Filed under: Undercover Brother
Βλέποντας την φάτσα του Ρέμου τόσο καιρό, άρχισα να αναπολώ στο πρόσφατο παρελθόν τους εκάστοτε Προέδρους που έχουν περάσει από το Ελληνικό Πρωτάθλημα. Η αλήθεια είναι ότι το μυαλό μου δεν τολμούσε να πάει πολύ πίσω. Ίσως γιατί ενεργοποιήθηκε ένας μηχανισμός άμυνας και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ήταν έτοιμο να υποβάλλει την παραίτηση του, αφού κατά την διάρκεια αυτής της έρευνας ήμουν είτε στο πάτωμα από τα γέλια, είτε αγκαλιά με ένα κουβά και ξερνούσα! Πάλι!
Αρχικά μου ήρθαν εικόνες από τις γκλάμουρ εποχές που βασίλευαν άνθρωποι στιλάτοι, ωραίοι, επιτυχημένοι, οι οποίοι είχαν και σχέσεις άμεσες ή έμμεσες με την showbizzzzzzzzz! Χαιρόσουν να τους βλέπεις να κάνουν δηλώσεις, να παραχωρούν συνεντεύξεις και να καλούν με κάθε επισημότητα ενημέρωση τύπου. Μεγαλεία! Συνήθως είχαν και ένα αναλόγων προδιαγραφών έτερο ήμισυ. Ομόρφαιναν το γήπεδο όταν δίπλα τους είχαν και τις συντρόφους τους! Ήταν η εποχή που ο κόσμος κατέκλυζε τα γήπεδα, σφάζονταν για ένα εισιτήριο για να δουν ωραία μπάλα και ωραίους προέδρους, προεδρίνες και αν είναι τυχεροί να πάρουν και κανένα αυτόγραφο.
Πρώτος διδάξας, βεβαίως βεβαίως, ο μικρός στο μάτι αλλά μεγάλος μπαλαδόρος, ρήτορας και άντρας, the one and only Ντέμης Βανδής!
Πήγαινες στο Ο.Α.Κ.Α. και δεν ήξερες τι θα έβλεπες! Συναυλία της κυράς Δέσποινας ή την ομάδα του Ντεμίνιο να παίζει μπάλα. Όποιο και να ήταν πάντως το γήπεδο ήταν πίτα και ο κοσμάκης περνούσε καλά!
Ακολούθησε το ζεύγος Ζαγόρ Λίλυ ή αν προτιμάτε το καλλιτεχνικό ο Ασπρόμαυρος Κρίνος. Τι να λέμε!!!
Από την μία τόνοι τεστοστερόνης, ιατρικά αποδεδειγμένο και από την άλλη η κύρια αιτία για δημιουργία πολλών ενδοπαλαμικών κάλων. Θα μπορούσαν άνετα να πόζαραν στην Αρχαία Ελλάδα και ο Θόδωρας να είναι το μοντέλο για τον Κολοσσό της Ρόδου και η Ιωάννα για την Αφροδίτη της Μήλου.
Για Αντώνη τι άλλο να πω! Τα λένε όλα τα σχόλια στο προηγούμενο άρθρο. Η Ζέτα πάντως φωνάρα!
Θα μπορούσαμε ίσως να μετρήσουμε και σαν κακή απομίμηση ή αποτυχημένη προσπάθεια το ζεύγος Κούγια-Βατίδου. Για όσο καιρό κράτησε ο γάμος ή το Προεδριλίκι στην εκάστοτε άτυχη ομάδα.
Η αλήθεια είναι πως ο Ζαγοράκης αποτελεί τον τελευταίο των προέδρων αυτής της Χρυσής Εποχής. Για αυτό τον λόγο, ίσως όντας ο Highlander του Προεδρικού Θώκου, αποφάσισε να βάλει και άλλους στην ομάδα οι οποίοι να είναι εναρμονισμένοι στο πνεύμα και την εικόνα της σύγχρονης εποχής.
Έτσι μετά την πτώση και την παρακμή αυτού του Θεόσταλτου καθεστώτος και του γκλαμ-προ-εδρό την θέση πήραν άτομα που μοιάζουν περισσότερο με παιδιά της σφαλιάρας, δημοσίους υπαλλήλους που δουλεύουν στο υπόγειο του τμήματος Αποχετεύσεως Γιαννιτσών, είναι μπούληδες (αλλά και Bullies αφού τριγυρνάνε και με μπράβους), κάποιοι ζυγίζουν τουλάχιστον 178 κιλά και άνετα θα τους φανταζόμουν στο χωριό μου να είναι ο μανάβης ή ο χασάπης που σε κλέβει στο ζύγι. Τελευταία έχουν αρχίσει να μου φέρνουν κάτι μεταξύ Όρκ και του Σλόθ!
Σαπίλα παντού!Από την τρύπια κάλτσα του τελευταίου τυχαίου ποδοσφαιριστή που έπαιξε σε ΣΤΗΜΕΝΟ ΑΓΩΝΑ μέχρι και το πούρο του Προεδράρα που δεν γνωρίζουμε που το είχε χωμμένο πριν.Είμαστε πλέον στην ευχάριστη θέσηνα παρακολουθούμε ένα κάκιστο πρωτάθλημα,άσχημο ποδόσφαιρο αλλά και άσχημους προέδρους!
Τις δραμαμίνες σας και γεια σας!
Το γραμματοκιβώτιο μας είναι ίσως το πιο ζωντανό κομμάτι των γραφείων μας. Καθημερινά, κακοπληρωμένοι ταχυδρόμοι με φθηνά αθλητικά παπούτσια, εναποθέτουν δεκάδες γράμματα και δέματα από κάθε γωνιά του ετοιμοθάνατου πλανήτη μας. Όπως είναι αναμενόμενο, η συντριπτική πλειοψηφία είναι ερωτικές επιστολές σταλμένες στον μοναδικό ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ Επίσημο Αναγνώστη. Το τι έχουν δει τα ματάκια μας, είναι κάτι που θα λογοκρίνουμε ακόμα και εμείς οι ίδιοι, η αθλητική εφημερίδα που μάχεται τον καθωσπρεπισμό και τα χρηστά ήθη της υποκριτικής μας κοινωνίας. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε λέξεις – κλειδιά, όπως: εσώρουχα (ανδρικά – γυναικεία), σεξουαλικά βοηθήματα, εισιτήρια για εξωτικά μέρη και τριπλοαπαγορευμένα πάρτυ, κομμένες ρώγες, παρθενικοί υμένες, κλειδιά σπιτιών, μετοχές ομάδων και πολλά ακόμα πιο ακραία στέλνονται και γράφονται στον Επίσημο Αναγνώστη κάθε μέρα. Είπαμε. Το παιδί μας είναι και γαμώ.
Όλως παραδόξως, το γράμμα που δημοσιεύουμε παρακάτω δεν αφορά μόνο αυτόν τον κλέφτη λάμψης, αλλά ολόκληρη την συντακτική κολεκτίβα της FytoSport, την μοναδική ομάδα στο αναθεματισμένο σύμπαν, που αποδεδειγμένα διαθέτει υπερφυσικές δυνάμεις. Και δεν είναι επιστολή μίσους! Είναι ένα κείμενο – ντοκουμέντο, ένα πραγματικό ανοιχτήρι ματιών, μια γέφυρα πολιτισμών, ένα παράθυρο από το ζοφερό σήμερα στο καλύτερο αύριο. Είναι ένα γράμμα ενός από τους αγαπημένους μας ποδοσφαιριστές, που έρχεται να βάλει την καρδιά μας αλλά και τα εγχώρια λαμόγια στην θέση τους. Ένα γράμμα από τον μεγάλο Daigo Kobayashi.
Letter from Fukushima
“Αγαπητή FytoSport,
από την τελευταία φορά που μιλήσαμε και τα μάτια μας κοιτάχτηκαν με ειλικρίνεια, άφθονο, μολυσμένο όμως, νερό κύλησε στον ποταμό του χρόνου. Ο κόσμος άλλαξε. Αυτοκρατορίες επλήγησαν, σκοτεινά μυστικά βγήκαν από τα σεντούκια και αναγκαστήκαμε να βρεθούμε, ξανά, σε θέσεις μάχης. Οι δειλοί ξεμπροστιάστηκαν μονομιάς, οι αυτοαποκαλούμενοι σύμμαχοι λάκισαν. Ο δεσμός όμως των πολεμιστών που κοίταξαν μαζί κατάματα τον δράκο, παραμένει πύρινος και πανίσχυρος. Γι’ αυτό σπάω την σιωπή μου και προσφέρω τα πολύτιμα λόγια μου σε σένα FytoSport , γιατί ξέρω ότι μόνο εσύ μπορείς να ροκάρεις έτσι το σύμπαν.
Δεν ήθελα να φύγω. Δεν ήθελα να χτυπήσω. Από την στιγμή όμως που το μονοπάτι μου καθορίστηκε, το ακολούθησα με τιμή. Όφειλα να επιστρέψω στην γη μου και να μοιραστώ την σοφία που αποκόμισα στην αυτοκρατορική πόλη της Θεσσαλονίκης. Ο λαός μου άλλωστε το είχε ανάγκη. Και η όντως η γνώση αυτή βοήθησε και εμένα και πολλούς άλλους. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθήσω να ανταποδώσω.
Χιλιάδες μίλια μακριά, εδώ στην πανέμορφη Ιαπωνία, φροντίζω να ενημερώνομαι επιμελώς για τα δρώμενα του αγαπημένου μου Ηρακλή. Δοξάζω τους προγόνους μου γιατί υπάρχει αυτή η ευλογία που ονομάζεται FytoSport και με τις εκατοντάδες ανανεώσεις της κάθε μέρα, με κρατά up to date. Όπως καταλαβαίνετε, όσο ανακουφίστηκα με την παραμονή της ομάδας, άλλο τόσο έφριξα με τις απόπειρες εξωαγωνιστικού υποβιβασμού. Ένοιωσα πως οι πισώπλατες μαχαιριές είναι πληγές και στην δικιά μου υπόληψη. Και αυτή είναι ότι πολυτιμότερο έχω. Σε όλο αυτό το συνονθύλευμα εγγράφων και δικαστικών μαχών, στέλνω και εγώ το δικό μου χαρτί, γραμμένο με το αίμα μου (σ.τ.μ. : όντως είναι γραμμένο με αίμα του Daigo, όπως αποφάνθηκε και το DNA τεστ) με σκοπό να μπει στον φάκελο του Ηρακλή και να αποτελέσει ένα μυτερό βέλος στην φαρέτρα των επιχειρημάτων. Γιατί ο Ηρακλής κύριοι αλλάζει τον κόσμο!
Κατά την διάρκεια του ιερού χρόνου που πέρασα στην Θεσσαλονίκη, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον πολιτισμό της, την πλούσια ιστορία της και με σεβασμό προσπάθησα να προσεγγίσω την νοοτροπία και τον τρόπο ζωής των κατοίκων της. Ήθελα να έρθω κοντά και να καταλάβω τους ανθρώπους που με τόση αγάπη με περικύκλωσαν από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στην πόλη με τα χίλια ονόματα. Δεν άργησα να ανακαλύψω τον πραγματικό θησαυρό, αυτόν που θα άλλαζε την ζωή μου και όχι μόνο. Το καλό με την Θεσσαλονίκη είναι ότι παρέχει πληθώρα γηγενών προϊόντων στον ποδοσφαιριστή για να επεξεργαστεί και να εκτιμήσει. Έτσι ενώ άλλοι συνάδελφοι υπέκυψαν στις σειρήνες του γύρου, της παραλιακής, των μπουζουκιών και του Regency Casino, εγώ εγκλωβίστηκα στα μάγια του δικού μου μικρού Θεού, του φραπέ!
Πολυαγαπημένη FytoSport, όπως διαπίστωσες και κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην υγρή πόλη, δεν έχω ενθουσιαστεί με κάτι τόσο πολύ, ποτέ στην ταπεινή αλλά αξιοπρεπή ζωή μου. Τι νέκταρ, τι γεύση, τι έκσταση! Με γάλα ή χωρίς, με λίγη, πολλή ή και καθόλου ζάχαρη, χτυπημένος ή απλά ανακατεμένος, με παγάκια ή χλιαρός, όλες οι παραλλαγές είναι απλά πλευρές του ίδιου πολυδιάστατου Θεού. Δεν είχα φανταστεί ότι ο καφές μπορεί να χρησιμοποιηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να παραχθεί ένα ρόφημα που θα μπορούσα άνετα να προσφέρω στον αυτοκράτορα, χωρίς να ανησυχώ για το αν το κεφάλι μου θα αποχαιρετούσε τους ώμους μου.
Δεν το κρύβω ότι έπεσα στον φραπέ όπως ο Κόκε στην ρουλέτα. Τίποτα άλλο δεν με κάνει να νοιώθω τόσο ζωντανός. Η ενέργεια που μου προσφέρει είναι απόκοσμη. Ξαφνικά ο αγωνιστικός χώρος μου φαινόταν τόσο μικρός, ήθελα να τρέχω και να τρέχω… Στον Ηρακλή με πρόσεχαν πάρα πολύ. Και εγώ με την σειρά μου τους σεβόμουν και ακολουθούσα τις συμβουλές τους. Έτσι μετά από παρότρυνση τους, κατάφερα και έριξα το ημερήσιο όριο κατανάλωσης φραπέ κάτω από δέκα. Η αλήθεια είναι ότι κοιμόμουν κάπως καλύτερα μετά.
Όλα κυλούσαν υπέροχα στην πόλη του ημίθεου. Προπόνηση, υγρασία και 7-8 φραπεδάκια την ημέρα ήταν αρκετά για να ξεχνώ την τεράστια απόσταση που με χώριζε από την πατρίδα. Περνούσα τους καλύτερους μήνες της ζωής μου, ώσπου ήρθε ο μοιραίος τραυματισμός. Κατάλαβα πως η σύντομη εμπειρία μου στην ευγενική σας πόλη είχε φτάσει στο τέλος της. Ο Ηρακλής καθώς ήταν μια ομάδα με πολύ υψηλούς στόχους και άρτια διοικητική οργάνωση δεν μπορούσε πια να με κρατήσει στο ρόστερ. Μετά από μια συμφωνία κυρίων με τον πρόεδρο, μια σεβαστή προσωπικότητα σε όλη την Θεσσαλονίκη, ήρθε η ώρα να φύγω. Στις βαλίτσες μου είχα τον τίτλο του πρώτου Ιάπωνα ποδοσφαιριστή που αγωνίστηκε στο κορυφαίο ελληνικό πρωτάθλημα. Δεν είχα όμως μόνο αυτό.
Την Θεσσαλονίκη μπορούσα να την αφήσω πίσω μου, τον φραπέ όμως όχι. Συναισθανόμενος την επίδραση που μπορεί να έχει στους συμπατριώτες μου, αποφάσισα να ανοίξω μια καφετέρια που θα σέρβιρε αποκλειστικά φραπέ. Και έτσι απλά το “Daigo Cafe” είναι γεγονός. Η επιτυχία ήταν μεγαλύτερη και από τα πιο τρελά μου όνειρα. Οι Ιάπωνες ανέπτυξαν αμέσως το ίδιο, αν όχι πιο ισχυρό, δέσιμο που είχα και γω με τον φραπέ. Με κάποιο μυστήριο τρόπος ο φραπές είναι πιο νόστιμος στην Άπω Ανατολή. Φυσικό ακόλουθο ήταν και το να χεστώ στο τάλιρο, όπως λέτε και εσείς, καθώς αφού άρχισα να πουλάω φραπέ ανακάλυψα πως το περιθώριο κέρδους ξεπερνά το 1000 %. Τα προσωπικά μου οφέλη ήταν πολλά, ξεκίνησα και την αλυσίδα των Daigo Cafe που εξαπλώθηκε σε όλη την χώρα, πιο γρήγορα και από την ραδιενέργεια.
Πριν το τσουνάμι πλήξει τα πανέμορφα ψαροχώρια μας, ένα άλλο, με καφέ νερό και αφρό, είχε ήδη σαρώσει όλη την αυτοκρατορική επικράτεια. Μετά την καταστροφή ο φραπές έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανοικοδόμηση. Κρατικά συσσίτια μοίραζαν φραπεδιές στον κόσμο, δίνοντας του έτσι δύναμη και κουράγιο να ξαναπροσπαθήσει από την αρχή. Πέρα από αυτό ο φραπές αναγνωρίστηκε ως το μόνο μη ραδιενεργό ποτό καθώς, ως γνωστών, από τον σωστό αφρό δεν περνά τίποτα. Μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις και σαν τασάκι. Με αυτά και με κείνα ο φραπές λατρεύτηκε ακόμα περισσότερο στην Ιαπωνία.
Η ουσιαστική κοσμογονία όμως συντελέστηκε σε ένα άλλο, πολύ πιο σημαντικό για την παγκόσμια ιστορία, πεδίο. Η μανία των Ιαπώνων για τον φραπέ είχε αποτέλεσμα που ουδείς φανταζόταν. Το παρατήρησα πρώτα στον εαυτό μου, καθώς ήμουν ο πρώτος που εκτέθηκε σε τόσο μεγάλη ποσότητα φραπέ. Αυτό που έκανε λοιπόν η μαγική ουσία ήταν να μας ανοίξει τα μάτια. Κυριολεκτικά! Μετά από υπερβολική κατανάλωση όλοι μας αρχίσαμε να γουρλώνουμε τα μάτια από την ένταση και την τσίτα. Τα φυλετικά μας χαρακτηριστικά άλλαξαν! Τα όμορφα σχιστά ματάκια μας μοιάζουν όλο και περισσότερο με μάτια δυτικών, χοντρά, τεράστια και στρογγυλά. Η αγάπη μας όμως για τον φραπέ είναι τέτοια που υπερκέρασε τις παγιωμένες εθνικιστικές αντιλήψεις μας και το αρχέγονο μίσος για την Δύση και μας έδωσε την ώθηση να ενωθούμε με τον υπόλοιπο κόσμο.
Τα μάτια της Ιαπωνίας άνοιξαν κύριοι! Και αυτό οφείλεται στον φραπέ και τον Ηρακλή! Καλώ αυτούς που αποφασίζουν για το μέλλον του συλλόγου να σκεφτούν ξανά τι πάνε να κάνουν. Ο Ηρακλής είναι η ομάδα που κατάφερε να ενώσει Δύση και Ανατολή, είναι η ομάδα που βοήθησε μια ολόκληρη χώρα να σταθεί στα πόδια της. Αν πάθει κάτι θα είστε υπεύθυνοι για το χαρακίρι. Ευχαριστούμε Θεσσαλονίκη! Ευχαριστούμε Ηρακλή!
Με υπέρτατη τιμή,
Daigi Kobayashi “
Ραγδαίες εξελίξεις, συντροφικά φυτά, είχαμε στο χώρο του αθλη(ο)τισμού εδώ και πολύ καιρό, αλλά εμείς αντί να βγούμε κατευθείαν να γράψουμε για το καινούργιο hitaki ”Ta stimena, uncensored” αφήσαμε τον χρόνο να κυλήσει πετώντας mixtapes στο βαρέλι με τις τάπες. Να πούμε ότι τα λέγαμε εμείς, δεν θα το κάνουμε. Είχε όμως πολύ πλάκα να ακούς και να διαβάζεις πράγματα που, χρόνια τώρα, βρωμούσαν όσο ο Πειραιάς, καθώς και άλλα λιμάνια ανά την Ελλάδα και τώρα βγαίνουν στην φόρα. Για την ακρίβεια παραπετάξαμε πολλές mixtapes, σε βαθμό που κοντεύει να ξεχαστεί σκάνδαλο τέτοιο, που αναλόγου μεγέθους σε γείτονα χώρα έχει προκαλέσει αφαίρεση πρωταθλημάτων και υποβιβασμούς.
Έτσι λοιπόν, αφού πέρασε ένα εύλογο χρονικό διάστημα και ωρίμασε, ως σάπισε και κοντεύει να ψοφήσει, η υπόθεση, αποφασίσαμε να βγάλουμε σιγά σιγά στην φόρα τις δικές μας κασέτες, τώρα που απαγορεύτηκε η δημοσιοποίηση τους για να αναζωπυρώσουμε το ενδιαφέρον σας και να ζωντανέψουμε τα βλαστάρια σας. Ακολουθεί διάλογος στον οποίο συμμετέχει ένα όμορφο και ψηλό αγόρι, το οποίο προσέχει την διατροφή και αγαπημένα του χρώματα είναι το κόκκινο της φωτιάς και το λευκό της ειρήνης και της αγνότητας. Στην άλλη άκρη της γραμμής είναι μια ρεσεπιονίστ ινστιτούτου ομορφιάς και περιποίησης σώματος, η οποία έχει πέντε δάκτυλα σε κάθε χέρι και αγαπημένο χρώμα της είναι του χρήματος. Για λόγους εχεμύθειας, αφού μας παρακάλεσε η ίδια, δεν θα πούμε το όνομα του αθλητή, αλλά ούτε και της άμοιρης κοπέλας που τυχαία ενώ έκανε την δουλειά της μαγνητοφωνήθηκε. Θα ονομάσουμε τον παιχταρά Γ(άμμα) και την υπάλληλο Ω.
Ντρίν!Ντριν!Ντριν!Ντρίν!Ντριν!Ντριν!Ντ….
- Γάμμα : Άντε σήκωσε το γαμ…. το ακουστικό.
- Ω : Ινστιτούτο Ομορφιάς και Περιποίησης Σώματος ”………………..”. Πως μπορώ να σας φανώ χρήσιμη?
- Γάμμα : Όπα. Ε… Ναι. Ε. Γεια σας.
- Ω : Χαίρεται κύριέ, τι μπορώ να κάνω για σας?
- Γάμμα : Ναι. Βασικά ενδιαφέρομαι για ένα πρόγραμμα περιποίησης σώματος……..
-Ω : Μάλιστα κύριε. Θέλετε να σας ενημερώσω για τα πακέτα μας ή έχετε στο νου σας κάτι συγκεκριμένο?
-Γάμμα : Ε…. Ναι. Κοιτάξτε το κάθε πακέτο είναι σημαντικό και με τα δικά του χαρακτηριστικά, το βλέπουμε ξεχωριστα, ένα, ένα, σαν μικρο τελικό και προχωράμε βήμα βήμα.
-Ω : Ορίστε?
-Γάμμα : Ε……………. Μισό.
-Ω : Θέλετε να δούμε ένα ένα τα πακέτα μας και να δείτε ποιο σας ενδιαφέρει?
-Γάμμα : Όχι. Βασικά να. Ε… ένας θείος, που η γυναίκα του, η θεία μου, έχει μείνει πολύ ικανοποιημένη από σας, σας πρότεινε. Σε μένα.
-Ω : Α. Μάλιστα. Σας έχει ενημερώσει η θεία σας για τα προγράμματα μας?
-Γάμμα : Ναι και βασικα να, ενδιαφέρομαι για κάτι συγκεκριμένο γιατί είχα ένα ατύχημα.
-Ω : Καταλαβαίνω. Η κακιά στιγμή! Έχει συμβεί σε όλους μας. Ποίο είναι λοιπόν το πρόβλημα στο οποίο μπορούμε να βοηθήσουμε?
-Γάμμα : Να. Μια φορά είχε έρθει ο θείος μου και είχε βάλει το τασάκι με το πούρο του πάνω στον καναπέ. Ξέρετε για να μην τεντώνεται για να το τινάζει στο τραπέζι…
-Ω : Ναι. Ναι.
-Γάμμα : Και που λέτε εγώ πήγα να κάτσω δίπλα του και δεν προσέξαμε και έκατσα πάνω στο πούρο με μια κάφτρα να με το συμπάθιο.
-Ω : Τόσο μεγάλη ε?
-Γάμμα : Ναι. Ναι. Για την ακρίβεια πέτυχα κέντρο. Δεν κουνήθηκε ούτε το διχτάκι. Τώρα όμως ντάξει έκλεισε.
-Ω : Η κωλοτρυπίδα σας?
-Γάμμα : Όχι. Η πληγή. Αλλά μου έχει μείνει η καρβουνίλα.
-Ω : Αβάνας ήταν το πούρο?
-Γάμμα : Ε ναι. Ο θείος μόνο τα καλύτερα καπνίζει.
-Ω : Ναι όμως αυτά κάνουν την χειρότερη ζημιά.
-Γάμμα : Ναι. Και επειδή δεν με αρέσει αυτό γιατί έχω και ένα πρόσωπο, θα θελα να απαλλαχτώ από αυτήν την μαυρίλα και την μυρωδιά του καπνιστού σκουμπριού όταν χέζω.
-Ω : Α μάλιστα. Είμαστε οι άνθρωποι σας. Με μια λεύκανση κωλοτρυπίδας νομίζω θα είστε εντάξει. Την προτιμούν και πολλοί επώνυμοι όπως ο κύριος Αλέξης Κ. Καταλαβαίνετε λόγω απορρήτου δεν μπορούμε να πούμε όλο το όνομα.
-Γάμμα : Ναι. Πότε μπορούμε να την κάνουμε γιατί μεθαύριο θα έρθει ο θείος μου να μου φέρει κάτι βιταμίνες και θέλει να δει αν έχω επουλώσει καλά. Ενδιαφέρεται πολύ για μένα.
-Ω : Τι καλός! Αύριο κιόλας μπορούμε. Στις 6 το απόγευμα?
-Γάμμα : Τέλεια!
-Ω : Όμορφα! Σε τι όνομα να κλείσουμε το ραντεβού?
-Γάμμα : Μπουρρρ…..νούζης.
-Ω : Α! Τον κύριο Ρόμπα τον έχετε τίποτα? Είναι τακτικός πελάτης μας.
-Γάμμα : Δεν τον ξέρω τον κύριο.
-Ω : Ωραία λοιπόν. Θα τα πούμε αύριο κύριε Μπουρνούζη. Καλό απόγευμα!
-Γάμμα : Ευχαριστώ, επίσης.
Filed under: ΗΡΑΚΛΗΣ
Βασιλείς και αυλικοί πήγαν να ρίξουνε τον Ηρακλή
Η ιστορία φαινόταν ότι θα κατέληγε κάπως έτσι. Οι προειδοποιήσεις ήταν πολλές, αλλά ή δεν τις πήρανε στα σοβαρά ή νόμιζαν ότι θα νικήσουν εύκολα. Ότι θα νικήσουν τον Ηρακλή εύκολα. Αφέλεια? Εγκληματική αμέλεια? Πολύ Απέλια? Άγνωστο το τι ακριβώς έφταιξε, όμως ότι και να ήταν, όποιος και να ήταν ο ηθικός υπεύθυνος, άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, της γριάς Πανδώρας, και από μέσα βγήκε αιματοβαμμένη ψυχεδέλεια…
Το κουβάρι του αίματος αρχίζει να ξετυλίγεται το καλοκαίρι του 2010. Τότε για πρώτη, ουσιαστικά, φορά εισάγεται στην ονειρική ποδοσφαιρική πραγματικότητα μια νέα λέξη-θεσμός, ένα νέο ιδιότυπο πρωτάθλημα, η “αδειοδότηση”. Πρόκειται ουσιαστικά για νεκρανάσταση. Η αδειοδότηση είναι κάτι που συμβαίνει σε ετήσια βάση, αλλά μέχρι τότε ήταν στην ουσία ανύπαρκτη. Οι ΠΑΕ ούτως η άλλως ασελγούσαν πάνω στο κουφάρι της νομιμότητας συνεχώς, δεν είχαν πρόβλημα να το κάνουν σε απευθείας μετάδοση με εκατομμύρια θεατές, σε κλειστές αίθουσες, με σφραγισμένους φακέλους και πληρωμένα στόματα θα κολλούσαν? Η διαδικασία αδειοδότησης είχε γίνει το δικό τους λούνα παρκ, εκεί που ξεσάλωναν πραγματικά δείχνοντας και το άφθονο χιούμορ τους, αλλά και αυτό της ΕΠΟ. Φοβερές ιστορίες λέγονται για εκείνη την περίοδο. Μια φορά Άρης είχε βάλει εφημερίδες στον φάκελο αδειοδότησης (Super Aris φυσικά), ο ΠΑΟΚ τον είχε γεμίσει με γρασίδι ανεκτίμητης αξίας από την Τούμπα , ο βάζελος είχε βάλει ένα ροζ μπλουζάκι που έγραφε “Άννα σε αγαπάμε”, η ΑΕΛ δείχνοντας το μεγαλείο της, την είπε σε όλους βάζοντας αλλαντικά και ο γαύρος αδυνατώντας να πιάσει το αστείο, έβαζε κάθε φορά φράγκα για καλό και για κακό.
Και τότε, στις αρχές Ιουνίου, για πρώτη φορά η λέξη έγινε θεσμός. Έγινε όπλο. Και στράφηκε εναντίον του Ηρακλή.Η αρχική απόφαση τραγέλαφος που πήρε ένας έμπορος ειδών υγιεινής από την Σουρδία, ήθελε να ρίξει τον Ηρακλή εξωαγωνιστικά στην Β εθνική, για δεύτερη φορά στην Ιστορία του. Για δεύτερη φορά άδικα. H κοινωνία εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε λήθαργο. Δεν είχε περάσει ούτε μήνας από την ψήφιση του 1ου Μνημονίου και την παράδοση ακόμα μιας χώρας σε ένα παγκόσμιο καπιταλιστικό μηχανισμό και ούτε ταξικός πόλεμος έγινε, ούτε τίποτα. Για ακόμα μια φορά, όπως και τον Δεκέμβριο του 2008, οι επαναστάτες αφήσαμε τα όπλα και ετοιμαζόμασταν για διακοπές.
Ένα κίνημα γεννιέται
Η μόνη κοινωνική ομάδα που βγήκε στους δρόμους ενάντια στην αδικία, ήταν ο λαός του Ηρακλή. Πάνω από 20 πορείες και μαζικές δράσεις πραγματοποιήθηκαν μέσα σε ένα μήνα, πολλές από αυτές εκτός Θεσσαλονίκης. Συγκεκριμένα η πορεία στην Αθήνα αποτελεί ακόμα μια πρωτοποριακή κίνηση των οπαδών του γηραιού και ξέρουμε πόσο πονάνε αυτά κάποιους συμπολίτες, που την βλέπουν απόλυτη πρωτοπορία. Η αντιμετώπιση από την αστυνομία ήταν ακόμα πιο βίαιη από όσο αναμενόταν. Η πρώτη μεγάλη πορεία της Τρίτης 2 Ιουνίου, με συμμετοχή 12.000 ανθρώπων κάθε ηλικίας, δέχθηκε 3 φορές περισσότερα δακρυγόνα από την απεργιακή πορεία της 5ης Μάη! Μηχανοκίνητοι χοίροι εφορμούσαν μέσα στον κόσμο, ενώ δεκάδες συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν τότε και κατά την διάρκεια του μήνα. Υπήρξαν και οι στιγμές νίκης φυσικά, και στο δρόμο, αλλά τελικά και στα χαρτιά. Με λίγα λόγια ήταν ένας Ιούνιος αξέχαστος.
Το στέμμα κηρύττει ξανά τον πόλεμο
Ο σπόρος φυτεύτηκε βαθιά εκείνο το μήνα. Τόσο που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει. Η αγωνιστικότητα στον δρόμο κατακτήθηκε μια για πάντα από τους Ηρακληδείς. Η νίκη πάντως φαινόταν ότι θα είναι προσωρινή, καθώς και η διοργανώτρια αρχή ακολουθούσε χειρότερη στρατηγική εναντίων του συλλόγου, και την διοίκηση συνέχιζαν να πλαισιώνουν άνθρωποι που χρωστούσαν λεφτά στο καφενείο της γειτονιάς τους, αλλά και η ομάδα κέρδιζε τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Έτσι φτάσαμε στον Απρίλιο του 2011. Η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος είχε τελειώσει και ο Ηρακλής φυσικά δεν είχε πέσει. Η ΕΠΟ όμως ήθελε να αποτελειώσει αυτό που ξεκίνησε το 2010. Μετά από ένα όργιο σκανδάλων, μεροληπτικής συμπεριφοράς, ανύπαρκτης δικαιοσύνης, αδιαφάνειας, ελεεινών παρασκηνιακών διαδικασιών και εμφανών παρανομιών, αντιληπτών σε οποιονδήποτε, η ποδοσφαιρική μαφία αποφάσισε να υποβιβάσει τον Ηρακλή για δυσφήμηση του αθλήματος! Το κωμικό της απόφασης έδωσε αυτήν την μικρή ώθηση που χρειάζονταν ο εγκέφαλος χιλιάδων ανθρώπων, για να αλλάξει η διάθεση τους από εξοργισμένη σε “τρεχάτε να κρυφτείτε καργιόληδες γιατί το τσεκούρι είναι φρεσκοακονισμένο”. Και πάλι ειπώθηκαν πολλά, αλλά ξανά δεν έδωσαν σημασία, θεωρώντας τα υπερβολές ειπωμένες εν βρασμό ψυχής. Και πάλι έκαναν λάθος. Ιστορικό μάλιστα.
Ο ανίκητος στρατός του Γηραιού
Η κυανόλευκη εξέγερση δεν άργησε να ξεσπάσει. Μαζικές διαδηλώσεις, συγκρούσεις με την αστυνομία και τους παρακρατικούς, αποκλεισμοί αεροδρομίου, λιμανιού, τραίνου, διοδίων, καταλήψεις στην ΕΤ3, σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, συναυλίες με, αμφιβόλου ποιότητας, πανκ μπάντες, μαγαζιά λεηλατημένα, χιλιάδες CD του Πασχαλίδη στην πυρά και δεκάδες άλλες δράσεις παρέλυσαν την Θεσσαλονίκη. Αυτά που πριν φάνταζαν ως αλλοπρόσαλλες απειλές οπαδών, άρχισαν σιγά σιγά να γίνονται πράξη. Το κίνημα φούντωσε. Ο κόσμος άλλωστε δεν είχε τίποτα να χάσει, η κατάσταση στην χώρα είχε χειροτερέψει, η απάθεια είχε χτυπήσει κόκκινο και η πολιτική είχε γίνει event. Κάπου εκεί άρχισε το αιματοκύλισμα. Ξεκίνησε φυσικά από το κράτος, που χτύπησε με μανία τις πορείες, συνέλαβε και φυλάκισε εκατοντάδες αγωνιστές. Το κίνημα υποχώρησε για να αμυνθεί και να ανασυγκροτηθεί, με σκοπό φυσικά να περάσει στην αντεπίθεση και να εκδικηθεί. Το θέμα δεν ήταν το ποδόσφαιρο ήδη από την προηγούμενη χρονιά. Και τότε εμφανίστηκε το ένοπλο.
Ο Ηρακλής από ΗΡΑ έγινε IRA. Ταυτόχρονα με τις ασταμάτητες πορείες, μικρές ομάδες οπαδών εξοργισμένες από την όλο και κλιμακούμενη καταστολή, αλλά και από την ατιμωρησία και τον βιασμό κάθε έννοιας δικαιοσύνης από το κράτος και την ΕΠΟ, άρχισαν να προμηθεύονται όπλα και να οργανώνονται. Φυσικά στο στόχαστρο μπήκε και η ΕΠΟ από τις πρώτες κιόλας μέρες. Όσοι είχαν εμπλακεί με τον ένα ή τον άλλον τρόπο στην καταδίκη του Ηρακλή, ήρθαν αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεων τους. Τα τυχάρπαστα ανθρωπάκια, νάνοι μπροστά στον Ηρακλή, που αποφάσισαν να παίξουν με το παρών και το μέλλον του συλλόγου, έπαθαν αυτό που τους άξιζε, και αυτοί και τα σόγια τους. Τύποι όπως ο Πιλάβιος, ο Σμαϊλλης, ο Πάλλης, ο Δημητρίου, ο Πολατιάν, ο Τριτσώνης, αλλά και παπαγαλάκια που έσκουζαν από συχνότητες όπως της ΕΡΑ σπορ, ήρθαν αντιμέτωπη με μια μοίρα σκληρή, κοφτερή, καυτή και τελικά σύντομη. Απαγωγές, βασανιστήρια, ακρωτηριασμοί, δηλητηριάσεις και αποκεφαλισμοί, μπήκαν πλέον στο καθημερινό μενού μιας χώρας που σοκαρισμένη παρακολουθούσε τα δρώμενα. Παγιδευμένα αυτοκίνητα με εκρηκτικά, επιθέσεις αυτοκτονίας και αεροπειρατείες, διέλυσαν κτήρια, γήπεδα, υποδομές, ξενοδοχεία που πραγματοποιούνταν συνέδρια και όποιο άλλο χώρο θεωρούσαν ασφαλή τα λαμόγια της ΕΠΟ και της σούπερ λιγδ. Εκατοντάδες οι νεκροί.
Μετά η οργή στράφηκε σε αυτούς που από μέσα έβλαψαν τον σύλλογο. Όσοι ενεπλάκησαν ανα τους καιρούς με την ΠΑΕ Ηρακλής άρχισαν να εξαφανίζονται ο ένας μετά τον άλλον. Μυτηλιναίοι, Σπανουδάκηδες, Πολύκαρποι εξαερίστηκαν. Αυτοί που πρωτοστάτησαν εκείνες τις κρίσημες μέρες είχαν την τιμητική τους. Τα πτώματα των Πασχαλίδη και Τάκη αφού διαπομπεύθηκαν στους δρόμους της πόλης, κρεμάστηκαν στον Λευκό Πύργο. Χιλιάδες κόσμου διασκέδασαν από κάτω με εκατοντάδες σούβλες, άπειρες μπύρες και τον Πασχάλη Τερζή να δίνει τον ρυθμό. Η οργή δεν καταλάγιασε όμως εκεί.
Ακολούθησαν χτυπήματα πράξεις εκδίκησης στις αστυνομικές δυνάμεις. Το κράτος, σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης πλεον, έβγαλε τα φίδια από τις τρύπες τους για να βοηθήσουν, εκατοντάδες εθελοντές συμπολίτες έτρεξαν να συνδράμουν στο πλευρό της τάξης. Αλλά και αυτούς τους παρέσυρε η οργή. Το αίμα έβαξε κόκκινη όλη την επικράτεια. Ανατινάξεις τμημάτων, δολοφονίες οργάνων και χαφιέδων, πάντα με εντυπωσιακό τρόπο και ultras mentality. Χιλιοτραγουδισμένη είναι πλέον εκείνη η τρομερή τακτική, με το ατσαλένιο κοφτερό σύρμα που απλώνονταν κάθετα στο δρόμο, στο ύψος του κεφαλιού και οι επερχόμενοι Δίας αποκεφαλίζονταν σε κλάσματα δευτερολέπτου και οι καβαντζωμένοι οπαδοί σήκωναν και τα 2 χέρια μαζί φωνάζοντας όλε. “Τρέχει ο μπάτσος με την μηχανή μπροστά, ούτε βλέπει που θα πέσει, το κεφάλι θα απωλέσει, θα το πάρει για μπάλιτσα μια γριά”, αξέχαστο hit που πλέον διδάσκετε στα αυτόνομα δημοτικά της Τριανδρίας.
“Καλώς ήρθατε στην Ελεύθερη Θεσσαλονίκη”
Έχοντας σαφή στόχευση, ευφάνταστο επιχειρησιακό πλάνο και πάνω απ’ όλα δίκιο, το αντάρτικο δεν άργησε να κερδίσει την συμπάθεια του κόσμου. Χιλιάδες λαού πανηγύριζαν τα χτυπήματα και διαδήλωναν συχνά υπέρ του IRA. Η βίαιη καταστολή το μόνο που κατάφερνε ήταν να γιγαντώνει το κίνημα και να ωθεί τους ανθρώπους που έβλεπαν ότι το σύστημα δεν επρόκειτο να τους δώσει περιθώριο, ούτε τον Ηρακλή να ξαναδούν, ούτε μια αξιοπρεπή ζωή να ζήσουν, να κατατάσσονται κατά δεκάδες στις μονάδες του επαναστατικού στρατού. Και όχι μόνο από φιλάθλους του Γηραιού. Μια συμπάθεια που πάντοτε υπέβοσκε για το ποδοσφαιρικό τμήμα του Ηρακλή, για δήθεν όμως λόγους, πήρε ουσιαστική και έντονη διάσταση. Εθελοντές από όλο το κόσμο ήρθαν να συνδράμουν στην εξέγερση. Ακόμα και τώρα τραγουδιούνται αντάρτικα άσματα για τα τάγματα της Μάιντζ, της Ράγιο Βαγιεκάνο και του Αιγάλεω, που έδωσαν την ψυχή τους στον αγώνα. Το διαδίκτυο έπαιξε και αυτό το ρόλο του. Το βίντεο πχ στο οποίο βάζουν το κεφάλι του Μπέου στον κώλο του Πιλάβιου, είχε ξεπεράσει σε views ακόμα και τον Justin Bieber! Η παγκόσμια αλληλεγγύη ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Εκατομμύρια άνθρωποι προεγγραφόντουσαν κάθε χρόνο για διαρκείας και η φιγούρα του Τσε είχε αντικατασταθεί από την, σαφώς πιο επαναστατική και καλοκουρεμένη, δαφνοστεφανωμένη κεφαλή του Βάσια. Ο κομαντάντε Σάββας έγινε και αυτός παγκόσμιο σύμβολο της αντίστασης.
Το κίνημα δεν άργησε να ελευθερώσει κάποιες περιοχές. “Καλώς ήρθατε στην Ελεύθερη Θεσσαλονίκη” έγραφε το τεράστιο μπλε γκράφιτι στην Ροτόντα. Το μισό κέντρο, η αρχή της Άνω Πόλης, οι Σαράντα Εκκλησιές, η Τριανδρία, η αρχή της Παπάφη και φυσικά τα πανεπιστήμια, αποτέλεσαν την αυτόνομη επαρχία του Ηρακλή και όλων των ελεύθερων ανθρώπων. Τριγύρω επικρατούσε μια γκρίζα μιζέρια. Και κόμπλεξ. Αλλά μέσα ο αέρας ήταν διαφορετικός. Ελευθεριακά σχολεία και κολεκτίβες, ακαδημίες του Ηρακλή και μπουτίκ, έδιναν τον τόνο σε μια μοναδική κοινωνία που τα τσιγάρα στρίβονταν μόνα τους και όλα τα φάουλ πήγαιναν στο γάμα.
Όσον αφορά την ομάδα και εκείνη με την σειρά της μεγαλούργησε. Ούτε συζήτηση για το ποια ήταν η πιο καυτή έδρα του πλανήτη. Το Καυταντζόγλειο κατεδαφίστηκε και την θέση του πήρε το επιβλητικό “Κεμάλ Ατατούρκ”, που ονομάστηκε έτσι για να ολοκληρωθεί το παζλ των σουρεαλιστικών απαιτήσεων στις αρχές του αγώνα. Πιο πριν ο Ηρακλής φυσικά και είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα Μακεδονίας. Στην Σούπερ Λιγδ αρχικά δεν ήθελαν να ξανακούσουν το όνομα της ομάδας που τους αποδεκάτισε και τους κατάντησε να συναντιούνται συνωμοτικά σαν μασόνοι που είναι. Αργότερα αλλαξοπίστησαν και παρακαλούσαν. Ήθελαν και τον, εις βάρος τους, κύκλο της βίας να κλείσουν, αλλά και να εκμεταλλευτούν την παρουσία της πιο επαναστατικής ομάδας του πλανήτη. Πολλοί είχαν μετανοιώσει πικρά τις αποφάσεις που τόλμησαν και πήραν το μακρινό 2011. Τώρα όμως ήταν πολύ, πολύ αργά. Ο Ηρακλής ήταν παγκόσμια ομάδα. Έπαιζε όπου ήθελε. Οι φίλαθλοι είχαν δύο πράγματα να τους απασχολούν. Την διαφύλαξη της Ελεύθερης Θεσσαλονίκης και την προετοιμασία για τον εορτασμό των χιλίων χρόνων της ομάδας, που γιορτάζονταν σε ετήσια βάση από την έναρξη της αντίστασης και μετά. Μαντέψτε ποιο ήταν και είναι το κεντρικό σύνθημα…
