FYTOSPORT: Η ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ


PAOK IS ART
Φεβρουαρίου 24, 2012, 1:53 πμ
Filed under: ΑΡΗΣ, ΚΟΣΜΙΚΑ, ΠΑΟΚ | Ετικέτες: , , , , ,

Βρώμα. Δυσοδία. Σαπίλα. Τέτοιες λέξεις ακούγονται δεκαετίες τώρα από ευαίσθητα και υπεύθυνα στόματα πολιτικών, παραγόντων και αθλητικογράφων. Στοματάκια που έχουν έμμισθη σχέση με το άθλημα. Στοματάκια που θα ήταν πιο χρήσιμα σαν περιοχή εξάσκησης ραπτομηχανής ή σαν μέρος αποθήκευσης οργανικού λιπάσματος. Το σύνηθες φαινόμενο καθεστωτικοί να κατηγορούν το καθεστώς, ειδικά στον χώρο του αθλητισμού, πάντα αφήνει μια γοητεία πίσω. Οι φίλαθλοι άλλωστε εκτιμούν τις απίστευτες ντρίπλες και τις κωλοτούμπες μετά την επιτυχία.

Σε ένα τέτοιο τοπίο είναι αναμενόμενο οι ποιοτικές φωνές να βάλλονται. Μέσα στον βόθρο, δικαίωμα έχει να ακούγεται μόνο ο βαρύς γδούπος μιας κουράδας που έρχεται να ενωθεί με τις υπόλοιπες. Δεν είναι τυχαίο ότι οποιαδήποτε άλλη απόπειρα αναγωγής του ποδοσφαίρου σε κάτι παραπάνω, βάλλεται από  τραμπούκους και παπαγαλάκια. Όπως επίσης δεν είναι τυχαίο ότι και οι απόπειρες αυτές έχουν ένα κοινό: εμπνέονται από τον ΠΑΟΚ. Αδιαφιλονίκητο φαβορί και για αυτόν τον εξωαγωνιστικό τίτλο, ο δικέφαλος έχει την μαγική ικανότητα να οδηγεί μουσικούς, συγγραφείς και σκηνοθέτες στην θέωση, μέσω της πληθώρας ερεθισμάτων που παρέχει. Η μάχη μεταξύ της ηθικής ακεραιότητας και αντικειμενικότητας του  καλλιτέχνη ενάντια στην γνήσια λαϊκή διαχυτική έκφραση και πράξη του κοινωνικού φαινομένου που αποτελεί ο ΠΑΟΚ, είναι μια μάχη πέρα για πέρα άνιση.

Ένα από το γνωστά παραδείγματα της έμπνευσης αλλά και του πολέμου που δέχεται ήταν η θεατρική παράσταση «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ«. Ας παραθέσουμε περιληπτικά τα γεγονότα για τους τυχόν ανενημέρωτους. Το θεατρικό του μεγάλου Σταύρου Τσιώλη έχει στο κέντρο της υπόθεσης δύο κοπέλες που κατεβαίνουν μαζί με 2500 ακόμα παοκτσήδες για παιχνίδι με τον Ολυμπιακό πριν από 13 χρόνια. Όπως λέει ο ίδιος ο Τσιώλης: «το «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ» είναι η ιστορία δύο κοριτσιών που έχουν πονέσει και ψάχνουν τη δύναμη να ζουν. Στην ομάδα τους, τον ΠΑΟΚ, βρίσκουν τη συντροφικότητα που θα απαλύνει τη μοναξιά τους«. Πριν την πρεμιέρα της παράστασης στην Αθήνα προηγήθηκαν τηλεφωνήματα στον σκηνοθέτη και στον ταμία (έτσι για σιγουριά) από τις εφημερίδες «Γαύρος» και «Πρωταθλητή», φτου, στα οποία ρωτούσαν αν στο θεατρικό υβρίζεται η ομάδα του ξερατού και αν αμφισβητείται το πέναλτι, που ενάντια στην διαχρονική στατιστική, τους έδωσε την νίκη στο παιχνίδι που αναφέρεται το έργο.  Λίγο αργότερα, καμιά 30αριά φιλότεχνοι άμισθοι γαύροι, που διαβάζουν κουλτουροπεριοδικά και όχι τις φυλλάδες τους φυσικά, εισέβαλαν στο θέατρο, έδειραν το παιδί που μοίραζε τα προγράμματα, 3 πόρτες, 2 καρέκλες και μια κουρτίνα. Πέταξαν και μια μολότοφ στο σκηνικό πραγματοποιώντας έτσι την πιο ακραία κριτική δράση στο χώρο θεάτρου εδώ και δεκαετίες.

Πολλοί από εμάς πιστέψαμε ότι αυτός είναι ένας πάτος που δύσκολα θα επιτευχθεί ξανά. Ακολούθησε  εφησυχασμός και μια σιγουριά ότι σε πείσμα κάποιων, οι ποιοτικές φωνές δεν θα φιμωθούν. Λάθος. Μέγα λάθος. Δεν χρειάστηκε να περιμένουμε και πολύ καιρό μέχρι το παρακράτος να χτυπήσει την τέχνη και πάλι. Αυτήν την φορά τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν στην Θεσσαλονίκη, πόλη που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την μυθική Βαβυλωνία για την ομορφιά της και μόνο με το Πίτσμπουργκ για την κουλτούρα και την καλλιτεχνική της σκηνή. Σε αυτά τα ιερά χώματα λοιπόν, ετοιμαζόταν να ανέβει στο σανίδι η θεατρική παράσταση με τον σαφή τίτλο «Σκουλήκια«. Το νέο αυτό αριστούργημα μας διηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού από τα δυτικά, ΠΑΟΚ όσο εκεί που δεν πάει, γνωστοί στην Τούμπα και χρόνια ψημένοι σε σκηνικά και νταλαβέρια, που πρέπει οπωσδήποτε να κατέβουν στην Αθήνα για να πάρουν κάτι μεταχειρισμένες πειραγμένες ζάντες και κάτι ψηλά, το Σάββατο 24 Απριλίου 2010. Την ημέρα της μεγαλύτερης οπαδικής εκδρομής στην χώρα.

Οι πρωταγωνιστές μπλέκονται σε μια ιδιαίτερα πρωτόγνωρη και επικίνδυνη για αυτούς κατάσταση. Ολόκληρη η εθνική οδός από την Θεσσαλονίκη προς την Αθήνα είναι καλυμμένη με λεωφορεία και ιδιωτικά οχήματα, που μεταφέρουν οπαδούς του Άρη στην πρωτεύουσα για έναν ακόμα μεγάλο τελικό κυπέλλου. Το ζευγάρι μας πρέπει να περάσει μέσα από αυτό το τεράστιο σκουλήκι που σέρνεται προς την χαβούζα. Πρέπει να περάσουν ανέπαφοι μέσα από το μεγαλύτερο πλήθος αρειανών που έχει συγκεντρωθεί ποτέ. Η απειλή της σωματικής τους ακεραιότητας είναι μόνο η μια πλευρά της ιστορίας. Οι φάτσες τους βλέπετε είναι κάτι τις γνωστές, και πολλά 15χρονα πρόκειται να αναγνωρίσουν σε αυτούς, τους τραμπούκους που τους είχαν πάρει το κασκόλ πριν κανα 3-4 χρόνια. Πολλοί ακόμα μπορεί να αναγνωρίσουν σε αυτούς το ζευγάρι που μαζί με τους υπόλοιπους ηλιοκαμένους της παρέας, τους είχαν χαλάσει μια ακόμα μέρα σε πανέμορφη παραλία της Χαλκιδικής, φωνάζοντας συνθήματα και γκρεμίζοντας τα καστράκια όποιου είχε κίτρινη πετσέτα. Η λίστα πραγματικά ατελείωτη.

Η άλλη πλευρά έχει να κάνει με την δοκιμασία που πρόκειται να περάσει το μυαλό τους. Η εθνική οδός κατά την διάρκεια του έργου είναι ένα σεληνιακό τοπίο ιδωμένο μέσα από καλειδοσκόπιο. Αυτό οφείλεται στο καθόλα ασυνήθιστο θέαμα που αντικρίζουν οι πρωταγωνιστές γύρω τους. Ο αρχικός τους αυτόματος χλευασμός, ε σιγά μωρέ πόσοι να ναι, έπρεπε να είμαστε εμείς να δεις, αρχίζει και κλονίζεται μετά από κάποιες δεκάδες χιλιόμετρα που το σκηνικό επαναλαμβάνεται. Η πραγματικότητα του στυλ «αυτοί ρε δεν έχουν κάνει ούτε ένα sold out στο γηπεδάκι τους» ξαφνικά αναμετριέται με τον κίτρινο ορίζοντα. Η αυθόρμητη ανάφλεξη στην θέα κάποιου με κίτρινο μπλουζάκι με κόκκινα γράμματα πάνω, έρχεται αντιμέτωπη με την εμφανή αντιστροφή της πρέπουσας αναλογίας για φασαρία που παίζει γύρω από το πειραγμένο Astra τους. Η εσωτερική μάχη των πρωταγωνιστών είναι ανείπωτη. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται καταιγιστικά και το ζευγάρι ζει τις πιο δύσκολες στιγμές του. Μια αίσθηση ασφυξίας μεταδίδεται σε κάθε γραμμή του σεναρίου. Μια σκέψη τους έχει μείνει πια στο μυαλό. Από μια κλωστή κρέμεται η πνευματική τους κατάρρευση. Ότι όταν πάνε αυτοί τελικό θα ξηλωθεί μέχρι και η άσφαλτος. Και θα πάμε, μονολογεί ο πρωταγωνιστής, του πούστη, με Ατρόμητο εντός παίζουμε…

Όλος ο θίασος περίμενε πως και πως την πρεμιέρα στην Θεσσαλονίκη. Ήταν σίγουροι ότι το σύγχρονο αυτό δράμα για τις διαπροσωπικές σχέσεις, την δέσμευση, την πίστη, την θυσία και την ελπίδα, θα εκτιμηθεί από το απαιτητικό κοινό της πόλης που ας μην ξεχνάμε, έχει δει να παίζουν live Βάσια, Κούδας και Λεγκμπέλο. Και η καφρίλα ξαναχτύπησε. Λίγη ώρα πριν την προγραμματισμένη έναρξη της παράστασης προηγήθηκαν τηλεφωνήματα στον σκηνοθέτη και στον κυλικειάρχη (έτσι για σιγουριά) από τον ArisFM. Ήθελαν να μάθουν αν στο έργο υβρίζεται η 3 φορές πρωταθλήτρια ελλάδος θρυλική ομάδα της Θεσσαλονίκης και αν αμφισβητείται ο τεράστιος εξωαγωνιστικός τίτλος της  μεγαλύτερης οπαδικής εκδρομής, καθώς και η επίσημη θέση του Ενιαίου Άρη για το πόσοι τελικά συμμετείχαν στην εκδρομή. Πρέπει να πούμε πως η καταμέτρηση συνεχίζεται καθώς ακόμα προσέρχεται κόσμος στο πέταλο του ΟΑΚΑ. Από την αρχική τιμή των 22.500, ο αριθμός την στιγμή που τυπώνονται αυτές οι γραμμές είναι 108.348.

Αργότερα καμιά 30αριά παλικαριά χωρίς διακριτικά παρά μόνο κάτι κίτρινα μπλουζάκια με κόκκινα γράμματα, εισέβαλαν στον χώρο του θεάτρου. Έδειραν το παιδί που έδινε τα προγράμματα που ήταν το ίδιο με αυτό στην Αθήνα, τον μαλάκα τον κυλικειάρχη, τρεις αφίσες, έναν προβολέα και αφού ανέβηκαν και έχεσαν όλοι μαζί πάνω στην σκηνή, έδωσαν νέο νόημα και διάσταση στην θεατρική κριτική στην χώρα μας. Χόρεψαν τραινάκι μέσα στην αίθουσα και αφού φώναξαν συνθήματα εναντίων πουλιών και ποντικών αποχώρησαν και έφυγαν από τον χώρο με λεωφορείο θέλοντας να δώσουν ένα ακόμα ηχηρό μήνυμα. Πίσω στο θέατρο όλοι ήταν εμβρόντητοι και  έμειναν να κοιτάνε την χεσμένη σκηνή και τους βανδαλισμένους τοίχους που έγραφαν «101.914 and counting» (ο αριθμός των οπαδών εκδρομέων την στιγμή της επίθεσης), «σιγά σιγά, σπάσατε του ζορπίδη τα αυτιά», «27 το πιο μακρινό λεωφορείο που παίρνετε» και άλλα ακατάλληλα και αποτρόπαια συνθήματα…

Οι καιροί που κάποιος μπορούσε να σφυρίζει αδιάφορα πέρασαν. Η εποχή του εφησυχασμού τελείωσε. Η επίθεση και σε αυτήν την καλλιτεχνική προσπάθεια μας φέρνει όλους προ των ευθυνών μας αλλά και ταυτόχρονα αποδεικνύει κάτι που όλοι οι καλλιεργημένοι άνθρωποι γνωρίζουν σε αυτήν την πόλη. Ότι ο ΠΑΟΚ είναι αναπόσπαστο κομμάτι και ατμομηχανή της κουλτούρας. Ότι ο ΠΑΟΚ είναι τέχνη.  Αλλά η τέχνη δεν είναι ΠΑΟΚ. Όλα κι όλα…