το ίδιο. Η λογική όμως είναι σωστή. Παίζαμε πριν? Όχι. Οπότε αήττητοι από ιδρύσεως UEFA. Ή μάλλον από ιδρύσεως Άρη. Ή μάλλον από ιδρύσεως ελληνικού κράτους.

Ήδη το γραφείο τύπου του Κεντρικού επεξεργάζεται την ιδέα και όλος ο μηχανισμός προπαγάνδας δουλεύει υπερωρίες. Και αφού δεν εξασφαλίστηκε η παρουσία στα play off, φήμες θέλουν την ΠΑΕ να κόβει νέα συλλεκτικά νομίσματα…



ΟΣΟ ΝΥΧΤΩΝΕΙ Ο ΠΑΟΚ ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ
Μαρτίου 19, 2010, 4:14 μμ
Filed under: ΚΩΣΤΙΚΟΣ WAITS AT THE CORNER STEVIE, ΠΑΟΚ | Ετικέτες: , , ,

Κάποια πράγματα υπάρχουν για να τα προσπερνάς σφυρίζοντας αδιάφορα. Κάποια άλλα σε προσπερνούν και σφυρίζουν αυτά αδιάφορα για την πάρτη σου. Η χειρότερη κατηγορία όμως είναι αυτή που ενώ σφυρίζεις αδιάφορα και βγάζεις φλας να προσπεράσεις, έρχεται η νταλίκα του αντίθετου ρεύματος από το πουθενά και πλέον το μόνο που είναι αδιάφορο, είναι το καφέ βρακί σου που σφυρίζει στον ρυθμό της τελευταίας σου κλανιάς. Βέβαια δεν είναι όλα τα βρακιά για λέρωμα και ούτε όλα τα λαρύγγια για σφύριγμα: μερικών ανθρώπων τα λαρύγγια είναι έξω βόλτα. Κυριολεκτικά… Α ρε Καρασουλείκο…

Κάθε Κυριακή που παίζει ο ΠΑΟΚ εντός έδρας έχει πανσέληνο, το έχεις παρατηρήσει αυτό ποτέ δικέ μου? Κάθε φορά που παίζει ο ΠΑΟΚ εντός έδρας, το νυφικό της νυφούλας του Θερμαϊκού λερώνεται με τον πλέον αποτρόπαιο λεκέ. Κάθε φορά που παίζει ο ΠΑΟΚ εντός έδρας μια μάνα θρηνεί, ένας πατέρας δεν μιλά και ένας αδερφός κρατάει ένα μπλουζάκι του Κούδα με υπογραφή. Τα δάκρυα του όμως παραείναι καυτά για να χωρέσουν στο μικρό το μπουκαλάκι. Δικέ μου άλλο ένα έγκλημα κατά του ποδοσφαίρου και της Βέροιας, έρχεται στο φως χάρις στην εφημερίδα των αποκαλύψεων.

Όλα έγιναν κατά τύχη, όταν φίλος της στήλης με προσέφερε την ευκαιρία να μπω στην έδρα των 20.100 διαρκείας χωρίς διαρκείας, δίνοντάς μου το δικό του. Κυριζάκος όντας και μην έχοντας τίποτα καλύτερο να κάνω δέχτηκα και απογευματάκι της Κυριακής ήμουν μέσα, στην φωλιά του ασπρόμαυρου βουντού. Όλα κυλούσαν σχετικά ομαλά με τσακατσούκες και ρετσινούλα σερβιρισμένη στην χούφτα, όταν λίγο πριν την σέντρα από τα μεγάφωνα του γηπέδου ξεστομίστηκαν τα παρακάτω:

«Ο κ και η κα Καρασουλίδη, παρακαλούνται να προσκομίσουν τον μεγάλο τους υιό στην θύρα 4, εντός των επόμενων 5 λεπτών».

Ταυτόχρονα από την 4Α ένας γορίλας, συνοδεία άλλων δύο με ένα τύμπανο, βγήκαν από τις κερκίδες και ενώ όλα τα φώτα είχαν ως δια μαγείας σβήσει. Μέχρι να φτάσει το παρεάκι με τους γορίλες στο κέντρο του γηπέδου ένα σύνθημα δονούσε την ατμόσφαιρα και τα μηνίγγια μου:

«Βουντού βουντού, βουντού βουντού και μια καρφίτσα μαύρη»

Πλέον στο κέντρο του γηπέδου ήταν τα εξής: ένα παρεάκι από γορίλες, ένα τύμπανο, ο υιός Καρασουλίδης και ένας ανώνυμος τύπος ο οποίος συστήθηκε ως εκπρόσωπος της ΠΑΕ. Ο εν λόγω κύριος και ενώ η κα Καρασουλίδου ρουφούσε με θάρρος και παρρησία δάκρυα και μύξες, μας είπε τα εξής:

«Αδέρφια, ο ΠΑΟΚ σας ευγνωμονεί και σας υπενθυμίζει ότι ο δρόμος είναι μακρύς και στρωμένος με εμπόδια και δυσκολίες. Προσωπικά κάνοντας αυτήν την δύσκολη και συνάμα προσοδοφόρα δουλεία, θα ήθελα να ευχαριστήσω και να φιλήσω την μάνα, της οποίας η μήτρα ευλογήθηκε να έχει το προνόμιο και το δεύτερο παιδί της να θυσιαστεί στον ασπρόμαυρο βωμό! Μετά τον Νίντζα και ο Ξίδας θα δώσει το αίμα του στο πράσινο χαλί του ναού, προκειμένου να ποτιστεί και να ευλογηθεί. Άλλωστε προέρχονται από οικογένεια μονοπαοκτζίδικη, αμόλυντη από προσμίξεις και καθαγιασμένη από δεκαετίες επιμειξίας βεροιωτών παοκτζήδων. Δικέφαλε αετέ, δέξου την ελάχιστη θυσία του πιστού σου και δέξου τον στην αγκαλιά σου.»

Η συνέχεια δικέ μου είναι λίγο θολή στο κεφάλι μου. Ανάκατες εικόνες από όργια, δικέφαλους οπαδούς, λουκάνες και παστουρμάδες, στριφογυρίζουν στο μυαλό μου. Το αποτέλεσμα το έμαθα μετά. Όντας λιγόψυχος, παρέδωσα τον φάκελο στην ΕΠΟ για τα περαιτέρω. Σήμερα είναι Παρασκευή. Την Κυριακή ο ΠΑΟΚ παίζει εντός. Στις ειδήσεις δεν αναφέρουν τίποτα για την Βέροια.

Αίμα και άμμος. Το ολόγιομο φεγγάρι δεν είναι για διακόσμηση στον ουρανό της πόλης. Είναι Κυριακή και ο ΠΑΟΚ παίζει εντός έδρας. Μάλιστα προέρχεται και από ήττα στο πρωτάθλημα από τον συμπολίτη. Μάλλον σήμερα μια μάνα θα κλάψει διπλά…..



ΚΑΛΠΗ – ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: 3-1
Οκτώβριος 11, 2009, 10:11 μμ
Filed under: ΚΩΣΤΙΚΟΣ WAITS AT THE CORNER STEVIE | Ετικέτες: , , ,

Ο αχνός της μάχης έχει καταλαγιάσει. Οι μονομάχοι, νικητές και ηττημένοι έχουν αποσυρθεί στα αποδυτήρια τους. Το πλήθος συρρέει στα μπαρ της αλλοτρίωσης να ξεχαστεί ή να πανηγυρίσει, αναλόγως το ποιον υποστηρίζει. Το στάδιο είναι πλέον άδειο. Ή μήπως όχι? Αν ρίξεις μια πιο προσεκτική ματιά δικέ μου θα διαπιστώσεις με έκπληξη ότι σε ένα δημοσιογραφικό θεωρείο τα φώτα είναι ακόμη αναμμένα και από τον καταιγισμό ιδεών και πληροφοριών τρεμοπαίζουν υπερφορτωμένα. Για άλλη μια φορά η ΦΥΤΟΣΠΟΡΤ στις επάλξεις της ρουφιανιάς και της παραπληροφόρησης σε ενημερώνει για όλες τις εξελίξεις και τα γεγονότα που σημάδεψαν τις πρώτες μέρες του Οκτωβρίου.

zagor_paok_m

Κεφάλαιο παραίτηση Ζαγοράκη

Εντέχνως από τους κύκλους της ΠΑΕ διέρρευσε ότι το ντου που έκαναν τα δυτικά στους μικρούς φίλους του αθλητισμού ήταν η αιτία της παραίτησης. Εντέχνως τα δυτικά βρώμισαν την πόλη με φήμες για μπράβους της ΠΑΕ. Η πραγματική αιτία όμως ήταν οι ατελείωτη δίψα του Θοδωρή για εξουσία. Ο πρωθυπουργικός θώκος του δικέφαλου βασιλείου της Β. Ελλάδος παραήταν μικρός για να χωρέσει το μεγαλείο της Ιωάννας, η οποία θέλοντας να αλλάξει διεύθυνση, έπεισε τον πρωθυπουργό Β. Ελλάδος να παραιτηθεί και να την πάει στου Μαξίμου. Η ιστορία θα κρίνει και αυτήν την εξέλιξη.

abreu-for-president

Κεφάλαιο παραίτηση ΕΛ ΛΟΚΟ (ΑΜΠΡΕΟΥ)

Με το που πληροφορήθηκαν στην οδό Αλκμήνης 69 τις εξελίξεις στο αντίπαλο δέος, οι ποντικοί και οι πρώην ποντικοί ήξεραν ότι έπρεπε να συρθούν στην άγονη αντιπολίτευση που τόσο την γουστάρουν. Πρώτοι διδάξαντες του στρίβειν δια του αρραβώνος και του στρίβειν δια να μην φάειν ξύλον, η απάντηση ήταν μπροστά τους και χωρίς πολλά μα και μου. Υποψήφιος του Άρεως για πρωθυπουργός της χώρας Αμπρέου Παπαμπρέου.

Κεφάλαιο παραίτηση Καραμανλή (ΕΛ ΧΟΝΔΡΟ)

Αρειανός από τα γεννοφάσκια του δεν μπόρεσε ποτέ να χωνέψει την ρήξη συνδέσμων που είχε υποστεί στα Trail Camps των κιτρινόμαυρων. Η καριέρα του από τότε σημαδεύτηκε από πολλά αυτογκόλ μέσα και έξω από τη Βουλή, αλλά η εικόνα του να σπαρταράει στο πράσινο χαλί του Ν.Ρυσίου στοιχειώνει ακόμη τα βράδια του. Με το που πληροφορήθηκε το κύμα υποψήφιων πρωθυπουργών που κατεβαίνει από τον βορρά και δει του Αμπρέου Παπαμπρέου, άδραξε την μέρα και απαίτησε να μείνει ελεύθερος να βοηθήσει την ομάδα της καρδιάς του. Ήδη τυπώνονται φανέλες στα υπόγεια της Παπαναστασίου και τον Γενάρη θα σκάσει το μπαμ.

Κεφάλαιο παραίτηση Υπουργείου Δ. Τάξης

Με το που διέρρευσαν τα νέα ότι:
α) ο Λάμπρος Σκόρδας σχηματίζει κόμμα με σκοπό να κατέβει στις επόμενες Ευρωεκλογές, με επικρατέστερα ονόματα «ΤΟ ΕΝΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΑΗΤΤΗΤΟ» ή «ΒΑΤΡΑΧΟΙ ΚΑΙ ΒΟΥΒΑΛΙΑ»,
β) ο διορισμένος από την ΕΥΠ όμορφος που κρατάει τις χιλιάδες των μαζών του ΠΑΟΚ σε στοιχειώδη τάξη παραιτήθηκε και πλέον το χάος και η αταξία (για κάποιους και η απόσχιση) θα βασιλεύουν στην χώρα, το ανέφικτο του πράγματος ήταν πλέον εφιαλτική πραγματικότητα.
Οι εχθροί της δημοκρατίας στην χώρα που την γέννησε, νίκησαν. Διαθέτοντας την απαραίτητη ευθιξία και νοσταλγώντας τις ένδοξες μέρες της λαϊκής δεξιάς, που πέρασαν ανεπίστρεπτη, το Υπουργείο παραιτήθηκε δίνονται την θέση του στο ελαφρών ηθών Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Πρώτες προγραμματικές δηλώσεις του τελευταίου στην τελετή παράδοσης-παραλαβής: Η 21η Απριλίου και η 4η Αυγούστου σβήνονται από το ημερολόγιο. Την θέση τους θα πάρουν δυο μέρες στον Φεβρουάριου να έρθει στα ίσα του.



ΗΡΑΚΛΗΣ: MOVE THAT BUS!
Αύγουστος 27, 2009, 6:38 μμ
Filed under: ΗΡΑΚΛΗΣ, ΚΩΣΤΙΚΟΣ WAITS AT THE CORNER STEVIE

01-lewforeio-iraklis-pae-small

Η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό όταν πίνεις mochitaki για πρώτη φορά, είναι τι καταπληκτικό πράγμα είναι αυτό. Η δεύτερη, πως μπορώ να αντικαταστήσω το αίμα μου με αυτό. Μην ανησυχείς φιλήσυχο κουτάβι μου, δεν θα ταράξω τα κυκλάκια που κάνεις στην άμμο. Επηρεασμένος κι εγώ από την μελαγχολία που αναδύεται στο Καυταντζόγλειο ενόψει της νέας σεζόν, δεν θα μπορούσα παρά να πάρω το τηλεκοντρόλ ανά χείρας, ένα δεύτερο γύρο από τα ίδια και να βουλιάξω στο παράδεισο του καναπέ μου (το μικρό μπουκαλάκι με τα δάκρυα είναι θαμμένο εδώ και πολύ καιρό σόρρυ δικέ μου).

Το κόνσεπτ της σειράς είναι καταπληκτικό και απλό ταυτόχρονα, σε αναλογίες που μόνο ο δάσκαλος Φώσκολος έχει επιχειρήσει να πειραματιστεί. Ευαίσθητες πρώτες ύλες όπως παραπληγικά παιδιά, γκέυ διακοσμητές, ευαγγελικοί και ανεκπλήρωταόνειρααλλάδενπειράζειέχωτηνοικογένειαμου, συντάσσουν ένα πολύχρωμο πάζλ, αντάξιο με αυτό που προσπαθεί να συντάξει ο ουκρανός στο γήπεδο. Όμως το μαράζι του κόσμου είναι το σπιτικό του που καταρρέει και όχι τα μπιχλιμπίδια που αγοράζει για να ξεγελαστεί. Ο οδυρμός σου ανώνυμε Ηρακλειδέα ακούστηκε στα πέρατα της οικουμένης, αλλά ποτέ στα κατάλληλα αυτιά, ποτέ σε αυτιά ευαίσθητα τόσο στον πόνο του συνανθρώπου, όσο και της τσέπης. Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν καθώς λίγο πριν την έναρξη του πρώτου εντός έδρας αγώνα σου, άνθρωποι δουλεύουν σκληρά για εσένα.

Η ιδέα οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ανήκει στην διοίκηση, την υλοποίηση της οποίας ανέλαβε ο τελευταίος καρεκλοκένταυρος επιζήσαντας εποχής Χούλη, γραφικό site seeing της νεωτεριστικής ποπ εποχής Ρέμου, ο οποίος προσποιούμενος συμπαθούντα εκπρόσωπο της γειτονιάς, έστειλε την κασέτα του και έπεισε τον Ty για το απαραίτητο υπερατλαντικό ταξίδι.

Με το που έφτασαν τα παιδιά στο αεροδρόμιο «μακεδονία» οι φίλοι του Άρεως, επίσημοι υπεύθυνοι υποδοχής ξένων τουριστών της νομαρχίας Θεσσαλονίκης- περιφέρεια κεντρικής μακεδονίας- Γ ΚΠΣ, τα έδωσαν όλα και όλοι έχουν να λένε γι’ αυτό. Όμως για τον Ty, την Didiayer, τον Ed, την Page, τον Michael, τον Paul και την Tracy όλα αυτά δεν σήμαιναν τίποτις παραπάνω από το μέγεθος ευθύνης που είχαν απέναντι σε αυτόν τον κόσμο, στην οικογένεια του Ηρακλή αλλά και απέναντι στο ABC.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησαν το 24ώρο ταξίδι στην περιπέτεια με μοναδικό τους όπλο το χαμόγελο τους και την αγάπη τους για ένα καλό μπάνιο. Οι δυσκολίες πολλές και διάφορες, αλλά with a little help from my friends που λένε και όλα λύνονται. Το τελικό αποτέλεσμα θα το δούμε σύντομα και σίγουρα θα είναι αντάξιο των προσδοκιών που οι ίδιοι δημιούργησαν. Το Σάββατο λοιπόν όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Νέο Καυταντζόγλειο όπου γύρω από τον Ρέμο και την αυτόνομη Θ10 όλα τα στόματα, στραβά ή όχι τόσο, αδημονούν να κραυγάσουν με δάκρυα στα μάτια …

Move that bus!!!



Lost 4
Ιουνίου 8, 2008, 12:46 μμ
Filed under: ΚΩΣΤΙΚΟΣ WAITS AT THE CORNER STEVIE, ΠΑΟΚ

ΠΑΟΚΑΡΑ ΛΕΜΕ!

Όπως θα θυμάσαι δικέ μου από τα προηγούμενα επεισόδια, μετά τον επικό τελικό της 17ης, όλη η συντακτική ομάδα της FytoSport άλλαξε διεύθυνση. Στην καινούργια μας κατοικία, όπως και στην παλιά άλλωστε, παραμείναμε αρωγοί αυτοοργανωμένων πρωτοβουλιών που απώτερο στόχο έχουν να κάνουν δύσκολη την ζωή κάθε μορφής εξουσιαστών. Καθώς όμως οι λεγάμενοι έχουν κάθε είδους ειδεχθείς μηχανισμούς καταστολής και αφού απέτυχαν να μας φιμώσουν με δωροδοκίες τελικά αποφάσισαν να μας εξορίσουν και από την κόλαση. Ύστερα από μια εντελώς κατευθυνόμενη δική, προεδρεύοντος του Εωσφόρου του ίδιου ( ο οποίος παρεμπιπτόντως θύμιζε τον γούμενο ) , άνοιξε η καταπακτή και αντί να μας φανέ τα γουμενόσκυλα, βρεθήκαμε στο νησί …

Στην αρχή δικέ μου, δεν σου κρύβω ότι τα είχαμε εντελώς χαμένα. Χωρίς απολύτως κανένα εφόδιο τα πρώτα βράδια παραμονής μας εκεί ήταν εφιαλτικά. Πεινούσαμε, διψούσαμε και προπαντός ήμασταν αποκομμένοι από κάθε είδους αθλητική ενημέρωση, καθώς ούτε τα κύματα γκατζοβουντού που εξέπεμπε ο απελπιστικά μόνος επίσημος δεν μπορούσαν να μας προσεγγίσουν.

Είμαστε όλοι τηλεοπτικά ζόμπι, δικέ μου, όποτε έλλειψη εναλλακτικών αποφασίσαμε να βάλουμε σε εφαρμογή ότι μας είχε διδάξει το μαγικό κουτί. Κατ’ αρχάς έπειτα από ολοήμερη εξερεύνηση ανακαλύψαμε ότι το νησί ήταν περίπου 85 τ.μ . και ότι δεν στερούνταν τροπικής βλάστησης καθώς το κάλυπτε ένα πεύκο. Την δεύτερη μέρα αποφασίστηκε με αμεσοδημοκρατικές, οριζόντιας κατεύθυνσης διαδικασίες ότι το πεύκο ( ο κορμός του οποίου ήταν ήδη καλυμμένος με χαραγμένα συνθήματα ) θα θυσιαζόταν για να χτιστεί το φτωχικό κατάλυμα μας. Έτσι έχοντας εκπληρώσει κατά το ήμισυ το Όνειρο κάθε έλληνα, βάζοντας ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια μας και καθώς είμαστε άνθρωποι που δεν τους αρέσουν οι μισές δουλείες, αποφασίσαμε να αποκτήσουμε αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο της FytoSport θα έπρεπε να είναι οικολογικών προδιαγραφών, σπιρτόζο στο γκάζι και φυσικά κάμπριο, προδιαγραφές οι οποίες ύστερα από ερευνά αγοράς αποφασίσαμε ότι πληρεί μόνο η πλάτη του πλησίον μας και έτσι κάναμε, εναλλάξ το όχημα ο ένας στους άλλους. Προσωπικά εκμεταλλεύτηκα το γεγονός και μόλις ήρθε η σειρά του μισητού έκδοτη, ζώστηκα τα σπιρουνιά μου (λίγο οξύμωρο ε, μισητέ?) και όργωσα τα πλευρά του αλαλάζοντας.

Κάπως έτσι περνούσε ο καιρός ευχάριστα και για αρκετούς μήνες το να οργώνω τα πλευρά του έκδοτη και να καυγαδίζω με τον Μανόλη, μου ήταν αρκετό. Μέσα μου όμως θέριευε η φλόγα. Τα τέσσερα γνωστά γράμματα για άλλη μια φορά χασκογελούσαν καθώς μου έκαιγαν τα σωθικά απαιτώντας. Όπως κάθε εξαρτημένος άλλωστε που πιστεύει ότι απαλλάχτηκε από τους εσωτερικούς του δαίμονες (sic) , προσπαθούσα να ξεγελάσω τον εαυτό μου όπως έχει ξαναγίνει επιτυχώς, ότι βρήκα την γαληνή μου στην άγνωστη τούτη γωνία του κόσμου, όμως γελιόμουν. Η εσωτερική αυτή μάχη που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της στο πρόσωπο μου, δεν κράτησε για πολύ και αναπόφευκτα συγκάλεσα, ύστερα από πολύ καιρό την συνέλευση της ομάδος.

Η εσωτερική μου μάχη, με είχε αποκόψει από τους συντρόφους μου, με αποτέλεσμα να πιστεύω ότι μόνο εγώ περνάω το μαρτύριο. Φευ όμως. Όταν είδα τα ίδια ανεξίτηλα σημάδια στα πρόσωπα τους, το ίδιο απλανές βλέμμα και το ίδιας έντασης στραβό στόμα κατάλαβα και ευχαρίστησα τον θεό που με αξίωσε με τέτοιους συντρόφους. Πλέον τα λόγια ήταν περιττά. Με μια ματιά στα μάτια όλοι καταλάβαμε ότι είχαμε το ίδιο πράγμα στο μυαλό. ΠΟΝΑΕΙ.

Η ανακατασκευή της καλύβα μας κατά τα γνωστά πρότυπα μας πήρε περίπου 2 μέρες. Όσο αφορούσε την ονομασία, πφφφ, αυτονόητη. ΣΦ ΠAOΚ Lost 4. Η ολοκλήρωση των βασικών μας βρήκε διψασμένους για τα καααλά. Διάρκειας, εκδρομές, ντου, Ουγγαρέζα, όλα τα πράγματα που στερούμασταν λόγω της αυταπάρνησης μας αλλά όχι αγόγγυστα πλέον. Έτσι λοιπόν δικέ μου αποφασίσαμε να αφεθούμε στα χέρια της μοίρας, ρίχνοντας στην θάλασσα ένα μπουκάλι που περιείχε όλα τα αιτήματα μας με την ένδειξη να επιστραφεί στον αποστολέα. Το πόσο βασανιστικά πέρασε ο καιρός το ξέρουν μόνο όσοι περίμεναν στο αεροδρόμιο τον κολομβιανό Valencia, όμως πέρασε και το θαλασσοδαρμένο μπουκάλι μας επέστρεψε μπαούλο. Ότι δεν είχε καταφέρει ο επίσημος με τα αεκτσίδικα κόλπα του τα κατάφερε ο ΣΦ ΠΑΟΚ «το ασπρόμαυρο Πεκίνο» και τα κατάφερε καλά. Το μπαούλο περιείχε καθετί που γουστάρει ο ασπρόμαυρος εγκέφαλος. Κασκόλ, κασκορσέ, καπνογόνα, σπορ του βορρά, μπλοκ διάρκειας καθώς και ένα δορυφορικό πιάτο, συνοδευόμενο από μια τηλεόραση ειδικά ρυθμισμένη ώστε να παίζει μόνο ασπρόμαυρα κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ελπίζω ότι θα μείνουμε για πάντα εδώ, καθώς πλέον τίποτα δεν μας χωρίζει από την ομάδα με οπαδούς στα πέρατα της οικουμένης. Ήδη οργανώνουμε κόλπο grosso για να παραβρεθούμε στο πρώτο φιλικό της ομάδος. Επίσης θα θέλαμε να κάνουμε γνωστή την έκκληση των αδερφών μας στο Πεκίνο, οι οποίοι παρακαλάνε για μια περιοδεία του δικέφαλου στην άπω ανατολή, καθώς έχουν βαρεθεί να βλέπουνε λιμά χωρίς κόσμο όπως η Manchester United και η Real. Η συγκινητική επιστολή τους κλείνει με ένα καινούργιο σύνθημα το οποίο πιστεύω ότι θα σπάσει καρδιές. «You never υψιπετή alone».



ΤΟ ΛΑΒΑΡΟ, ΤΟ ΛΑΒΑΡΟ, ΥΨΩΣΤΕ ΤΟ ΨΗΛΑ!
Μαΐου 23, 2008, 6:50 μμ
Filed under: ΑΡΗΣ, ΚΩΣΤΙΚΟΣ WAITS AT THE CORNER STEVIE, ΠΑΟΚ

Σε κάθε ραντεβού δικέ μου οφείλουμε, όλοι εμείς που θεωρούμε ότι είναι ανδρισμός να σπάσεις το πόδι του gio και μετά να του πας μια βίβλο στην κλινική, να είμαστε συνεπείς. Ποσώς μάλλον όταν είσαι μπακουράκι αλλά estet, φτωχός πλην τίμιος, άνεργος αλλά με διάρκειας. Έτσι λοιπόν στις 17 του μήνα ήμουν εκεί. Ήμασταν όλοι εκεί, όπως ήμασταν μαζί όταν ημιλιπόθυμοι αγωνιούσαμε ο ένας για την τύχη του αλλού. Ήμασταν μαζί εκεί που ξεκίνησαν όλα, για αυτούς που έφυγαν νωρίς. Το παρόν είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στο Θ. Παρασίδη.

Όπως θα έχεις καταλάβει δικέ μου, δεν είμαι τύπος που θα προσπεράσει μια καλή ευκαιρία για χορό ( aka let’s dance ) και διαθέτω τόση αυτοεκτίμηση ώστε να απευθύνω τον λόγο μόνο σε χορευταράδες. Έτσι λοιπόν στις 16 του τρέχοντος μηνός απηύθυνα τον λόγο και το βλέμμα μου στους υπόλοιπους της συντροφιάς με ένα και μόνο στο μυαλό: να τους δείξουμε εμείς! Να τους δείξουμε τους κερατάδες ότι λίγο πριν την δύση της νιότης ακόμη μπορούμε να τους δείξουμε.

Φαντάζομαι δικέ μου ότι κάπου ανάμεσα στα πράγματα σου, έχεις και αδέρφια, αυτήν την τόση χρήσιμη κατασκευή, μοναδική αποστολή της οποίας είναι να σου υπενθυμίζει πόσο λάθος έκαναν οι γονείς σου, που δεν πίστεψαν στις δυνάμεις σου και σου έδωσαν και βοηθούς. Προσωπικά κάθε φορά που κάτι δεν μου πάει καλά, φταίνε τα αδέρφια μου και για αυτό τις τρώνε. Πολλές φορές όμως ξεχνάω ότι μπορεί να έχουν αισθήματα και το παρακάνω, όποτε αντιδρούν, με αποτέλεσμα να προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια του εγώ μου, με δικαιολογίες του τύπου γλίστρησα, είστε τυχεροί που έχω να πάω κάπου τώρα, και αλλά πολλά που κάνουν την λυτρωτική δουλεία τους. Όμως, όπως κάθε σοβαρός άνθρωπος, δεν ξεχνάω ποτέ ότι τις έμασα και έτσι πάω όταν κοιμούνται και παίρνω το αίμα μου πίσω.

Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου και την καυτή μυρωδιά φασαρίας στα ρουθούνια μου, χρησιμοποίησα το δικαίωμα βέτο στην συνέλευση την εκδοτικής ομάδας, που απορρέει από την ηγετική μου φυσιογνωμία και σε συνδυασμό με διάφορους συναισθηματικούς εκβιασμούς κατάφερα να περάσει το δίκαιο αίτημα μου. Μάλλον το δίκαιο αίτημα μιας πόλης που βαριανάσαινε κάτω από τον κίτρινο ζυγό.
Έτσι λοιπόν απολύτως νηφάλιοι, έχοντας γνώση του αυτοκτονικού χαρακτήρα της αποστολής μας, αλλά συνάμα χαρούμενοι, το μεσημεράκι εκείνου του Σαββάτου κατευθυνθήκαμε προς το πεπρωμένο μέσω Καυταντζογλείου. Γνωστά σκυλιά του πόλεμου πόλεως όντας, αναζητήσαμε την ηρεμία πριν την καταιγίδα, στο πανεπιστημιακό άσυλο και αφού σφραγίσαμε την τύχη κάποιων αδύναμων, πήραμε βαθιά ανάσα και βουτήξαμε.

Ο κόσμος στον οποίο αναδειθήκαμε βρομούσε ρετσίνα παλαιωμένη τουλάχιστον για 38 χρόνια, όμως είχαμε πολύ πιο σοβαρά προβλήματα να λύσουμε. Κατ’ αρχάς πως θα μπούμε μέσα ρε τρελέ? Σε εκείνο το σημείο το διερχόμενο πυροσβεστικό μας προσέφερε την λύση και την πρόσκαιρη αίσθηση ασφάλειας.
Ανάμεσα σε μάνικες, κράνη και σκάλες, ξέραμε ότι ήμασταν μέσα στο γήπεδο καθώς η βρώμα των 38 χρόνων της ρετσίν(ι)ας που λέγαμε γινόταν όλο και πιο ανυπόφορη. Όμως αυτήν την φορά ήταν ανάκατη με κάτι το θαλασσινό. Όταν τελικά το όχημα ακινητοποιήθηκε, ξέραμε ότι η ώρα η μεγάλη είχε φτάσει και μας καλούσε το μεγάλο, το ωραίο και το αληθινό. Στο κάλεσμα αυτό δεν κωφεύσαμε και παρά τους ύποπτους λεκέδες στα παντελόνια μας με μια κλωτσιά βγήκαμε από το όχημα και εγένετο φως. Φως άναψε ……

Λουσμένοι όπως ήμασταν από τον θεσσαλονικιώτικο ήλιο για μια στιγμή και μόνο αφεθήκαμε και θαυμάζαμε το πεδίο της μάχης. Οι κίτρινοι από την μια, οι κόκκινοι από την άλλη, οι μαύροι στην μέση και κάπου στο ταρτάν εμείς με μοναδικό όπλο, πλην φυσικά ενός υπερφυσικά αναπτυγμένου κοιλιακού μύα, το λάβαρο. Στο σημείο αυτό μας πήραν χαμπάρι οι ρουφιάνοι του γηπέδου και άρχισαν να μας καταδιώκουν. Έχοντας πρότερες εμπειρίες την Σπύρου Λούη και Παπαναστασίου αρχίσαμε να τρέχουμε και εμείς κατά μήκος του στίβου έχοντας πάντα, σφιχτά κρατημένο το λάβαρο. Τα παιδιά στις κερκίδες, βλέποντας τι συνέβαινε και υποθέτοντας ότι πρόκειται για κάποιου είδους happening άρχισαν να μας επευφημούν και να γελάνε, γέλια τα οποία θα τους κόβαμε ευθύς αμέσως. Στο επόμενο καρέ λοιπόν όταν ξετυλίξαμε το λάβαρο μας, την σημαία της Παοκάρας μας, το γλέντι μόλις είχε αρχίσει και τα γέλια είχαν κοπεί ως δια μαγείας.

Έτσι λοιπόν έχοντας διασχίσει όλο το γήπεδο, άρχισαν να ενώνονται αρμονικά οι γαύροι με τα αρειανά, όπως έχει γίνει τόσες και τόσες φορές, εμείς αλλάξαμε κατεύθυνση και βάλαμε ρότα προς τον πάγκο του Άρεως και παράλληλα προς το βατράχι. Η ελληνική γλώσσα είναι πολύ φτωχή για να περιγράψει το τι γινόταν και φυσικά τα αθηναϊκά κέντρα αποφάσεων δεν σου έδειξαν τίποτα δικέ μου. Όμως ο δικός σου ήξερε από χορό όπως σου έχει αποδείξει άπειρες φορές. Έτσι ενώ με τους αξιότιμους κύριους συνάδελφους είχαμε συμφωνήσει να του βγάλουμε την καρδιά με ένα κουτάλι (του βατράχου) και μετά να παραδοθούμε στο πλήθος λυτρωμένοι από τους εσωτερικούς δαίμονες μας, εγώ είχα κάτι άλλο στο μυαλό μου. Εγώ είχα αποφασίσει να πουλήσω το τομάρι μου όσο ακριβά το κοστολογούσα εγώ. Έτσι λοιπόν είχα ζωστεί με δυο πράγματα:
α) μια φωτογραφία του προέδρου με την αξιότιμη κύρια του και
β) με 89 κιλά δυναμίτη ικανό να γκρεμίσει: α) τα όνειρα κάποιων για μπιμπελό β) το γήπεδο του Ηρακλή γ) τους ρουφιάνους που πήγαν και έγιναν γαύροι .

Το έκανα δικέ μου και αν το τίμημα για εσένα ήταν ακριβό σου ζήτω συγγνώμη. Μπορεί η συντακτική ομάδα της FytoSport να είναι στην κόλαση αλλά τους δείξαμε εμείς. Μην ανησυχείς είμαστε σχετικά καλά και θα συνεχίσουμε να επιτελούμε το έργο μας μέσω του επίσημου, ο οποίος όντας μυημένος στα βουντού θα επικοινωνεί μαζί μας και θα του απαγγέλλουμε το ευαγγέλιο μας. Εσύ παρ’ όλα αυτά remember remember the 17th of May!



Ντ-emo
Απρίλιος 21, 2008, 5:24 μμ
Filed under: ΑΕΚ, ΚΩΣΤΙΚΟΣ WAITS AT THE CORNER STEVIE, ΠΑΟΚ

Λίγο πριν το τέλος , ταράχτηκαν και πάλι τα λιμνάζοντα νερά του ελληνικού ποδοσφαίρου δικέ μου. Φαντάζομαι ότι είσαι ενήμερος για το τι συμβαίνει και ελπίζω εσύ κι εγώ, να προλάβουμε να ανέβουμε στο τρένο, προτού είναι πολύ αργά. Δεν σου κρύβω, δικέ μου ότι τόσο καιρό φοβόμουνα, αλλά βλέπεις τα φαντάσματα αργά ή γρήγορα απαιτούν εξορκισμό και γι’ αυτό είμαι και πάλι κοντά σου, αναλαμβάνοντας να σου ανακοινώσω αυτό που τόσο καιρό σου κρύβουν.

Οι πρώτοι ψύλλοι μπήκαν στα αυτιά μου στα τέλη Φεβρουάριου, λίγο μετά το Ηρακλής-αεκ, όταν οι δυο παε μέσα από μια λιτή ανακοίνωση 276 λέξεων, παίρνουν από κοινού θέση για τα της διαιτησίας. Το συμπαθητικό κείμενο, σαφώς διαποτισμένο από την αγάπη των προέδρων για την ελληνική λαϊκή σκηνή, καταλήγει στο ότι από εδώ και πέρα οι τρίτοι του άνω και του κάτω χωριού δεν ανέχονται την αδικία, ούτε καν υπέρ τους και αν για τον του άνω χωριού αυτό μπορεί να σημαίνει ότι παραλαμβάνει τα λάβαρα του fair play από τον παοκ που χαρίζει δεξιά και αριστερά πρωταθλήματα, για τον του κάτω χωριού τα πράγματα είναι κάπως πιο περίπλοκα.

Ζούμε σε πολύ χαλιά καιρούς δικέ μου και φαντάζομαι ότι δεν περίμενες εμένα να σου το επισημάνω. Καθημερινά προσπαθούν να σου επιβάλουν πράγματα όπως πρωτεύουσα, ειδήσεις, ομάδα, αυτοκίνητο, κινητό και γενικώς κάθε είδους αηδία που δεν χρειάζεσαι. Παράλληλα έχουν εφεύρει και όλο το θεωρητικό υπόβαθρο που χρειάζονται τα καθάρματα για να μας την φέρουν με κατεβασμένα τα βρακιά. Μάρκετινγκ, μάνατζμεντ, στατιστική, αλέφας, όλες επιστήμες ψεύτικες, φρούδες αν και σαγηνεύτηκες παράλληλα.

Το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι να στα σπάσω, δικέ μου, όποτε κόβω εδώ την θεωρία, που στην τελική την ξέρεις και περνάω στο προκείμενο που φαντάζομαι έτσι βολεμένος που είσαι σε ντιβάνια, καρέκλες, κρεβάτια, καναπέδες, 4Α, θα σε βρει κατακέφαλα.
Υποθέτω θυμάσαι τι ωραία περνούσαμε τότε με τον μεγαλύτερο προπονητή που έχει καθίσει ποτέ σε ελληνικό πάγκο και όλο το γέλιο που είχε η απόλυση του. Ανεξαρτήτως ομάδος δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην περνούσε καλά (και τώρα αλώστε, αλλά το είδος σιγά σπανίζει ) με τα ανέκδοτα από την ιβηρική που μας πιάσανε κότσο. Την ίδια ώρα όμως, κάποιοι άλλοι περνούσαν την ώρα τους σε ανήλιαγα boardrooms σπάζοντας το κεφάλι τους για το μαγικό φίλτρο. Η καρδιά του ντεμοτεχνείου, που αποτελείται από την αφρόκρεμα κακοκουρεμένων γιάπηδων είχε επιδοθεί σε ανελέητο brainstorming, προσπαθώντας να ξαναεφεύρει την επανάσταση. Προφανώς το μοντέλο της αριστερά και της προόδου – θα πολεμήσουμε το σύστημα με τα ίδια του τα όπλα, δεν ήταν πλέον το κατάλληλο για να κατευθύνει το καράβι της ένωσης, καθώς με το laptop στο ένα χέρι και τον σταυρό στο άλλο κανείς δεν πήγε μακρύτερα από 23456 διάρκειας τύπου. Η κατάσταση απαιτούσε δραστικά μέτρα και δραστικά μέτρα επάρθησαν. Στο σημείο όπου κάθε διέξοδος είναι φραγμένη και κάθε άντρας οφείλει να ορθώσει ανάστημα και να ελπίζει, όταν όλα τα βλέμματα περιμένουν από τον ουρανό την λύτρωση, έτσι και στο ντεμοτεχνείο, στην αρχαιοελληνική τραγική στροφή των πραγμάτων, την λύση έδωσε ο από μηχανής θεός. Μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν ακριβώς θεός ….. ήταν ο δικέφαλος.

Θα ξέρεις και από την προσωπική σου ζωή, δικέ μου, με τι μαγγανείες είναι μπλεγμένοι αυτοί οι πόντιοι που μας κουβάλησαν, αντί να κάνουν κάνα δρόμο, ποσώς μάλλον οι πρωτευουσιάνοι, οι οποίοι σύμφωνα με τον θρύλο, ήτανε τόσο μυημένοι στα αποκρυφιστικά, τα μυστικά της φύσης αλλά και την επιστήμη, που όταν για παράδειγμα σκοτώνονταν οι βασιλιάδες τους στον πόλεμο, τους μαρμαρώνανε και κρατούσαν τα «αγάλματα» σε αποθήκες DNA.
Έτσι λοιπόν, ύστερα από παγανιστικές δεήσεις της καθαρίστριας του ντεμοκτιρίου, η οποία δεν άντεχε το χαλί της ομάδος και παράλληλα τύχαινε να είναι η πιο κωλοπετσωμένη γκατζομπάμπο, ο ίδιος ο δικέφαλος, το μυθικό πολεμικό πούλι της βυζαντινής Νίκαιας κατέβηκε να προστρέξει τον ντέμη και να σώσει και το ντεμοτεχνείο, το οποίο από το συνεχόμενο brainstorming ήταν ένα βήμα από το εγκεφαλικό.

Σε αυτό το σημείο θα μπορούσα να σου παραθέσω τον ακριβή διάλογο που έλαβε χώρα, αλλά είναι τόσο ακατάληπτη η γλώσσα που χρησιμοποιεί το πούλι, αλλά και ο ντεμης, που δεν θα βοηθούσε σε τίποτα. Εξάλλου δεν χρειάζεται δικέ μου γιατί είναι πολύ αργά για φυλαχτούμε από το κακό. Τι είναι αυτό που επέβαλε το, απυδιασμένο από το πόσο κοντός είναι ο άνθρωπος στον οποίο απευθυνόταν, πούλι σαν λύση? Τέρμα τα καλά παιδιά!!! Παγκόσμια κυριαρχία της αεκ μέσα από την ….μόδα!!!!!!! Όπως κάθε δικτάτορας που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και ο δικέφαλος, θα χρησιμοποιήσει την μόδα για να μας κάνει τα μυαλά πουρέ και να γίνουμε όλοι αεκ. Μας αδικούν και δεν παίρνουμε το πρωτάθλημα? Δεν συμβιβάζεται ο φέρερ για την αποζημίωση? Μικρό το κακό. Με δούρειο ίππο τα φαινομενικά άκακα emo, τους ρουφιάνους του δικέφαλου επί γης, ένα ένα τα κάστρα θα πέφτουν στον δρόμο για την τελείωση της αεκ. Το πρωτάθλημα που θα την διατηρήσει πάνω από τον τζολε, καθώς ισοβαθμούν στα 10.

Έτσι έχει ήδη μπει σε εφαρμογή το σχέδιο του πουλιού και φτάνοντας μια στροφή πριν το τέλος δυστυχώς θα πρέπει να γίνω προάγγελος κακών ειδήσεων. Δυστυχώς, δυστυχώς η αεκ θα πάρει φέτος το πρωτάθλημα και αυτό είναι ΗΔΗ γεγονός, καθώς έχει υπερκεράσει το μοναδικό εμπόδιο που έστεκε, τον Λεωνίδα και τους 300 του, δικέ οι Θερμοπύλες έπεσαν .
ΧΟΡΟΣ: ‘ΩΩΩ επίσημε αναγνώστη, ω θέαμα θλιβερότατο, που απ’ όλα αντίκρισαν τα μάτια μου ως τώρα, τον πιο μεγάλο μου έδωσες τον πόνο δρόμε, που από όλους πιότερο τους δρόμους σπάραξες την καρδιά μου, εσύ που πήρα για να έρθω εδώ, σαν άκουσα τη μοίρα σου.
Ποιο είναι το μοντέρνο σύμβολο την αντίστασης? Ποιος προσπάθησε, ίσως και μάταια και αυτό είναι που του προσδίδει διαστάσεις ήρωα,να σταματήσει τον δικέφαλο? Μα φυσικά το αντίθετο του γιν, το φως, ο γκάνταλφ, τα νεφελίμ, ο ζαγοράκης. Καθώς ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου η φύση έχει προβλέψει την ισορροπία, έτσι και το αντίρροπο του δικέφαλου είναι φυσικά ο …..δικέφαλος. Ναι δικέ μου ο ΠΑΟΚ. Μόνο τυχαίο δεν είναι το σύνθημα περί 4 γραμμάτων.

Έτσι λοιπόν ο δικέφαλος του βορρά, η ειρηνική παντιέρα του βυζαντίου, με το που αντιλήφτηκε τα μοχθηρά σχέδια του αδελφού του περί πρωταθλήματος δεν άντεξε να μένει απαθής και παίρνοντας την υλική του μορφή κατέβηκε στην μικρή τούτη γωνία του σύμπαντος και αποκαλύφτηκε μπροστά στον πρόεδρο, ο οποίος κάτι είχε ακούσει για ουσία μαγική αλλά αυτό ξεπερνούσε την φαντασία του. Του αποκαλύφτηκε το σχέδιο για πρωτάθλημα και δεν σου κρύβω δικέ μου, πως η προεδράρα μπήκε στον πειρασμό να μπει στο άρμα και να απαρνηθεί τα πιστεύω του ΠΑΟΚ ( πρόσληψη σαντός ). Ο δισταγμός του αυτός θα στοιχίσει, καθώς ο εφιάλτης, έχοντας παρεισφρήσει στις γραμμές του καλού κάνει ότι περνάει από τα χέρια του για να ευοδώσουν τα σχέδια του κακού. Επιπλέον οι δυο δικέφαλοι αποφάσισαν να γίνει η τελική μάχη στην έδρα του καλού, αλλά επειδή δεν μπορούσαν να πάρουν την Υλίκη τους μορφή μπροστά στα μάτια του γαύρου (κατώτερη θεότητα ), αποφασίσθηκε ότι θα αποτελούν το ζωοποιό το πνεύμα στην καρδιά των απλών πολεμιστών, του κόσμου.

Η συνεχεία είναι λίγο πολύ γνωστή . Η αεκ με την βοήθεια του εφιάλτη, κατατρόπωσε τον παοκ και παράλληλα ο δικέφαλος του βορρά (ο ίδιος ) έχασε για πάντα την ικανότητα να παίρνει υλική μορφή. Εγκλωβίστηκε για πάντα στην ψυχή του κόσμου του και επιπλέον χάνοντας έχασε και ένα μικρό μέρος των δυνάμεων του το οποίο αντιστοιχούσε στο μυαλό του παοκτζη. Όλα δείχνουν ότι χάθηκαν δικέ μου, όμως όσο υπάρχει ακόμη το πνεύμα του δικέφαλου του βορρά στις καρδούλες των φιλάθλων του, υπάρχει και η ελπίδα……..
ΤHE ΕΝD